Το πραγματικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στην ύπαρξη των θεσμών, αλλά στον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι πολιτικοί αντιλαμβάνονται την εξουσία. Αντί να λειτουργούν ως εκπρόσωποι της κοινωνίας, μετατρέπονται συχνά σε υπερασπιστές της κυβερνητικής γραμμής και των κομματικών συμφερόντων, ξεχνώντας ότι η εντολή που έλαβαν προέρχεται από τους πολίτες και όχι από τους κομματικούς μηχανισμούς.
Η εξουσία περνά, η ευθύνη παραμένει
Η πολιτική εξουσία είναι προσωρινή. Οι καρέκλες αλλάζουν πρόσωπα, οι κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη και οι πολιτικοί συσχετισμοί μεταβάλλονται. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η υποχρέωση όσων εκλέγονται να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
Δεν μπορεί ένας αιρετός να απαιτεί τον σεβασμό των πολιτών μόνο και μόνο επειδή κατέχει ένα αξίωμα, όταν ο ίδιος δεν δείχνει έμπρακτα ότι σέβεται τις ανάγκες και τις αγωνίες τους. Ο σεβασμός δεν επιβάλλεται με την ιδιότητα, ούτε εξασφαλίζεται από την παρουσία σε μια επίσημη εξέδρα. Κερδίζεται καθημερινά με πράξεις, συνέπεια και αποτελέσματα.
Οι πολίτες δεν εκλέγουν κομματικούς εκπροσώπους χωρίς φωνή
Ο πολίτης που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, ο επαγγελματίας που αγωνίζεται να κρατήσει όρθια την επιχείρησή του, ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος που βλέπουν το μέλλον τους να απειλείται, δεν έχουν ανάγκη από πολιτικούς που απλώς υπερασπίζονται κυβερνητικές επιλογές.
Έχουν ανάγκη από εκπροσώπους που θα μεταφέρουν την πραγματικότητα της κοινωνίας στα κέντρα λήψης αποφάσεων, ακόμη κι όταν αυτή η πραγματικότητα συγκρούεται με την επίσημη κομματική γραμμή.
Η πολιτική εκπροσώπηση δεν σημαίνει υπακοή. Σημαίνει ευθύνη, διεκδίκηση και λογοδοσία.
Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν γεννιέται χωρίς αιτία
Όταν οι πολίτες φτάνουν στο σημείο να αποδοκιμάζουν δημόσια τους πολιτικούς εκπροσώπους, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να καταδικαστεί η αντίδρασή τους. Είναι να αναζητηθούν οι λόγοι που την προκαλούν.
Η κοινωνική αγανάκτηση δεν αντιμετωπίζεται με τυπικές παρουσίες, επικοινωνιακές φωτογραφίες και δηλώσεις περί θεσμικού σεβασμού. Αντιμετωπίζεται με πολιτική γενναιότητα, ανάληψη ευθυνών και ουσιαστικές λύσεις.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι θεσμοί χρειάζονται σεβασμό. Αλλά ο σεβασμός προς τους θεσμούς δεν μπορεί να γίνεται ασπίδα προστασίας για όσους χρησιμοποιούν την εξουσία ως μέσο κομματικής επιβίωσης.
Γιατί οι πολίτες δεν εκλέγουν ανθρώπους για να προστατεύουν τις καρέκλες, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά τους. Τους εκλέγουν για να προστατεύουν τα συμφέροντα της κοινωνίας.
Και όταν αυτή η βασική υποχρέωση ξεχνιέται, κανένα αξίωμα, καμία επίσημη εξέδρα και κανένα κομματικό χρώμα δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη χαμένη εμπιστοσύνη.
