Η πραγματικότητα ενός νησιού που εγκαταλείπεται.
Ενός Νοσοκομείου που καταρρέει, με τη ΜΕΘ να βρίσκεται σε οριακή κατάσταση. Ενός νησιού όπου, έξι χρόνια μετά τον σεισμό, παιδιά εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ. Πολιτών που περιμένουν ακόμη αποζημιώσεις. Κατοίκων που πληρώνουν πανάκριβα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, ακόμη και για μικρότερες διαδρομές του ίδιου πλοίου.
Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, το πολιτικό σύστημα θα φορέσει τα καλά του για να υποδεχθεί τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα.
Αλήθεια, πόσο πιο ουσιαστικό θα ήταν να τον υποδεχθεί μια κοινωνία που διαμαρτύρεται; Να βρει απέναντί του όχι κομματικούς χειροκροτητές και πρόθυμους αυλοκόλακες, αλλά πολίτες που απαιτούν απαντήσεις για την υγεία, την παιδεία και την εγκατάλειψη του τόπου τους;
Ακόμη και η παρέλαση θα μπορούσε να γίνει αφορμή για μια ηχηρή διαμαρτυρία. Γιατί τι ακριβώς γιορτάζουμε όταν αδυνατούμε να εξασφαλίσουμε τα στοιχειώδη για τους ανθρώπους που ζουν εδώ; Τι νόημα έχει να τιμούμε την ελευθερία, όταν ανεχόμαστε την απαξίωση της καθημερινότητάς μας;
Φυσικά, οι γνωστοί «πατριώτες» θα ενοχληθούν. Θα μιλήσουν για ασέβεια προς τους θεσμούς και προσβολή της εθνικής επετείου. Για εκείνους, φαίνεται, η πατρίδα εξαντλείται στις σημαίες, στις εξέδρες των επισήμων και στα χειροκροτήματα. Όχι στην αξιοπρέπεια των πολιτών της.
Αλλά ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: πατριωτισμός δεν είναι να υποκλίνεσαι στην εξουσία. Είναι να μην ανέχεσαι να εξευτελίζεται ο τόπος σου.
Όταν το Νοσοκομείο σου δεν μπορεί να εγγυηθεί την αναγκαία περίθαλψη, η σιωπή δεν είναι σεβασμός. Είναι συνενοχή. Όταν τα σχολεία παραμένουν σε κοντέινερ και οι υποσχέσεις για αποκατάσταση έχουν γίνει ανέκδοτο, η υπομονή δεν είναι υπευθυνότητα. Είναι παραίτηση.
Η σημερινή επέτειος δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως σκηνικό δημόσιων σχέσεων. Η ιστορία της Σάμου είναι ιστορία αγώνων για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Δεν τιμάς εκείνους που αγωνίστηκαν για να απελευθερώσουν τον τόπο σου, μετατρέποντας τους σημερινούς κατοίκους του σε σιωπηλούς θεατές της εγκατάλειψής του.
Η μεγαλύτερη προσβολή στην πατρίδα δεν είναι μια διαμαρτυρία σε μια παρέλαση. Είναι να βλέπεις το Νοσοκομείο της να σβήνει και να χειροκροτάς στην εξέδρα των επισήμων.
Η Σάμος δεν χρειάζεται άλλες εθιμοτυπικές επισκέψεις. Χρειάζεται λύσεις, διεκδίκηση και πολίτες που αρνούνται να συμβιβαστούν με τη μοίρα του κομπάρσου στον ίδιο τους τον τόπο.
Γιατί η πατρίδα δεν τιμάται με υποκλίσεις. Υπερασπίζεται με αξιοπρέπεια, απαιτήσεις και αγώνα.
