Όσο προχωρούσε η έρευνα, τα στοιχεία γίνονταν όλο και πιο ξεκάθαρα.
Η ίδια η Διεύθυνση Μεταφορών της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου είχε ήδη δηλώσει εγγράφως ότι δεν έχει εκδοθεί άδεια λειτουργίας σταθμού υπεραστικών λεωφορείων, ενώ η Τροχαία, το Λιμεναρχείο και το Διαδημοτικό Λιμενικό Ταμείο είχαν διατυπώσει τις δικές τους θέσεις για τις αρμοδιότητες.
Το ερώτημα πλέον δεν ήταν ποιος γνωρίζει.
Όλοι γνώριζαν.
Το ερώτημα ήταν ποιος θα ενεργήσει.
Για τον λόγο αυτό υποβλήθηκε νέο, αναλυτικό αίτημα προς την Αντιπεριφερειάρχη Δυτικής Σάμου, αρμόδια για τις Μεταφορές, ζητώντας να εφαρμοστούν οι διατάξεις του Ν.4974/2022, να διενεργηθούν οι προβλεπόμενοι έλεγχοι και να επιβληθούν οι διοικητικές κυρώσεις που προβλέπει ο νόμος για τη λειτουργία σταθμού χωρίς άδεια. Στο αίτημα υπενθυμιζόταν ότι όλες πλέον οι εμπλεκόμενες υπηρεσίες είχαν γνώση της κατάστασης και ότι η ίδια η Περιφέρεια είχε παραδεχθεί εγγράφως πως δεν έχει εκδοθεί άδεια λειτουργίας.
Αντί όμως να αναληφθούν άμεσα οι προβλεπόμενες ενέργειες, η Περιφέρεια επέλεξε να απευθυνθεί στο Υπουργείο, ζητώντας διευκρινίσεις για το θέμα της αφετηρίας των υπεραστικών λεωφορείων.
Η εξέλιξη αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη από τον Συνήγορο του Πολίτη.
Με επίσημο έγγραφό του προς την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, ο Συνήγορος υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 12 του Ν. 4974/2022, αρμόδια για τη χορήγηση άδειας σταθμού υπεραστικών λεωφορείων είναι η Περιφέρεια. Παράλληλα επισημαίνει ότι στο συγκεκριμένο σημείο λειτουργεί στην πράξη σταθμός λεωφορείων, ενώ παρατηρούνται επιβιβάσεις και αποβιβάσεις επιβατών επάνω στο οδόστρωμα, ακόμη και από διπλοπαρκαρισμένα λεωφορεία, γεγονός που δημιουργεί σοβαρά ζητήματα ασφάλειας. Για τον λόγο αυτό ζητά να ενημερωθεί για τις συγκεκριμένες ενέργειες που προτίθεται να λάβει η Περιφέρεια προκειμένου να προστατευθούν οι επιβάτες.
Η παρέμβαση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία.
Για πρώτη φορά μια ανεξάρτητη συνταγματικά κατοχυρωμένη Αρχή δεν περιορίζεται να ζητήσει πληροφορίες.
Ζητά ενέργειες.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν προηγηθεί δεκάδες έγγραφα, παραπομπές από υπηρεσία σε υπηρεσία και διαφορετικές ερμηνείες των αρμοδιοτήτων.
Ο Συνήγορος του Πολίτη μεταφέρει πλέον τη συζήτηση από το «ποιος είναι αρμόδιος» στο «τι σκοπεύετε να κάνετε».
Και αυτό αποτελεί ίσως το σημαντικότερο σημείο καμπής ολόκληρης της έρευνας.
Το εύλογο ερώτημα που γεννιέται πλέον είναι ένα:
Χρειαζόταν η παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη για να εφαρμοστεί η νομοθεσία που οι ίδιες οι υπηρεσίες είχαν ήδη επικαλεστεί;
