Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι απλώς συνενοχή· είναι έγκλημα. Και η κατάσταση στο Ειδικό Σχολείο Σάμου έχει ξεπεράσει προ πολλού κάθε όριο ανοχής, λογικής και ανθρωπιάς. Μιλάμε για ένα σχολείο όπου φοιτούν παιδιά με ειδικές ανάγκες, παιδιά που η Πολιτεία όφειλε να προστατεύει διπλά. Αντί γι’ αυτό, τα αφήνει εκτεθειμένα σε καθημερινό κίνδυνο.
Πτώσεις ψευδοροφών. Ανενεργή πυροπροστασία. Ποντίκια μέσα στους χώρους, με αποτέλεσμα ήδη καταγεγραμμένο κρούσμα μόλυνσης μαθητή. Έλλειψη φύλαξης και ανεπαρκής περίφραξη, σε έναν χώρο όπου η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια, αλλά απόλυτη αναγκαιότητα. Αυτά δεν είναι «μικρές ελλείψεις». Είναι ωρολογιακή βόμβα.
Και το πιο εξοργιστικό; Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα σχολείο ειδικής αγωγής. Σε έναν χώρο που θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο φροντίδας, σταθερότητας και προστασίας. Αντί γι’ αυτό, θυμίζει εγκαταλελειμμένο κτήριο, όπου η τύχη –και όχι το κράτος– κρατά ακόμα όρθια την καθημερινότητα των παιδιών.
Ας ειπωθεί καθαρά: κανένα παιδί δεν μπορεί να μαθαίνει όταν φοβάται. Κανένας γονιός δεν μπορεί να αφήνει το παιδί του σε ένα σχολείο και να αναρωτιέται αν θα επιστρέψει ασφαλές. Και κανένας αρμόδιος δεν δικαιούται να κρύβεται πίσω από γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, έγγραφα και «θα».
Η απαίτηση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων είναι αυτονόητη και μη διαπραγματεύσιμη:
Άμεση μετεγκατάσταση σε ασφαλή χώρο.
Νέο σχολείο ή πλήρης ανακατασκευή, όχι ημίμετρα και μπαλώματα ντροπής.
Κάθε μέρα καθυστέρησης είναι μια συνειδητή επιλογή αδιαφορίας. Και η αδιαφορία, όταν αφορά παιδιά με αυξημένες ανάγκες, είναι βαθιά ανήθικη. Οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και δεν διαχέονται. Αν συμβεί το μοιραίο, δεν θα φταίει «η κακιά στιγμή». Θα φταίει η αδράνεια.
Η κοινωνία της Σάμου οφείλει να σταθεί στο πλευρό αυτών των παιδιών. Γιατί ο τρόπος που φερόμαστε στους πιο ευάλωτους δείχνει ποιοι πραγματικά είμαστε. Και αυτή τη στιγμή, ως Πολιτεία, αποτυγχάνουμε κατάφωρα.
