Η ακτοπλοϊκή σύνδεση της Θεσσαλονίκης με την Σμύρνη επανήλθε στο προσκήνιο μετά την πρόσφατη συνάντηση του έλληνα πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη με τον τούρκο πρόεδρο Τ. Ερντογάν και τις συμφωνίες που υπογράφηκαν για διάφορα θέματα μεταξύ των δυο πλευρών, μεταξύ των οποίων και αυτή η ακτοπλοϊκή σύνδεση, που κουβαλά προϊστορία αρκετών χρόνων. Το σχέδιο της ακτοπλοϊκής σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Σμύρνης ήταν ένα σχέδιο που τις τελευταίες δεκαετίες τουλάχιστον, επανερχόταν κατά περιόδους στην επιφάνεια, αλλά έμενε στα χαρτιά.
Το θέμα αυτό ήταν στην ατζέντα και προηγούμενων συναντήσεων των ηγεσιών των δυο χωρών και μάλιστα με διαφορετικές ελληνικές κυβερνήσεις, αφού πέρα από τις συναντήσεις Μητσοτάκη- Ερντογάν, ανάλογη συζήτηση για το θέμα έγινε και κατά τις συναντήσεις Τσίπρα με Ερντογάν, γεγονός που δείχνει ότι υπήρχε μια διαχρονική αναζήτηση για τη σύνδεση των δυο μεγαλουπόλεων ακτοπλοϊκώς. Ωστόσο μόνο μία φορά το εγχείρημα αυτό απέκτησε «ζωή», για διάστημα όμως μόλις 50 ημερών!!! Ήταν τον Οκτώβριο του 2022 όταν η ακτοπλοϊκή εταιρεία Levante Ferries αποφάσισε να υλοποιήσει το σχέδιο της ακτοπλοϊκής σύνδεσης Θεσσαλονίκης -Σμύρνης, με το επιβατηγό- οχηματαγωγό πλοίο Smyrna Di Levante, η οποία όμως δεν πήγε καλά, δεν κατάφερε δηλαδή να προσελκύσει κυρίως φορτηγά και επιβάτες για να είναι βιώσιμη και γι αυτό τέλη του επόμενου μήνα, το Νοέμβριο του 2022 σταμάτησε.
Υπάρχει πολιτική βούληση, αλλά...
Στην πρόσφατη συνάντηση στην Άγκυρα μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, το σχέδιο μπήκε και πάλι στην ατζέντα των συμφωνιών καθώς θεωρητικά φαίνεται ότι μπορεί να αποτελέσει μία εναλλακτική διαδρομή, κυρίως για φορτηγά που θα αποφεύγουν τα χερσαία σύνορα των δυο χωρών στον Έβρο, όπου συχνά καταγράφεται «μποτιλιάρισμα» και πολύ λιγότερο για επιβάτες. Ωστόσο όπως έδειξε και η σύντομη εμπειρία της Levante Ferries δεν φτάνει η επιχειρηματική βούληση για να καταστεί η γραμμή βιώσιμη. Απαιτείται και η εκατέρωθεν στήριξη. Ενδεικτικά να αναφερθεί ότι εκείνη την περίοδο, είχε προταθεί το Smyrna Di Levante, να «πιάνει» και ένα ενδιάμεσο ελληνικό λιμάνι, προτάσσοντας αυτό της Μυτιλήνης, συνδέοντας έτσι τη Θεσσαλονίκη με την Λέσβο-η οποία μάλιστα την περίοδο αυτή θα έλυνε και το πρόβλημα της ακτοπλοϊκής σύνδεσης της Μυτιλήνης με την πρωτεύουσα της βόρειας Ελλάδας, που δεν υπήρχε- και να επιδοτείται για το κομμάτι αυτό η γραμμή. Πρόταση, που ενώ ήταν στο τραπέζι τελικά απερρίφθη.
Οπως και να έχει, όταν το θέμα της ακτοπλοϊκής διασύνδεσης Θεσσαλονίκης-Σμύρνης βρέθηκε στο πλαίσιο της συμφωνίας του 6ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας Τουρκίας ως το έκτο κείμενο της κοινής δήλωσης, προκάλεσε συγκρατημένα χαμόγελα. Γιατί πέρα από την πολιτική βούληση στο ανώτατο επίπεδο, αυτό που θα κρίνει την επανέναρξη ή όχι της εν λόγω σύνδεσης εξαρτάται από τους εν δυνάμει ενδιαφερόμενους στον ακτοπλοϊκό κλάδο αν θα εμπλακούν στο όλο εγχείρημα. Αναμένεται λοιπόν να ξεκαθαρίσει το επόμενο διάστημα , όπως δήλωσε και ο υφυπουργός Εξωτερικών Χ. Θεοχάρης που υπέγραψε από μέρους της ελληνικής κυβέρνησης τη διμερή αυτή συμφωνία, το πλαίσιο με τη συγκρότηση δυο ομάδων εργασίας από τις δυο χώρεςπροκειμένου να μελετήσουν τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν σε Ελλάδα και Τουρκία , ώστε το συντομότερο δυνατόν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις επανέναρξης της γραμμής, έχοντας προφανώς και την εμπειρία των δυσκολιών και των λαθών από το προηγούμενο εγχείρημα.
«Κλειδί» η βιωσιμότητα
Το «κλειδί» που ενδεχομένως τούτη τη φορά θα ...ξεκλειδώσει για να περπατήσει αυτή η σύνδεση εντοπίζεται σε έναν συνδυασμό πολιτικών και οικονομικών παραμέτρων. Το γεγονός ότι υπάρχει σαφής πολιτική βούληση που εκφράστηκε σε ανώτατο επίπεδο δημιουργεί ένα σταθερό πλαίσιο στήριξης του όλου εγχειρήματος. Από εκεί και πέρα και το βελτιωμένο κλίμα στις διμερείς σχέσεις διευκολύνει την επίλυση τεχνικών ή διοικητικών ζητημάτων που στο παρελθόν δυσχέραναν την υλοποίησή του. Και στον τομέα αυτό γνωρίζουμε ότι οι μηχανισμοι του τουρκικού κράτους είναι καθοριστικός παράγοντας για να λυθούν πιο εύκολα υπαρκτά προβλήματα. Ωστόσο καθοριστικός παράγοντας, χωρίς καμιά αμφιβολία, παραμένει η οικονομική βιωσιμότητα. Η ακτοπλοϊκή γραμμή πρέπει να είναι εμπορικά ελκυστική και να ανταποκρίνεται σε πραγματική ζήτηση, τόσο τουριστική, συνδέοντας δυο μεγαλουπόλεις των δυο χωρών , όσο και εμπορική διευκολύνοντας την μεταφορά φορτηγών ακτοπλοϊκώς αντί οδικώς. Και το τελευταίο αυτό κομμάτι είναι πολύ κρίσιμο γιατί από αυτό θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό η βιωσιμότητα της γραμμής, αν δηλαδή θα μπορέσει να προσελκύσει τις μεταφορές με φορτηγά με κίνητρο χαμηλότερο κόστος σε σχέση με την χερσαία μεταφορά και την λιγότερη ταλαιπωρία.
Προοπτική για ενδιάμεσος η Μυτιλήνη;
Η ακτοπλοϊκή σύνδεση Θεσσαλονίκης-Σμύρνης, ναι μεν σε πρώτη φάση προβλέπεται να συνδέσει απευθείας τα δυο λιμάνια, δεν αποκλείεται όμως, όπως σημείωσε ο κ. Θεοχάρης αναφερόμενος στις προοπτικές της γραμμής, το ενδεχόμενο ενδιάμεσων στάσεων.« Θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο μελλοντικής εξέτασης, στο πλαίσιο σχετικής μελέτης σκοπιμότητας. Μια τέτοια προοπτική θα μπορούσε να ενισχύσει την τουριστική ανάπτυξη νησιωτικών προορισμών και να προσδώσει πρόσθετη δυναμική στη γραμμή.» σημείωσε ο κ. Θεοχάρης προσθέτοντας: «Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τεχνικά δεδομένα, τη ζήτηση της αγοράς και τις επιχειρηματικές επιλογές των εταιρειών που θα αναλάβουν το εγχείρημα». Το θέμα αυτό προφανώς και ενδιαφέρει και τη Λέσβο πρωτίστως, που μπορεί να αποτελέσει τον ενδιάμεσο σταθμό και γι αυτό χρήζει της προσοχής των τοπικών φορέων και της παρέμβασής τους σε κεντρικό επίπεδο, γιατί μια σταθερή σύνδεση του νησιού με τη Θεσσαλονίκη και τη Σμύρνη, το φέρνει πιο κοντά στις δυο μεγαλουπόλεις και αλλάζει τα δεδομένα στην προσέλκυση επισκεπτών, τόσο από τη βόρεια Ελλάδα, όσο και από την ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης και μάλιστα όλο το χρόνο. Είναι ένα πρότζεκτ που δημιουργεί νέες προοπτικές αρκεί να μη μείνει στις υπογραφές και στις προθέσεις.
ΠΗΓΗ https://www.emprosnet.gr/
