Το Ειδικό Σχολείο Σάμου καταρρέει. Ψευδοροφές πέφτουν. Πυροπροστασία δεν λειτουργεί. Καταγγελίες για τρωκτικά. Κίνδυνος για παιδιά με ειδικές ανάγκες.
Και όμως.
Τη μάχη στη Βουλή για τη Σάμο δεν τη δίνει ο κυβερνητικός βουλευτής του νησιού. Τη δίνουν βουλευτές άλλων περιοχών.
Ο Κυριάκος Βελόπουλος από τη Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών καταθέτει ερώτηση.
Η Πόπη Τσαπανίδου επίσης παρεμβαίνει κοινοβουλευτικά και το ΚΚΕ
Και ο βουλευτής Σάμου της Νέα Δημοκρατία, Χριστόδουλος Στεφανάδης;
Σιωπή.
Είναι δυνατόν βουλευτές της Αθήνας να δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα παιδιά της Σάμου από τον εκλεγμένο εκπρόσωπο του νησιού; Είναι δυνατόν η αντιπολίτευση να φέρνει το θέμα στη Βουλή και ο κυβερνητικός βουλευτής να μην έχει αναλάβει δημόσια, ξεκάθαρη πρωτοβουλία;
Ο ρόλος του δεν είναι παρατηρητικός. Είναι διεκδικητικός. Έχει άμεση πρόσβαση στα Υπουργεία. Ανήκει στο κυβερνών κόμμα. Μπορεί να πιέσει, να απαιτήσει, να επιβάλει χρονοδιάγραμμα.
Αν δεν μπορεί — ή δεν θέλει — να το κάνει για ένα Ειδικό Σχολείο που αφορά τα πιο ευάλωτα παιδιά του νησιού, τότε πότε ακριβώς θα το κάνει;
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι πολιτικά οδυνηρή:
Η Σάμος εκπροσωπείται στη Βουλή από άλλους. Όχι από τον δικό της βουλευτή.
Δεν πρόκειται για κομματική αντιπαράθεση. Πρόκειται για στοιχειώδη ευθύνη.
Όταν πέφτουν οροφές πάνω από τα κεφάλια παιδιών, δεν χωρούν χαμηλοί τόνοι και ισορροπίες.
Η κοινωνία της Σάμου δικαιούται απαντήσεις:
Έχει ζητήσει άμεση μετεγκατάσταση;
Έχει συναντηθεί με τα αρμόδια Υπουργεία;
Έχει εξασφαλίσει χρηματοδότηση;
Έχει δεσμευτεί δημόσια με χρονοδιάγραμμα;
Γιατί αν η απάντηση είναι «όχι», τότε η απουσία δεν είναι απλώς πολιτικό λάθος. Είναι πολιτική αδράνεια σε βάρος παιδιών με ειδικές ανάγκες.
Και αυτό δεν συγχωρείται εύκολα από μια τοπική κοινωνία που βλέπει άλλους να παλεύουν για εκείνη, ενώ ο δικός της εκπρόσωπος παραμένει σιωπηλός.
