Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων , η Παθολογική Κλινική λειτουργεί χωρίς παθολόγο, με την κάλυψη να επιχειρείται από ιατρό ΜΕΘ και στρατιωτικό ιατρό που καλούνται να «μπαλώσουν» τα κενά. Η βασική κλινική του νοσοκομείου, η ραχοκοκαλιά της νοσηλευτικής φροντίδας, στηρίζεται πλέον σε λύσεις ανάγκης, αυξάνοντας την πίεση στους ήδη εξαντλημένους επαγγελματίες υγείας.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η κατάσταση στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ). Χωρίς ειδικευμένους ιατρούς επειγόντων, αγροτικοί ιατροί και γιατροί άλλων ειδικοτήτων καλούνται να διαχειριστούν κρίσιμα περιστατικά, αναλαμβάνοντας ευθύνες που υπερβαίνουν τον ρόλο και την εκπαίδευσή τους. Η «ευελιξία» μεταφράζεται σε διαρκή εργασιακή πίεση και σε αυξημένο κίνδυνο για ασθενείς και προσωπικό.
Την ίδια στιγμή, η διοίκηση προβάλλει την εγκατάσταση ψηφιακών συστημάτων διαχείρισης αναμονής ως δείγμα προόδου. Όμως, όπως επισημαίνουν οι εργαζόμενοι
, δεν υπάρχει επαρκής χώρος ούτε για το διοικητικό προσωπικό, με προτάσεις για μετακίνηση σε ήδη ασφυκτικούς χώρους των νοσηλευτών. Ο χώρος αναμονής των ασθενών παραμένει ανεπαρκής. Οι οθόνες μπορεί να δείχνουν αριθμούς προτεραιότητας, αλλά δεν μπορούν να καλύψουν το βασικό έλλειμμα: την απουσία γιατρών.
Οι εργαζόμενοι τονίζουν ότι η υποχρηματοδότηση και η απουσία μόνιμων προσλήψεων δεν αποτελούν συγκυριακό φαινόμενο, αλλά πολιτική επιλογή
. Η υγεία, υπογραμμίζουν, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους κόστους–οφέλους, ούτε να υποκαθίσταται από τεχνολογικές εφαρμογές που δεν συνοδεύονται από ουσιαστική ενίσχυση σε ανθρώπινο δυναμικό.
Το ερώτημα που θέτουν είναι σαφές: Μπορεί να υπάρξει πραγματικός εκσυγχρονισμός χωρίς γιατρούς, χωρίς επαρκές νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό; Για τους ίδιους, η απάντηση είναι κατηγορηματική. Καμία ψηφιακή αναβάθμιση δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μόνιμη και επαρκή στελέχωση. Ο εκσυγχρονισμός της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην εξουθένωση των εργαζομένων και στην επισφάλεια των ασθενών, αλλά στη στήριξη του ανθρώπινου δυναμικού που κρατά όρθιο το σύστημα.
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΓΕΝ. ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΑΜΟΥ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Νοσοκομείο χωρίς γιατρούς – Ψηφιακός εκσυγχρονισμός πάνω στα ερείπια
Η εικόνα που επικρατεί στο Νοσοκομείο δεν είναι τυχαία, ούτε προσωρινή δυσκολία, είναι συνειδητή πολιτική επιλογή. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τη δημόσια υγεία ως δαπάνη προς περικοπή και όχι ως καθολικό κοινωνικό δικαίωμα. Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Υγείας μιλούν για ψηφιακό μετασχηματισμό, ενώ στην πράξη υλοποιούν τη συστηματική αποδυνάμωση του δημόσιου συστήματος υγείας.
Η ραχοκοκαλιά του Νοσοκομείου έσπασε, η Παθολογική Κλινική λειτουργεί πλέον χωρίς παθολόγο. Η κάλυψη επιχειρείται από έναν ιατρό ΜΕΘ που εξαντλείται καλύπτοντας πολλαπλές ανάγκες και από έναν στρατιωτικό ιατρό σε ρόλο πυροσβέστη. Η βασικότερη κλινική του Νοσοκομείου έχει υποστεί πλήρη διάλυση. Η λειτουργία της στηρίζεται σε λύσεις ανάγκης, επικίνδυνες τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους εργαζόμενους. Αυτό δεν είναι αναδιοργάνωση. Είναι συνειδητή αποδόμηση.
Το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) λειτουργεί χωρίς ειδικευμένους ιατρούς επειγόντων. Αγροτικοί ιατροί και ιατροί αλλων ειδικοτήτων(ιατροδικαστής,φυσίατρος,αναισθησιολόγος)καλούνται να διαχειριστούν κρίσιμα περιστατικά, επωμιζόμενοι ευθύνες που ξεπερνούν τα όρια της θέσης και της εκπαίδευσής τους. Η πλασματική ευελιξία σημαίνει στην πράξη μετακύλιση ευθυνών προς τα κάτω, διαρκή εντατικοποίηση της εργασίας και έκθεση προσωπικού και ασθενών σε αυξημένο κίνδυνο.
Την ώρα που το Νοσοκομείο αιμορραγεί από έλλειψη προσωπικού, εγκαινιάζονται έξυπνα συστήματα αναμονής και προβάλλονται ψηφιακές εφαρμογές ως δείγμα προόδου. Δεν υπάρχει κατάλληλος χώρος για τους διοικητικούς υπαλλήλους, που ο Διοικητής προτείνει να στοιβαχτούν στον ήδη περιορισμένο χώρο εργασίας των νοσηλευτών, σε συνθήκες ακατάλληλες για εργασία, που δυσχεραίνουν τη δουλειά όλων, προκειμένου να λειτουργήσει το εκσυγχρονισμένο ΤΕΠ. Ο χώρος αναμονής για τους ασθενείς είναι επίσης ανεπαρκής. Κατά τα άλλα, ο ασθενής μπορεί να βλέπει στην οθόνη τον αριθμό προτεραιότητάς του. Αυτό που δεν φαίνεται όμως είναι ότι πίσω από την οθόνη λείπει το βασικό: ο γιατρός.
Η υποχρηματοδότηση, η άρνηση μόνιμων προσλήψεων και η λογική κόστους–οφέλους δεν είναι ουδέτερες επιλογές. Αποτελούν στρατηγική που μετατρέπει τα δημόσια νοσοκομεία σε δομές ελάχιστης λειτουργίας, ανοίγοντας τον δρόμο για περαιτέρω ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να μετριέται με δημοσιονομικούς δείκτες. Ένα Νοσοκομείο χωρίς παθολόγους, αλλά και άλλες ειδικότητες δεν είναι υπό αναβάθμιση. Είναι υπό διάλυση.
Καμία ψηφιακή εφαρμογή δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη μόνιμη, επαρκή στελέχωση. Καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα. Η υγεία είναι κοινωνικό δικαίωμα και κοινωνική ανάγκη, όχι πεδίο λογιστικής διαχείρισης και πολιτικής βιτρίνας.
