Σάμος: Εκτός χρηματοδότησης, εκτός διεκδίκησης, εκτός... φωνής
Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι επιλογή. Είναι πολιτική στάση. Και όταν ένα νησί μένει εκτός του μεγαλύτερου προγράμματος αγροτικής οδοποιίας των τελευταίων ετών, η σιωπή μετατρέπεται σε συνενοχή απέναντι στους πολίτες που περιμένουν απαντήσεις.
Η Σάμος δεν πήρε ούτε ένα έργο. Ούτε μία ένταξη. Ούτε ένα ευρώ από τα 242 εκατομμύρια ευρώ που διατίθενται μέσω του προγράμματος για τη βελτίωση της πρόσβασης σε γεωργική γη και κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις. Την ώρα που η Λέσβος εξασφάλισε επτά έργα, η Χίος τέσσερα και ακόμη και τα Ψαρά ένα, η Σάμος εξαφανίστηκε από τον χάρτη των χρηματοδοτήσεων.
Και τότε γεννιέται το αυτονόητο ερώτημα. Πού είναι όλοι εκείνοι που, σε κάθε εθνική επέτειο, σε κάθε κυβερνητική επίσκεψη, σε κάθε θρησκευτική εκδήλωση, σπεύδουν να πάρουν θέση στην πρώτη σειρά των επισήμων; Πού είναι τώρα που το νησί έχασε μια τόσο μεγάλη αναπτυξιακή ευκαιρία;
Ο κυβερνητικός βουλευτής Χριστόδουλος Στεφανάδης δεν έχει μέχρι στιγμής ενημερώσει δημόσια τους πολίτες γιατί η Σάμος έμεινε εκτός. Ο αντιπεριφερειάρχης Σάμου Ελισσαίος Μαυρατζώτης επίσης δεν έχει παρουσιάσει δημόσια τι ακριβώς συνέβη. Το ίδιο και οι δύο δήμαρχοι, Θεμιστοκλής Παπαθεοφάνους και Πάρης Παπαγεωργίου. Καμία κοινή αντίδραση. Καμία δημόσια διεκδίκηση. Καμία απαίτηση εξηγήσεων.
Οι πολίτες όμως δεν τους εξέλεξαν για να συνοδεύουν επισήμους, να ανταλλάσσουν χειραψίες και να εμφανίζονται στις αναμνηστικές φωτογραφίες. Τους εξέλεξαν για να υπερασπίζονται τη Σάμο όταν διακυβεύονται τα συμφέροντά της. Να χτυπούν πόρτες. Να απαιτούν. Να πιέζουν. Να συγκρούονται όταν χρειάζεται. Όχι να παρακολουθούν αμίλητοι την απώλεια εκατομμυρίων ευρώ.
Η πολιτική δεν είναι τελετουργικό. Δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Δεν είναι εμφανίσεις δίπλα σε υπουργούς, κυβερνητικούς παράγοντες ή εκκλησιαστικούς αξιωματούχους. Η πολιτική κρίνεται όταν το νησί αδικείται. Εκεί αποδεικνύεται ποιος εκπροσωπεί πραγματικά τον τόπο του και ποιος περιορίζεται σε έναν διακοσμητικό ρόλο.
Σήμερα η εικόνα είναι αμείλικτη. Η Λέσβος διεκδίκησε και εξασφάλισε επτά έργα. Η Χίος εξασφάλισε τέσσερα. Τα Ψαρά ένα. Η Σάμος δεν έχει να επιδείξει τίποτα. Και αντί αυτό να προκαλέσει πολιτικό σεισμό, επικρατεί μια ηρεμία που μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλεί.
Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν. Κατατέθηκαν προτάσεις; Αν ναι, γιατί απορρίφθηκαν; Ποια ήταν η βαθμολογία τους; Υπήρξαν ελλείψεις; Έγινε πολιτική παρέμβαση; Ζητήθηκαν εξηγήσεις από το Υπουργείο; Ή μήπως όλα έγιναν αποδεκτά ως μια ακόμη χαμένη ευκαιρία για τη Σάμο;
Η απώλεια ενός τόσο μεγάλου προγράμματος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια υπηρεσιακή λεπτομέρεια. Είναι ζήτημα πολιτικής ευθύνης και λογοδοσίας. Όχι γιατί κάθε διεκδίκηση καταλήγει υποχρεωτικά σε χρηματοδότηση, αλλά γιατί κάθε αποτυχία οφείλει να συνοδεύεται από εξηγήσεις και σχέδιο για την επόμενη ημέρα.
Η Σάμος δεν αξίζει εκπροσώπους που θυμούνται τον ρόλο τους μόνο στις γιορτές, στις τελετές και στις επίσημες φωτογραφίες. Αξίζει ανθρώπους που υψώνουν τη φωνή τους όταν ο τόπος τους χάνει έργα, πόρους και ευκαιρίες. Γιατί οι φωτογραφίες ξεχνιούνται. Οι χαμένες χρηματοδοτήσεις, όμως, πληρώνονται για χρόνια από τους ίδιους τους πολίτες.
Και όσο η σιωπή συνεχίζεται, τόσο θα μεγαλώνει ένα ερώτημα που κανείς από τους αρμόδιους δεν μπορεί να αποφύγει:
Ποιος διεκδίκησε πραγματικά για τη Σάμο και γιατί το αποτέλεσμα ήταν το απόλυτο μηδέν;
