Μυρίζει εκλογές ή απλώς επικοινωνιακή αγωνία; Στη Σάμο, η ανακοίνωση για την προμήθεια στεφανιογράφου στο Γενικό Νοσοκομείο Σάμου άναψε φωτιές – όχι μόνο για το περιεχόμενό της, αλλά κυρίως για το timing και τον τρόπο που παρουσιάστηκε.
Ο διοικητής του νοσοκομείου επέλεξε, παραμονή του πανσαμιακού συλλαλητηρίου για την υγεία, να εκδώσει δελτίο Τύπου πανηγυρίζοντας για την έγκριση προμήθειας αγγειογραφικού συγκροτήματος στεφανιογράφου, με ορίζοντα εγκατάστασης τον Ιούνιο του 2026. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο βουλευτής Σάμου, Χριστόδουλος Στεφανάδης, ο οποίος έκανε λόγο για ουσιαστική αναβάθμιση των υπηρεσιών υγείας.
Όμως η πραγματικότητα στο νοσοκομείο δεν χωράει σε δελτία Τύπου.
Την ώρα που η Παθολογική Κλινική αποδυναμώνεται επικίνδυνα, με τη μετάθεση της μοναδικής παθολόγου, και το ίδρυμα λειτουργεί οριακά χάρη στην υπεράνθρωπη προσπάθεια ελάχιστων γιατρών και νοσηλευτών, η διοίκηση επιλέγει να μιλήσει για ένα μηχάνημα που –ακόμη κι αν έρθει– θα χρειαστεί εξειδικευμένο προσωπικό που σήμερα δεν υπάρχει.
Στο νοσοκομείο υπηρετεί ένας καρδιολόγος. Ένας.
Ποιος θα λειτουργήσει τον στεφανιογράφο; Με ποιες εφημερίες; Με ποια ομάδα; Ή μήπως το σχέδιο είναι να κοπεί κορδέλα για φωτογραφίες και μετά… βλέπουμε;
Ακόμη πιο ηχηρή είναι η υπενθύμιση του μαγνητικού τομογράφου, ο οποίος είχε εξαγγελθεί με τυμπανοκρουσίες, αλλά δεν λειτουργεί, αφήνοντας τους Σαμιώτες να πληρώνουν από την τσέπη τους ή να ταξιδεύουν στην Αθήνα για εξετάσεις ρουτίνας. Αν η διοίκηση δεν κατάφερε να ενεργοποιήσει έναν ήδη ανακοινωμένο εξοπλισμό, πώς εγγυάται ότι ο στεφανιογράφος δεν θα έχει την ίδια τύχη;
Η κριτική δεν αφορά την ανάγκη εκσυγχρονισμού – αυτό είναι αυτονόητο. Αφορά τη σειρά προτεραιοτήτων. Όταν ένα νοσοκομείο κινδυνεύει να μείνει χωρίς βασικές ειδικότητες, όταν οι εργαζόμενοι προειδοποιούν για κατάρρευση, η διοίκηση οφείλει πρώτα να εξασφαλίσει ανθρώπους και μετά μηχανήματα.
Η επιλογή του χρόνου της ανακοίνωσης, λίγες ώρες πριν από κινητοποιήσεις, εκλαμβάνεται από πολλούς ως προσπάθεια αποπροσανατολισμού. Αντί για απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα στελέχωσης, παρουσιάζεται ένα έργο με ορίζοντα διετίας.
Σε τελική ανάλυση, το ερώτημα είναι απλό:
Διοικείται το νοσοκομείο με σχέδιο ουσίας ή με λογική επικοινωνιακής διαχείρισης;
Γιατί στην υγεία, οι εντυπώσεις δεν σώζουν ζωές. Οι αποφάσεις τις σώζουν.
