Στη Σάμο υπάρχει μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε επίσημη εκδήλωση. Εθνικές γιορτές, θρησκευτικές πανηγύρεις, δοξολογίες, λιτανείες. Οι αιρετοί του νησιού βρίσκονται πάντα εκεί. Χαμόγελα, χειραψίες, δημόσιες εμφανίσεις και αναμνηστικές φωτογραφίες. Είναι μέρος της δημόσιας ζωής και κανείς δεν έχει λόγο να το αμφισβητήσει.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν τελειώνει η φωτογράφιση.
Γιατί όταν έφτασε η ώρα να μοιραστούν 242 εκατομμύρια ευρώ για αγροτική οδοποιία σε όλη την Ελλάδα, η Σάμος έμεινε με άδεια χέρια. Ούτε ένα έργο. Ούτε μία ένταξη. Ούτε ένα ευρώ. Την ώρα που η Λέσβος εξασφάλισε επτά έργα, η Χίος τέσσερα και ακόμη και τα Ψαρά ένα, η Σάμος απουσιάζει ολοκληρωτικά από τον κατάλογο.
Και τότε γεννιέται ένα απλό ερώτημα.
Πού ήταν η ίδια αποφασιστικότητα όταν έπρεπε να διεκδικηθούν αυτά τα χρήματα;
Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται από το πόσες φορές εμφανίζεται κάποιος σε μια εκδήλωση. Κρίνεται από το πόσες φορές χτυπά την πόρτα ενός υπουργείου μέχρι να πάρει αυτό που δικαιούται ο τόπος του.
Οι πολίτες δεν εξέλεξαν τον βουλευτή, τον αντιπεριφερειάρχη και τους δημάρχους για να συμπληρώνουν το πρωτόκολλο των επισήμων. Τους εξέλεξαν για να φέρνουν αποτελέσματα. Να πιέζουν. Να συγκρούονται όταν χρειάζεται. Να επιστρέφουν με έργα και όχι με φωτογραφίες.
Ο Μητροπολίτης επιτελεί το πνευματικό του έργο. Δεν είναι δική του δουλειά να διεκδικεί χρηματοδοτήσεις από τα υπουργεία. Αυτή είναι αποκλειστική ευθύνη των αιρετών. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν, τόσο το καλύτερο για τη Σάμο.
Αν οι χρηματοδοτήσεις εγκρίνονταν με βάση τις δημόσιες εμφανίσεις, τις χειραψίες και τις αναμνηστικές φωτογραφίες, η Σάμος πιθανότατα θα είχε εξασφαλίσει κάθε διαθέσιμο έργο. Δυστυχώς, οι υπουργικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται μπροστά στον φωτογραφικό φακό. Εκεί μετράει η προετοιμασία, η επιμονή και η πολιτική διεκδίκηση.
Σήμερα, οι Σαμιώτες δεν ζητούν δικαιολογίες. Ζητούν απαντήσεις.
Κατατέθηκαν προτάσεις;
Απορρίφθηκαν;
Με ποια αιτιολογία;
Ποιος διεκδίκησε;
Ποιος πίεσε;
Ποιος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη όταν η Σάμος έμεινε εκτός;
Γιατί μέχρι στιγμής η μόνη εικόνα που μένει είναι ότι, όταν η υπόλοιπη Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου εξασφάλιζε έργα, στη Σάμο επικρατούσε σιωπή.
Και η σιωπή, στην πολιτική, δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Είναι στάση.
Οι φωτογραφίες μένουν στα άλμπουμ.
Οι χαμένες χρηματοδοτήσεις, όμως, μένουν στην καθημερινότητα των πολιτών.
