Όταν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ αντιδρούσαν. Τώρα που κυβερνά η ΝΔ;

 

Η σημερινή άφιξη περίπου 200 μεταναστών στη Σάμο δεν είναι μόνο ένα ακόμη επεισόδιο στη διαχείριση του μεταναστευτικού. Είναι και ένα πολύ χαρακτηριστικό τεστ για τη στάση της τοπικής πολιτικής ηγεσίας.

Και το αποτέλεσμα αυτού του τεστ είναι μάλλον αποκαλυπτικό.

Στη Σάμο, αυτή τη φορά, δεν είδαμε τις αντιδράσεις που θα περίμενε κανείς από εκείνους που τα προηγούμενα χρόνια είχαν πρωταγωνιστήσει στις κινητοποιήσεις απέναντι στην πολιτική της τότε κυβέρνησης.

Δεν είδαμε τον βουλευτή Χριστόδουλο Στεφανάδη να πρωταγωνιστεί σε κάποια αντίδραση.

Δεν είδαμε τον Δήμαρχο Ανατολικής Σάμου Πάρη Παπαγεωργίου να βγαίνει μπροστά με τη δυναμική που θα περίμενε κανείς σε ένα ζήτημα που αφορά άμεσα τη λειτουργία της δομής της Ζερβού και τον ρόλο της Σάμου στο μεταναστευτικό.

Δεν είδαμε τον Αντιπεριφερειάρχη Σάμου Ελισσαίο  Μαυρατζώτη να σηκώνει το θέμα με τον τρόπο που τοπικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας το έκαναν όταν κυβέρνηση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και ασφαλώς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη και η στάση της ΔΕΕΠ Σάμου της Νέας Δημοκρατίας και του προέδρου της Δημήτρη Ζαφείρη.

Αντιδράσεις για τη σύσκεψη στην Περιφέρεια – δήλωση βόμβα από Χατζηκυριάκο «εδώ και 15 μέρες γνώριζαν για τη μεταφορά αλλοδαπών»

 

Λίγες μόλις ώρες μετά τη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε σήμερα στις 10 το πρωί στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, με αντικείμενο τη μεταφορά 217 αλλοδαπών από την Κρήτη στη Λέσβο, άρχισαν να εκφράζονται αντιδράσεις από εκπροσώπους φορέων για τον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκε η συνάντηση και για το ποιοι κλήθηκαν να συμμετάσχουν.

Η σύσκεψη συγκλήθηκε ενώ η μεταφορά των 217 αλλοδαπών βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και αναμένεται να συνεχιστεί, με την άφιξη του πλοίου στο λιμάνι της Μυτιλήνης να έχει προγραμματιστεί για νωρίς το βράδυ.

Η πρώτη δημόσια διαμαρτυρία ήρθε από την Αντιδήμαρχο Μυτιλήνης Εριφύλη Χιωτέλλη, η οποία, με σχόλιό της στα Νέα της Λέσβου, ανέφερε ότι δεν προσκλήθηκε στη σύσκεψη, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τη δυσαρέσκειά της για το γεγονός ότι δεν είχε τη δυνατότητα να συμμετάσχει στη συζήτηση.

Το EXPRESS JET στα Στενά της Μυκάλης – Με τους μετανάστες για τη Σάμο

 Νέα μεταφορά από την Κρήτη, έκτακτη συνεδρίαση και τώρα ραντεβού με τον Πλεύρη. Όμως το κρίσιμο ερώτημα τέθηκε μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο και απάντηση δεν δόθηκε: Γιατί δεν είχε γίνει εδώ και σχεδόν δύο μήνες η συνάντηση που είχε ζητηθεί από τον Ιούνιο;

Η σημερινή έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ανατολικής Σάμου αποκάλυψε κάτι περισσότερο από την αντίθεση της Σάμου στη νέα μεταφορά αιτούντων άσυλο από την Κρήτη.

Αποκάλυψε και ένα θεσμικό κενό που πλέον ζητά απάντηση.

Το Δημοτικό Συμβούλιο είχε ήδη αποφασίσει – Γιατί ξανασυνεδριάζει ενώ το πλοίο έρχεται;

 Το ψήφισμα της 29ης Ιουνίου ήταν ξεκάθαρο: «Καμία νέα μεταφορά στη Σάμο». Σήμερα, όμως, το EXPRESS JET έρχεται ξανά με αιτούντες άσυλο και το Δημοτικό Συμβούλιο συνεδριάζει εκ νέου. Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο τι θα αποφασίσει – αλλά τι έγινε με όσα είχε ήδη αποφασίσει.

Υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο στη σημερινή εξέλιξη.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Ανατολικής Σάμου δεν ξεκινά σήμερα από μηδενική βάση.

Στις 29 Ιουνίου 2026 είχε ήδη συνεδριάσει και είχε υιοθετήσει ένα ιδιαίτερα σαφές ψήφισμα για το μεταναστευτικό και ειδικά για τη μεταφορά αιτούντων ασύλου από την Κρήτη στη Σάμο.

Το Δημοτικό Συμβούλιο είχε ζητήσει τότε την άμεση ανάκληση της απόφασης μεταφοράς, είχε χαρακτηρίσει τη μεταφορά αντίθετη προς το συμφωνημένο πλαίσιο λειτουργίας της ΚΕΔ Σάμου και είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι η δομή υπάρχει για να εξυπηρετεί τις ροές της περιοχής.

Δεν έμεινε όμως εκεί.

Ζήτησε ακόμη έγγραφη και νομοθετική δέσμευση της κυβέρνησης ότι δεν πρόκειται να επαναληφθούν μεταφορές στην ΚΕΔ Σάμου από οποιαδήποτε περιοχή της χώρας.

Και τώρα;

Ένα πλοίο βρίσκεται ήδη καθ’ οδόν προς τη Σάμο.

Άρα, τι ακριβώς συζητά σήμερα το Δημοτικό Συμβούλιο;

Εδώ βρίσκεται η ουσία.

Το ίδιο το ψήφισμα του Ιουνίου είχε προβλέψει ότι το θέμα θα μπορούσε να επανέλθει «εφόσον οι εξελίξεις το επιβάλλουν».

Οι εξελίξεις, λοιπόν, το επέβαλαν.

Αλλά η σημερινή συνεδρίαση δημιουργεί ένα ακόμη πιο σοβαρό ερώτημα:

Γιατί χρειάζεται να ξανασυζητηθεί ένα ζήτημα για το οποίο το Δημοτικό Συμβούλιο είχε ήδη λάβει ξεκάθαρη απόφαση;

Εάν η κυβέρνηση είχε αποδεχθεί τις θέσεις της Σάμου, δεν θα υπήρχε σήμερα νέο πλοίο με αιτούντες άσυλο καθ’ οδόν προς το νησί.

Εάν δεν τις είχε αποδεχθεί, τότε το ερώτημα είναι:

Τι ενέργειες έγιναν από τις 29 Ιουνίου μέχρι σήμερα για να εφαρμοστούν στην πράξη οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου;

Το ψήφισμα δεν ήταν απλή διαμαρτυρία.

Εξουσιοδοτούσε τον δήμαρχο να προχωρήσει σε κάθε αναγκαία θεσμική, διοικητική, πολιτική και, εφόσον απαιτηθεί, νομική ενέργεια.

Ζητούσε συνάντηση με τον υπουργό.

Ζητούσε ενημέρωση του Δημοτικού Συμβουλίου για τις ενέργειες που θα γίνουν.

Ζητούσε ουσιαστικά να μην υπάρξει επανάληψη του ίδιου φαινομένου.

Και σήμερα φαίνεται ότι βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο σημείο.

Το πλοίο προχωρά – οι θεσμοί συνεδριάζουν

Αυτό είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της σημερινής ημέρας.

Το πλοίο έχει ήδη αναχωρήσει.

Η πορεία του είναι γνωστή.

Ο προορισμός του είναι η Σάμος.

Και την ίδια ώρα οι τοπικοί θεσμοί συνεδριάζουν για να αποφασίσουν πώς θα αντιδράσουν.

Αυτό δημιουργεί μια εύλογη πολιτική απορία:

Μήπως η Σάμος καλείται για ακόμη μία φορά να συζητήσει όταν η απόφαση έχει ήδη μετατραπεί σε πράξη;

Γιατί αν η αντίδραση έρχεται αφού το πλοίο βρίσκεται ήδη στο Αιγαίο, τότε δεν μιλάμε πλέον για πρόληψη.

Μιλάμε για διαχείριση ενός τετελεσμένου.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα

Εάν το σημερινό περιστατικό αντιμετωπιστεί απλώς με ένα νέο ψήφισμα που θα επαναλαμβάνει το ψήφισμα της 29ης Ιουνίου, τότε υπάρχει ένας κίνδυνος:

Να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος.

Έρχεται πλοίο → έκτακτη συνεδρίαση → ψήφισμα → αντιδράσεις → το πλοίο φεύγει → περνούν μερικές εβδομάδες → έρχεται νέο πλοίο → νέα συνεδρίαση.

Και έτσι η εξαίρεση γίνεται πρακτική.

Η πρακτική γίνεται προηγούμενο.

Και το προηγούμενο μπορεί να γίνει κανονικότητα.

Το σημερινό Δημοτικό Συμβούλιο πρέπει να ζητήσει απαντήσεις

Γι' αυτό ίσως το πιο κρίσιμο θέμα της σημερινής συνεδρίασης δεν είναι να επαναδιατυπωθεί η θέση της Σάμου.

Αυτή έχει ήδη διατυπωθεί.

Είναι να απαντηθούν συγκεκριμένα ερωτήματα:

Τι απάντησε η κυβέρνηση στο ψήφισμα της 29ης Ιουνίου;

Έγινε η συνάντηση με τον υπουργό που ζητούσε το Δημοτικό Συμβούλιο;

Υπήρξε έγγραφη δέσμευση ότι δεν θα επαναληφθούν μεταφορές;

Ποιες ακριβώς θεσμικές και νομικές ενέργειες έγιναν από την πλευρά του Δήμου;

Και κυρίως:

Γιατί, παρά το προηγούμενο ψήφισμα, η Σάμος βρίσκεται σήμερα ξανά μπροστά στο ίδιο γεγονός;

Αυτές είναι οι απαντήσεις που ενδιαφέρουν την τοπική κοινωνία.

Γιατί ένα ακόμη ψήφισμα μπορεί να καταγράψει ξανά την αντίθεση.

Αυτό όμως που χρειάζεται πλέον είναι να φανεί αν οι αποφάσεις της Σάμου έχουν πολιτικό και θεσμικό βάρος ή αν απλώς καταγράφονται στα πρακτικά.

Και υπάρχει μία τελευταία, ίσως πιο κρίσιμη, ερώτηση:

Αν σήμερα το Δημοτικό Συμβούλιο αντιδρά ενώ το πλοίο βρίσκεται ήδη καθ’ οδόν, τι θα κάνει ώστε το επόμενο πλοίο να μην ξεκινήσει ποτέ με προορισμό τη Σάμο;

Το πλοίο έρχεται και οι φορείς συνεδριάζουν – Ο αιφνιδιασμός της Σάμου γίνεται ξανά τετελεσμένο

 

Την ώρα που Δήμος και Περιφέρεια συσκέπτονται, το EXPRESS JET έχει ήδη πάρει τον δρόμο για τη Σάμο – Αν η τοπική αυτοδιοίκηση αντιδρά όταν το πλοίο βρίσκεται ήδη στο Αιγαίο, τότε πότε ακριβώς καλείται να αποφασίσει για τον τόπο της;

Υπάρχει μια εικόνα που τα λέει όλα.

Στην οθόνη του AIS, το EXPRESS JET εμφανίζεται να κινείται με μεγάλη ταχύτητα προς τη Σάμο. Προορισμός: Σάμος. Άφιξη: μέσα στην ημέρα. Και την ίδια ώρα, στη στεριά, οι εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης συνεδριάζουν εκτάκτως για να συζητήσουν τι ακριβώς συμβαίνει.

Αυτό είναι το παράδοξο της σημερινής ημέρας.

Το πλοίο κινείται. Οι άνθρωποι συνεδριάζουν. Η απόφαση όμως φαίνεται να έχει ήδη ληφθεί.

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, περίπου 200 αιτούντες άσυλο μεταφέρονται από την Κρήτη προς τη Σάμο, πριν το πλοίο συνεχίσει προς τη Λέσβο.

Και εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα.

Δεν είναι μόνο πόσοι άνθρωποι μεταφέρονται σήμερα στη Σάμο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις και ο χρόνος στον οποίο ενημερώνονται οι τοπικές κοινωνίες και οι θεσμοί τους.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Ανατολικής Σάμου συνεδριάζει εκτάκτως στις 11 το πρωί, ενώ παράλληλα η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου πραγματοποιεί έκτακτη σύσκεψη.

Όμως το ερώτημα είναι απλό:

Τι μπορούν πραγματικά να αλλάξουν οι αποφάσεις αυτών των συνεδριάσεων όταν το πλοίο έχει ήδη αναχωρήσει;

Όταν η ενημέρωση έρχεται μετά την απόφαση

Η Σάμος έχει ξαναζήσει ανάλογη κατάσταση.

Τον Ιούνιο, η μεταφορά 300 μεταναστών από την Κρήτη στη Σάμο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ενώ ο Δήμος είχε καταγγείλει ότι δεν είχε λάβει επίσημη ενημέρωση από το υπουργείο πριν από την άφιξη του πλοίου.

Σήμερα, λίγες εβδομάδες αργότερα, η εικόνα επαναλαμβάνεται.

Αλλά αυτή τη φορά υπάρχει κάτι ακόμη πιο χαρακτηριστικό:

η τοπική αυτοδιοίκηση συζητά την ώρα που το πλοίο βρίσκεται ήδη στη θάλασσα.

Και αυτό δημιουργεί εύλογα την εντύπωση ότι η διαδικασία δεν είναι «διαβούλευση», αλλά διαχείριση ενός ήδη διαμορφωμένου τετελεσμένου.

Ο αιφνιδιασμός ως πολιτική πρακτική;

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν ο σχεδιασμός της κυβέρνησης έγινε με πρόθεση να αιφνιδιάσει τους τοπικούς φορείς.

Όμως το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει.

Εάν κάθε φορά η ενημέρωση γίνεται όταν το πλοίο έχει ήδη φύγει από την Κρήτη, όταν η πορεία του είναι ήδη χαραγμένη και όταν η άφιξη στη Σάμο βρίσκεται πλέον μπροστά στην πόρτα, τότε η αντίδραση της αυτοδιοίκησης δεν μπορεί παρά να είναι εκ των υστέρων.

Και η εκ των υστέρων αντίδραση έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα:

δεν σταματάει το πλοίο.

Μπορεί να εκδοθούν ψηφίσματα.

Μπορούν να γίνουν δηλώσεις.

Μπορούν να πραγματοποιηθούν έκτακτες συνεδριάσεις.

Μπορούν να ζητηθούν εξηγήσεις από υπουργούς και βουλευτές.

Αλλά όταν η μεταφορά έχει ήδη ξεκινήσει, η πραγματική πολιτική επιλογή έχει ουσιαστικά γίνει.

Και αν αυτό γίνει η νέα κανονικότητα;

Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν σήμερα Δήμος και Περιφέρεια.

Γιατί εάν η Σάμος δεχθεί σήμερα τη μεταφορά και το θέμα κλείσει με διαβεβαιώσεις ότι «η δομή δεν θα επιβαρυνθεί», ποιος εγγυάται ότι σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες δεν θα υπάρξει νέα μεταφορά;

Η κυβέρνηση έχει υποστηρίξει ότι οι μετακινήσεις από την Κρήτη αποτελούν μέρος μιας οργανωμένης διαδικασίας αποσυμφόρησης και ότι οι άνθρωποι που μεταφέρονται στη Σάμο θα προωθούνται στη συνέχεια στην ενδοχώρα.

Όμως η Σάμος δεν έχει μόνο αριθμούς να μετρήσει.

Έχει μια κοινωνία που ζητά να γνωρίζει πριν, όχι μετά.

Έχει μια αυτοδιοίκηση που ζητά να έχει λόγο πριν, όχι όταν το πλοίο βρίσκεται ήδη στο Αιγαίο.

Και έχει θεσμικούς εκπροσώπους που πρέπει να αποφασίσουν αν θα αποδεχθούν μια πρακτική όπου η ενημέρωση μετατρέπεται σε ανακοίνωση ενός τετελεσμένου.

Η πραγματική μάχη δεν είναι για το σημερινό πλοίο

Το σημερινό EXPRESS JET θα έρθει, θα δέσει και θα φύγει.

Το πραγματικό ζήτημα είναι τι θα συμβεί με το επόμενο πλοίο.

Γιατί αν σήμερα η διαδικασία ολοκληρωθεί χωρίς ουσιαστική πολιτική συνέπεια, τότε δημιουργείται ένα προηγούμενο.

Και το προηγούμενο μπορεί να γίνει πρακτική.

Και η πρακτική μπορεί να γίνει κανονικότητα.

Πλοίο έρχεται – έκτακτη σύσκεψη.

Πλοίο έρχεται – έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο.

Πλοίο έρχεται – δηλώσεις και αντιδράσεις.

Πλοίο φεύγει – όλα συνεχίζονται όπως πριν.

Αυτό δεν είναι σχεδιασμός μεταναστευτικής πολιτικής από κοινού με την τοπική κοινωνία.

Είναι διαχείριση κρίσης αφού η απόφαση έχει ήδη ληφθεί.

Και η Σάμος πρέπει σήμερα να θέσει το πιο απλό αλλά και πιο δύσκολο ερώτημα:

Θα έχει πραγματικά λόγο για το τι συμβαίνει στο νησί ή θα πληροφορείται κάθε φορά την κυβερνητική απόφαση όταν το πλοίο θα βρίσκεται ήδη καθ’ οδόν;

Γιατί όταν το πλοίο βρίσκεται ήδη στη θάλασσα, η πολιτική αντίδραση μπορεί να είναι δυνατή στα λόγια – αλλά η απόφαση έχει ήδη γίνει πράξη.

37.000 κυβικά μέτρα από τα ρέματα της Σάμου στον δρόμο – Δωρεάν για ποιον και με ποιο κόστος για το Δημόσιο;

 Ένα «δωρεάν» υλικό αξίας που πρέπει να αποτιμηθεί, ένας ανάδοχος που το απομακρύνει και ένα κρίσιμο ερώτημα για το εργολαβικό αντάλλαγμα

Ένα ιδιαίτερα σοβαρό ερώτημα για τη διαχείριση δημόσιου υλικού στη Σάμο προκύπτει από τα έγγραφα της Κτηματικής Υπηρεσίας και της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.

Δεν μιλάμε για λίγα φορτηγά χώμα.

Μιλάμε για 37.000 κυβικά μέτρα λίθινου υλικού από τέσσερα ρέματα της Σάμου, τα οποία προορίζονται να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή του έργου «Εθνική Οδός Σάμος – Καρλόβασι, τμήμα Αγίου Κωνσταντίνου – Πεταλίδες & Γέφυρα ρέματος στη θέση Πλατανάκια – Βελτίωση τμήματος οδού πρόσβασης».

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι.

Η Περιφέρεια μιλά για δωρεάν παραχώρηση – η ανάδοχος εταιρεία παίρνει το υλικό

Η Περιφέρεια επικαλείται το άρθρο 68 του Ν. 4839/2021 και αναφέρει ότι επιτρέπεται η απευθείας δωρεάν παραχώρηση φερτών υλικών στις Περιφέρειες και τους Δήμους για την κατασκευή δημοσίων έργων στις προβλεπόμενες περιοχές έκτακτης ανάγκης.

Μέχρι εδώ, η διαδικασία φαίνεται ξεκάθαρη.

Όμως το ίδιο έγγραφο της Περιφέρειας αναφέρει στη συνέχεια ότι η Υπηρεσία επιτρέπει την άρση των πλεοναζόντων φερτών υλικών από την ανάδοχο εταιρεία.

Και κάπου εδώ το «δωρεάν» αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Δωρεάν για ποιον;

Για την Περιφέρεια;

Για το δημόσιο έργο;

Ή τελικά και για την ανάδοχο εταιρεία, η οποία αποκτά πρόσβαση σε μια τεράστια ποσότητα φυσικού υλικού χωρίς να προκύπτει από τα συγκεκριμένα έγγραφα ότι καταβάλλει τίμημα γι’ αυτό;

Δεν υποστηρίζουμε ότι η ανάδοχος εταιρεία αποκτά το υλικό για εμπορική εκμετάλλευση. Τα έγγραφα που έχουμε δεν το λένε. Το αντίθετο: αναφέρουν ότι το υλικό προορίζεται για την κατασκευή του συγκεκριμένου έργου.

Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, απαιτείται να δοθούν σαφείς οικονομικές απαντήσεις.

Πόσο αξίζουν 37.000 κυβικά μέτρα;

Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο.

Η ποσότητα είναι συγκεκριμένη:

37.000 κ.μ.

Η πηγή είναι συγκεκριμένη:

τέσσερα ρέματα της Σάμου.

Ο σκοπός είναι συγκεκριμένος:

η κατασκευή συγκεκριμένου δημόσιου έργου.

Η ανάδοχος που θα απομακρύνει το υλικό είναι επίσης συγκεκριμένη.

Άρα πρέπει να υπάρχει και μία απολύτως συγκεκριμένη απάντηση:

Ποια είναι η οικονομική αξία αυτών των 37.000 κυβικών μέτρων;

Και ακόμη πιο σημαντικό:

Εάν το υλικό δεν ήταν διαθέσιμο δωρεάν από τα ρέματα, πόσο θα κόστιζε στο έργο η αγορά αντίστοιχης ποσότητας;

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.

Είναι οικονομικό στοιχείο του δημόσιου έργου.

Και το μεγάλο ερώτημα: έχει υπολογιστεί στο εργολαβικό αντάλλαγμα;

Εδώ βρίσκεται η καρδιά της υπόθεσης.

Εάν ο ανάδοχος χρειάζεται συγκεκριμένα υλικά για να κατασκευάσει το έργο και αυτά τα υλικά του παρέχονται χωρίς τίμημα από δημόσια πηγή, τότε είναι εύλογο να ζητηθεί να γνωρίζουμε πώς αποτυπώνεται αυτή η παροχή στη σύμβαση.

Έχει υπολογιστεί η αξία του υλικού στον προϋπολογισμό;

Έχει αφαιρεθεί από κάποια συμβατική δαπάνη;

Έχει προβλεφθεί διαφορετική τιμή για την εργασία επειδή η πρώτη ύλη παρέχεται δωρεάν;

Ή το εργολαβικό αντάλλαγμα παραμένει ακριβώς το ίδιο, ενώ παράλληλα ο ανάδοχος έχει στη διάθεσή του δωρεάν υλικό για την κατασκευή;

Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να απαντηθεί με αριθμούς και όχι με γενικές αναφορές στις εγκρίσεις.

Ποιος πληρώνει για να πάρει το «δωρεάν» υλικό;

Υπάρχει και μία δεύτερη οικονομική διάσταση.

Το υλικό μπορεί να παρέχεται δωρεάν, όμως η απόληψή του δεν γίνεται χωρίς κόστος.

Υπάρχουν μηχανήματα.

Υπάρχουν φορτηγά.

Υπάρχει φόρτωση.

Υπάρχει μεταφορά.

Ενδεχομένως υπάρχει επεξεργασία και διαμόρφωση.

Ποιος πληρώνει όλα αυτά;

Η απάντηση έχει σημασία, γιατί άλλο είναι το υλικό να παρέχεται δωρεάν αλλά ο ανάδοχος να επιβαρύνεται με όλες τις σχετικές δαπάνες και άλλο να αμείβεται επιπλέον από το Δημόσιο για την απόληψη και μεταφορά ενός υλικού που του παρέχεται χωρίς τίμημα.

Και τι γίνεται αν περισσέψουν;

Υπάρχει ένα ακόμη ερώτημα που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στη συζήτηση.

Η Κτηματική Υπηρεσία αναφέρεται σε συγκεκριμένες ποσότητες από τέσσερις χειμάρρους και η Περιφέρεια αναφέρει ότι το υλικό προορίζεται για το συγκεκριμένο έργο.

Ποιος μετράει τελικά πόσα κυβικά μέτρα απομακρύνονται;

Και αν δεν χρησιμοποιηθούν όλα στο έργο:

πού πηγαίνουν;

Η απάντηση σε αυτό είναι κρίσιμη για τη διασφάλιση ότι η δωρεάν παραχώρηση χρησιμοποιείται ακριβώς για τον σκοπό για τον οποίο εγκρίθηκε.

Δεν αρκεί το «έχουμε όλες τις εγκρίσεις»

Η Περιφέρεια αναφέρει ότι έχουν ληφθεί οι απαιτούμενες εγκρίσεις και αδειοδοτήσεις και ότι η Διευθύνουσα Υπηρεσία πραγματοποιεί ελέγχους.

Αυτό όμως απαντά στο αν επιτρέπεται η διαδικασία.

Δεν απαντά στο πόσο κοστίζει.

Και κυρίως δεν απαντά στο ερώτημα:

Η δωρεάν διάθεση των 37.000 κυβικών μέτρων μειώνει το κόστος του δημόσιου έργου ή αποτελεί οικονομικό όφελος που δεν έχει αποτυπωθεί στη σύμβαση;

Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.

Όχι με μία ακόμη αναφορά στον νόμο.

Όχι με μία ακόμη αναφορά στις περιβαλλοντικές εγκρίσεις.

Με τη διακήρυξη, το τιμολόγιο της μελέτης, την προσφορά του αναδόχου και τη σύμβαση.

Γιατί όταν μιλάμε για 37.000 κυβικά μέτρα δημόσιου υλικού, η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει την αξία του και τον τρόπο με τον οποίο αυτή ενσωματώνεται —ή δεν ενσωματώνεται— στο κόστος μιας δημόσιας εργολαβίας.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό:

Το υλικό είναι δωρεάν. Αλλά δωρεάν για ποιον;

Και κυρίως:

Ποιος τελικά ωφελείται οικονομικά από αυτή τη δωρεάν διάθεση;

Αυτή την απάντηση περιμένουμε από την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου και τις Τεχνικές Υπηρεσίες Σάμου

Μεταφορά από την Κρήτη στη Σάμο: Η ώρα της αλήθειας για Δήμο και Περιφέρεια

 

Η Σάμος ξαναμπαίνει στο ίδιο έργο.

Μόλις δύο μήνες μετά τις επίσημες αντιδράσεις του Δήμου Ανατολικής Σάμου και του Αντιπεριφερειάρχη για τη μεταφορά αιτούντων άσυλο από την Κρήτη, το ζήτημα επιστρέφει με νέα μεταφορά και έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.

Το ίδιο έργο, οι ίδιοι πρωταγωνιστές, οι ίδιες διαβεβαιώσεις και τώρα το κρίσιμο ερώτημα: τι ακριβώς έχει αλλάξει;

Τον Ιούνιο ο Δήμαρχος Παρασκευάς Παπαγεωργίου ζητούσε την ακύρωση της μεταφοράς και επικαλούνταν κυβερνητικές δεσμεύσεις ότι η Σάμος δεν θα επιβαρύνεται με ροές από άλλες περιοχές. Ο Αντιπεριφερειάρχης Ελισσαίος Μαυρατζώτης έκανε λόγο για κατηγορηματική αντίθεση και ζητούσε να μην πραγματοποιηθεί καμία μεταφορά αιτούντων άσυλο από άλλες περιοχές της χώρας.

Σήμερα, όμως, το θέμα επιστρέφει. Και μαζί του επιστρέφει η πολιτική ευθύνη.

Γιατί ο Παπαγεωργίου και ο Μαυρατζώτης δεν είναι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης. Κινούνται στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας. Επομένως, όταν η κυβέρνηση αποφασίζει κάτι που οι ίδιοι έχουν χαρακτηρίσει αντίθετο στις δεσμεύσεις απέναντι στη Σάμο, η διαφωνία τους αποκτά άλλο βάρος.

Δεν αρκεί πλέον να σταλεί άλλη μία επιστολή. Δεν αρκεί άλλη μία δήλωση «έντονης ανησυχίας». Δεν αρκεί μια έκτακτη συνεδρίαση για να καταγραφεί ακόμη μία φορά η αντίθεση.

Το πραγματικό ερώτημα είναι μέχρι πού θα φτάσει η αντίδραση όταν απέναντι βρίσκεται η ίδια η κυβέρνηση και ο ίδιος ο κομματικός χώρος στον οποίο ανήκουν.

Γιατί εύκολη είναι η διαμαρτυρία όταν δεν υπάρχει κόστος. Το δύσκολο είναι να επιμείνεις όταν πρέπει να συγκρουστείς πολιτικά με την κεντρική εξουσία.

Η Σάμος έχει ήδη ακούσει τις δεσμεύσεις. Τις έχει δει και γραμμένες σε επίσημες επιστολές.

Τώρα θέλει να δει πράξεις.

Αν η κυβέρνηση έχει αλλάξει πολιτική, οφείλει να το πει καθαρά. Αν οι δεσμεύσεις εξακολουθούν να ισχύουν, τότε πρέπει να εξηγηθεί γιατί η ίδια υπόθεση επανέρχεται.

Και αν η μεταφορά πραγματοποιηθεί παρά τις αντιδράσεις, τότε θα φανεί κάτι πολύ σημαντικότερο από την ένταση των δηλώσεων: ποιοι είναι πραγματικά διατεθειμένοι να υπερασπιστούν όσα οι ίδιοι υποσχέθηκαν στην τοπική κοινωνία.

Η έκτακτη συνεδρίαση της Κυριακής δεν είναι λοιπόν απλώς άλλη μία συνεδρίαση για το μεταναστευτικό.

Είναι το πρώτο πραγματικό πολιτικό τεστ.

Οι επιστολές τελείωσαν. Τώρα αρχίζουν οι πράξεις.

Ο Ντουρουντούς, η Σάμος και η μνήμη που δεν διαγράφεται

 

Από τις 10.500 αφίξεις του 2019 στις σημερινές δηλώσεις – όσα δεν πρέπει να ξεχνάμε

Υπάρχουν στιγμές που ένα σημερινό δημοσίευμα δεν διαβάζεται απλώς ως είδηση. Ξυπνά μνήμες μιας ολόκληρης εποχής.

Η πρόσφατη συνέντευξη του απόστρατου αντιστράτηγου της ΕΛ.ΑΣ. Λευτέρη Ντουρουντού, ο οποίος υπηρέτησε επί επτά χρόνια ως Γενικός Περιφερειακός Αστυνομικός Διευθυντής Βορείου Αιγαίου, επαναφέρει στο προσκήνιο μια περίοδο που η Σάμος και τα άλλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μεταναστευτικής κρίσης.

Τι πετυχαίνει η Τουρκία με τα δύο νέα ‘‘θαλάσσια πάρκα’’ της

 Γράφει ο Δικηγόρος, Χρήστος Γκουγκουρέλας

Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, με την έκδοση δύο προκλητικών διαταγμάτων, που φέρουν ασφαλώς την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία θέσπισε δύο νέα ‘‘θαλάσσια πάρκα’’ στην Ανατολική Μεσόγειο και το Β. Αιγαίο προκειμένου, όπως ισχυρίζεται, για αμιγώς περιβαλλοντικούς λόγους να προστατεύσει τα θαλάσσια οικοσυστήματά της και να ενδυναμώσει τη βιωσιμότητά τους. Με το ‘‘πάρκο’’ της Ανατολικής Μεσογείου ‘‘κυκλώνει’’ το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου (ίδετε τον Χάρτη 1 στο τέλος του κειμένου) ενώ με το ‘‘πάρκο’’ του Βόρειου Αιγαίου ‘‘διεμβολίζει’’ τον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου και δη τον ‘‘διεκδικεί’’ μέχρι τα όρια των χωρικών υδάτων των δύο νησιών μας (ίδετε τον Χάρτη 2 στο τέλος του κειμένου).

 

Μεταφορά από την Κρήτη στη Σάμο: Η ώρα της αλήθειας για Δήμο και Περιφέρεια

 

Η Σάμος ξαναμπαίνει στο ίδιο έργο.

Μόλις δύο μήνες μετά τις επίσημες αντιδράσεις του Δήμου Ανατολικής Σάμου και του Αντιπεριφερειάρχη για τη μεταφορά αιτούντων άσυλο από την Κρήτη, το ζήτημα επιστρέφει με νέα μεταφορά και έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.

Το ίδιο έργο, οι ίδιοι πρωταγωνιστές, οι ίδιες διαβεβαιώσεις και τώρα το κρίσιμο ερώτημα: τι ακριβώς έχει αλλάξει;

Τον Ιούνιο ο Δήμαρχος Παρασκευάς Παπαγεωργίου ζητούσε την ακύρωση της μεταφοράς και επικαλούνταν κυβερνητικές δεσμεύσεις ότι η Σάμος δεν θα επιβαρύνεται με ροές από άλλες περιοχές. Ο Αντιπεριφερειάρχης Ελισσαίος Μαυρατζώτης έκανε λόγο για κατηγορηματική αντίθεση και ζητούσε να μην πραγματοποιηθεί καμία μεταφορά αιτούντων άσυλο από άλλες περιοχές της χώρας.

Σήμερα, όμως, το θέμα επιστρέφει. Και μαζί του επιστρέφει η πολιτική ευθύνη.

Γιατί ο Παπαγεωργίου και ο Μαυρατζώτης δεν είναι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης. Κινούνται στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας. Επομένως, όταν η κυβέρνηση αποφασίζει κάτι που οι ίδιοι έχουν χαρακτηρίσει αντίθετο στις δεσμεύσεις απέναντι στη Σάμο, η διαφωνία τους αποκτά άλλο βάρος.

Δεν αρκεί πλέον να σταλεί άλλη μία επιστολή. Δεν αρκεί άλλη μία δήλωση «έντονης ανησυχίας». Δεν αρκεί μια έκτακτη συνεδρίαση για να καταγραφεί ακόμη μία φορά η αντίθεση.

Το πραγματικό ερώτημα είναι μέχρι πού θα φτάσει η αντίδραση όταν απέναντι βρίσκεται η ίδια η κυβέρνηση και ο ίδιος ο κομματικός χώρος στον οποίο ανήκουν.

Γιατί εύκολη είναι η διαμαρτυρία όταν δεν υπάρχει κόστος. Το δύσκολο είναι να επιμείνεις όταν πρέπει να συγκρουστείς πολιτικά με την κεντρική εξουσία.

Η Σάμος έχει ήδη ακούσει τις δεσμεύσεις. Τις έχει δει και γραμμένες σε επίσημες επιστολές.

Τώρα θέλει να δει πράξεις.

Αν η κυβέρνηση έχει αλλάξει πολιτική, οφείλει να το πει καθαρά. Αν οι δεσμεύσεις εξακολουθούν να ισχύουν, τότε πρέπει να εξηγηθεί γιατί η ίδια υπόθεση επανέρχεται.

Και αν η μεταφορά πραγματοποιηθεί παρά τις αντιδράσεις, τότε θα φανεί κάτι πολύ σημαντικότερο από την ένταση των δηλώσεων: ποιοι είναι πραγματικά διατεθειμένοι να υπερασπιστούν όσα οι ίδιοι υποσχέθηκαν στην τοπική κοινωνία.

Η έκτακτη συνεδρίαση της Κυριακής δεν είναι λοιπόν απλώς άλλη μία συνεδρίαση για το μεταναστευτικό.

Είναι το πρώτο πραγματικό πολιτικό τεστ.

Οι επιστολές τελείωσαν. Τώρα αρχίζουν οι πράξεις.

Οι διαμαρτυρίες τελείωσαν, οι μεταφορές συνεχίζονται – η Σάμος δεν ξεχνά

 Η νέα πληροφορία για μεταφορά ανθρώπων από την Κρήτη στη Σάμο επαναφέρει ένα ζήτημα που μόλις πριν από λίγες εβδομάδες είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο νησί. Τότε, περίπου 300 άνθρωποι μεταφέρθηκαν από την Κρήτη στη Σάμο, με την κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι επρόκειτο για διαδικαστική ανάγκη και ότι η παραμονή τους στη δομή θα ήταν προσωρινή.

Τότε αντέδρασαν δημόσια ο βουλευτής Σάμου της Νέας Δημοκρατίας Χριστόδουλος Στεφανάδης, ο αντιπεριφερειάρχης Ελισαίος Μαυρατζώτης και ο δήμαρχος Ανατολικής Σάμου Πάρης Παπαγεωργίου. Οι παρεμβάσεις τους ήταν γνωστές και δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητηθεί ότι πράγματι εξέφρασαν τη διαφωνία τους. Το ερώτημα όμως σήμερα είναι διαφορετικό και πολύ πιο ουσιαστικό: τι αποτέλεσμα είχαν αυτές οι παρεμβάσεις;

Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι η μεταφορά πραγματοποιήθηκε. Και τώρα, πριν καλά-καλά κοπάσει η προηγούμενη υπόθεση, πληροφορίες κάνουν λόγο για νέα μεταφορά. Επομένως, η πολιτική ουσία δεν βρίσκεται πλέον στο αν υπήρξε αντίδραση, αλλά στο αν η αντίδραση είχε οποιαδήποτε επιρροή στην απόφαση της κυβέρνησης.

Ο κ. Στεφανάδης είχε μάλιστα επικαλεστεί κυβερνητική διαβεβαίωση ότι η μεταφορά από την Κρήτη δεν θα οδηγούσε σε αύξηση του αριθμού των φιλοξενούμενων στη Σάμο από μεταφερόμενους ανθρώπους. Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι θα παρακολουθούσε στενά την εφαρμογή αυτής της διαβεβαίωσης. Σήμερα, λοιπόν, είναι απολύτως θεμιτό να ζητείται ένας απολογισμός: τι ακριβώς παρακολούθησε, τι διαπίστωσε και ποια ήταν η αντίδρασή του όταν η υπόθεση επανήλθε;

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά του αντιπεριφερειάρχη Ελισαίου Μαυρατζώτη σε «ευθεία ανατροπή των συμφωνηθέντων μεταξύ της κυβέρνησης και της τοπικής κοινωνίας». Πρόκειται για μια σοβαρή διατύπωση. Όμως ποια ακριβώς ήταν αυτά τα συμφωνηθέντα; Ποιοι τα διαμόρφωσαν; Πότε συμφωνήθηκαν; Υπάρχει συγκεκριμένο κείμενο ή πρακτικό; Και ποια ήταν η κυβερνητική δέσμευση που, σύμφωνα με τον ίδιο, ανατράπηκε;

Το ζήτημα δεν είναι να αμφισβητηθεί ο κ. Μαυρατζώτης. Το αντίθετο. Εφόσον επικαλείται συμφωνηθέντα, οφείλει να τα καταστήσει γνωστά. Διότι μέχρι σήμερα η κοινωνία ακούει ότι υπάρχουν συμφωνίες, χωρίς να γνωρίζει το περιεχόμενό τους. Και όταν μια τέτοια αναφορά χρησιμοποιείται για να καταγγελθεί η κυβέρνηση, η διαφάνεια αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Ανάλογα ερωτήματα υπάρχουν και για τον δήμαρχο Ανατολικής Σάμου Πάρη Παπαγεωργίου, ο οποίος είχε εκφράσει την έντονη αντίθεσή του στη μεταφορά και είχε ζητήσει την ακύρωσή της. Η θέση του ήταν σαφής. Όμως και εδώ το κρίσιμο ερώτημα είναι τι ακολούθησε. Ποια ήταν η θεσμική συνέχεια της αντίδρασης; Ποια συγκεκριμένη δέσμευση απέσπασε ο δήμος; Και τι θα πράξει τώρα, εφόσον επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό;

Οι Σαμιώτες δεν έχουν ανάγκη από μια ακόμη αντιπαράθεση δηλώσεων. Έχουν ανάγκη από καθαρές απαντήσεις. Γιατί όταν οι ίδιοι άνθρωποι που αντιδρούν σε μια κυβερνητική απόφαση βλέπουν την απόφαση να εφαρμόζεται και στη συνέχεια να επανέρχεται με νέα μορφή, είναι φυσικό να αναρωτιούνται ποια ακριβώς είναι η χρησιμότητα της πολιτικής τους παρέμβασης.

Κανείς δεν μπορεί να ζητήσει από τους πολίτες να αρκεστούν στο «αντιδράσαμε». Η πολιτική εκπροσώπηση δεν αξιολογείται μόνο από τις δηλώσεις, αλλά και από το αποτέλεσμα. Εάν η κυβέρνηση δεν ακούει τον βουλευτή της, τον αντιπεριφερειάρχη και τον δήμαρχο, τότε αυτό πρέπει να ειπωθεί ευθέως. Εάν τους ακούει, τότε πρέπει να εξηγηθεί γιατί οι ίδιες αποφάσεις επανέρχονται.

Το χειρότερο για την τοπική κοινωνία θα ήταν να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι κάθε φορά που η κοινωνία αντιδρά έντονα, ακολουθεί μια δημόσια διαμαρτυρία για να εκτονωθεί η πίεση και στη συνέχεια η κεντρική κυβερνητική πολιτική συνεχίζεται κανονικά.

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η πολιτική συζήτηση πρέπει να γίνει σοβαρή. Δεν χρειάζονται χαρακτηρισμοί ούτε εύκολες κατηγορίες περί «κοροϊδίας». Χρειάζονται απαντήσεις και, κυρίως, αποτελέσματα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας ο Σαμιώτης θα κρίνει όχι ποιος έκανε την πιο δυνατή δήλωση, αλλά ποιος κατάφερε να προστατεύσει στην πράξη όσα υποστήριζε δημόσια.

Και αυτή τη στιγμή, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: τον Ιούνιο μεταφέρθηκαν περίπου 300 άνθρωποι παρά τις αντιδράσεις. Αν τώρα ακολουθήσει νέα μεταφορά, τι ακριβώς απέδωσαν όλες εκείνες οι αντιδράσεις;

Παρασκευαΐδης απέναντι στην κυβέρνηση – Στεφανάδης απέναντι σε μια απόφαση που τελικά εφαρμόστηκε

 

Η νέα δημόσια τοποθέτηση του βουλευτή Λέσβου Παναγιώτη Παρασκευαΐδη για την επικείμενη μεταφορά περίπου 200 μεταναστών στη Λέσβο φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα που αφορά συνολικά το Βόρειο Αιγαίο και αναδεικνύει μια ενδιαφέρουσα πολιτική αντίθεση ανάμεσα στη στάση ενός βουλευτή της αντιπολίτευσης και εκείνη του κυβερνητικού βουλευτή της Σάμου Χριστόδουλου Στεφανάδη.

Ο Παναγιώτης Παρασκευαΐδης δεν περιορίστηκε σε μια γενικόλογη αναφορά στη δυσκολία του μεταναστευτικού. Με τη δήλωσή του εξέφρασε την «κάθετη αντίθεσή» του στη νέα μεταφορά και έθεσε συνολικά το ζήτημα της μεταναστευτικής πολιτικής στα νησιά του Βορείου Αιγαίου. Συνέδεσε μάλιστα την παρουσία μεταναστευτικών δομών με την αναπτυξιακή και δημογραφική κατάσταση της περιοχής, υποστηρίζοντας ότι το Βόρειο Αιγαίο χρειάζεται ανάπτυξη και μέτρα για την αντιστροφή της δημογραφικής κατάρρευσης.

Η θέση αυτή δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά από τον κ. Παρασκευαΐδη. Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2025 είχε καταγγείλει την κυβερνητική πολιτική για τις μεταναστευτικές δομές στη Λέσβο και είχε υποστηρίξει ότι στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου θα πρέπει να υπάρχουν μόνο μικρές δομές καταγραφής, ταυτοποίησης και άμεσης αναχώρησης. Παράλληλα είχε ζητήσει ειδικό αναπτυξιακό πρόγραμμα για το Βόρειο Αιγαίο, με στόχο την αντιμετώπιση της δημογραφικής συρρίκνωσης και την προσέλκυση επενδύσεων.

Σήμερα, με τη νέα του παρέμβαση, επαναφέρει την ίδια πολιτική γραμμή και προχωρά ακόμη περισσότερο, καλώντας τους κατοίκους της Λέσβου να αντιδράσουν συλλογικά σε μια απόφαση που, κατά την άποψή του, επιβαρύνει περαιτέρω το νησί. Πρόκειται για μια πολιτική στάση που δεν αφήνει ιδιαίτερο περιθώριο παρερμηνείας ως προς το ποια είναι η θέση του απέναντι στις νέες μεταφορές.

Η σύγκριση με τη Σάμο είναι αναπόφευκτη.

Τον Ιούνιο, όταν έγινε γνωστή η απόφαση της κυβέρνησης να μεταφέρει περίπου 300 ανθρώπους από την Κρήτη στη Σάμο, ο κυβερνητικός βουλευτής Χριστόδουλος Στεφανάδης είχε πράγματι αντιδράσει. Σε δημόσια δήλωσή του είχε χαρακτηρίσει απολύτως δικαιολογημένη την αντίδραση και την οργή των κατοίκων και είχε υποστηρίξει ότι η δομή της Σάμου δημιουργήθηκε για τις ανάγκες όσων φτάνουν στο νησί και όχι για τη μετεγκατάσταση ανθρώπων από άλλες περιοχές.

Ο κ. Στεφανάδης είχε επίσης επικοινωνήσει με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου και είχε μεταφέρει τη δυσαρέσκεια της τοπικής κοινωνίας. Σύμφωνα με τις τότε δημοσιοποιημένες πληροφορίες, έλαβε διαβεβαιώσεις ότι η μεταφορά γινόταν για διαδικαστικούς λόγους και ότι δεν επρόκειτο να αυξηθεί μόνιμα ο αριθμός των φιλοξενούμενων στη Σάμο από ανθρώπους που θα μεταφέρονταν από την Κρήτη ή άλλες περιοχές.

Η κρίσιμη διαφορά, όμως, βρίσκεται στο αποτέλεσμα. Παρά την αντίδραση του κυβερνητικού βουλευτή, τις παρεμβάσεις της αυτοδιοίκησης και τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας, η μεταφορά πραγματοποιήθηκε. Και σήμερα, σύμφωνα με νέα δημοσιεύματα, επανέρχεται το ενδεχόμενο μιας ακόμη μεταφοράς από την Κρήτη προς τη Σάμο.

Εδώ βρίσκεται η πολιτική ουσία της σύγκρισης.

Ο Παρασκευαΐδης βρίσκεται απέναντι από την κυβέρνηση και δεν έχει κυβερνητικό κόμμα πίσω του. Ο Στεφανάδης είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και εκλέγεται σε μια περιοχή όπου η κυβέρνηση έχει ήδη εφαρμόσει μια απόφαση την οποία ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει προβληματική. Η πολιτική αποτελεσματικότητα των δύο παρεμβάσεων, επομένως, δεν μπορεί να κριθεί μόνο από το περιεχόμενο των δηλώσεων. Κρίνεται και από το αν η εκάστοτε πολιτική θέση μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις που λαμβάνονται.

Στη Λέσβο, ο Παρασκευαΐδης διατυπώνει σήμερα μια ευθεία πολιτική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι το νησί δεν μπορεί να μετατραπεί σε αποδέκτη μεταναστευτικών πληθυσμών από άλλες περιοχές. Στη Σάμο, ο κυβερνητικός βουλευτής είχε εκφράσει επίσης την αντίθεσή του, όμως η απόφαση της κυβέρνησης προχώρησε κανονικά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Στεφανάδης δεν αντέδρασε. Τα δημόσια στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. Σημαίνει όμως ότι η αντίδρασή του δεν κατάφερε να αποτρέψει την απόφαση. Και αυτό είναι ένα πολιτικό δεδομένο που δεν μπορεί να παρακαμφθεί με νέες δηλώσεις.

Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα από το γεγονός ότι στη Σάμο, μετά την πρώτη μεταφορά, είχε τεθεί ζήτημα συγκεκριμένων «συμφωνηθέντων» μεταξύ κυβέρνησης και τοπικής κοινωνίας. Ο αντιπεριφερειάρχης Ελισαίος Μαυρατζώτης είχε κάνει λόγο για «ευθεία ανατροπή των συμφωνηθέντων», ενώ οι τοπικοί φορείς είχαν ζητήσει να μην επαναληφθούν μεταφορές από άλλες περιοχές. Η ίδια η συνέχεια των γεγονότων, όμως, δείχνει ότι η προηγούμενη αντίδραση δεν απέτρεψε την επανάληψη του ζητήματος.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται και η διαφορά που σήμερα αποκτά πολιτική σημασία. Ο βουλευτής Λέσβου επιλέγει να τοποθετηθεί δημοσίως με τρόπο που δεν αφήνει αμφιβολία για την αντίθεσή του. Ο βουλευτής Σάμου είχε επίσης εκφράσει αντίθεση, αλλά ως κυβερνητικός βουλευτής βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πολύ δυσκολότερο πολιτικό τεστ: να αποδείξει ότι η διαφωνία του μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική επιρροή πάνω στην κυβέρνηση.

Η Σάμος έχει ήδη το προηγούμενο του Ιουνίου. Η Λέσβος βρίσκεται τώρα μπροστά σε μια αντίστοιχη εξέλιξη. Και η σύγκριση των δύο περιπτώσεων αναδεικνύει ένα ευρύτερο πολιτικό ζήτημα για το Βόρειο Αιγαίο: εάν οι βουλευτές των νησιών μπορούν πραγματικά να επηρεάζουν τις αποφάσεις της Αθήνας ή εάν τελικά οι τοπικές αντιδράσεις καταγράφονται, δημοσιοποιούνται και στη συνέχεια παρακάμπτονται.

Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό στοίχημα που δημιουργείται πλέον. Όχι ποιος έκανε την πιο έντονη δήλωση, αλλά ποιος μπορεί να μετατρέψει τη θέση του σε πολιτική πράξη και να επιβάλει στην κεντρική κυβέρνηση να λάβει υπόψη της τις ανάγκες και τις αντοχές των νησιωτικών κοινωνιών.

Και στην περίπτωση της Σάμου, το προηγούμενο του Ιουνίου αφήνει τον Χριστόδουλο Στεφανάδη μπροστά σε μια ιδιαίτερα δύσκολη πολιτική συγκυρία. Γιατί η νέα πιθανή μεταφορά από την Κρήτη δεν έρχεται σε ένα κενό. Έρχεται μετά από μια προηγούμενη κυβερνητική απόφαση, την οποία ο ίδιος είχε καταγγείλει, αλλά τελικά εφαρμόστηκε.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο η σημερινή καθαρή τοποθέτηση του Παναγιώτη Παρασκευαΐδη αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό βάρος για τη σύγκριση των δύο νησιών. Η Λέσβος ακούει σήμερα έναν βουλευτή να λέει ευθέως ότι αντιτίθεται στη νέα μεταφορά και να θέτει το ζήτημα στο πλαίσιο της ανάπτυξης και της δημογραφικής επιβίωσης του νησιού. Η Σάμος περιμένει να δει εάν η δική της πολιτική εκπροσώπηση μπορεί αυτή τη φορά να πετύχει κάτι περισσότερο από μια ακόμη αντίδραση.

Γιατί μετά την εμπειρία του Ιουνίου, στη Σάμο το ζητούμενο δεν είναι πλέον να αποδειχθεί ποιος διαφωνεί με τις μεταφορές. Αυτό έχει ήδη καταγραφεί. Το ζητούμενο είναι να φανεί ποιος μπορεί να κάνει τη διαφωνία του να μετρήσει στην τελική κυβερνητική απόφαση.