Και εδώ έρχεται η πιο ανησυχητική διάσταση της υπόθεσης.
Ο Δήμαρχος Ανατολικής Σάμου Πάρης Παπαγεωργίου δεν είναι ένας τυχαίος αιρετός που θα μπορούσε να επικαλεστεί άγνοια ή τεχνική ανεπάρκεια.
Είναι μηχανολόγος μηχανικός. Ένας άνθρωπος που, εκ του επαγγέλματος, γνωρίζει τη σημασία των μελετών πυροπροστασίας, που έχει εκδώσει ο ίδιος τέτοιες μελέτες, που ξέρει τι σημαίνει έγκριση, φάκελος, συντήρηση, ευθύνη.
Κι όμως, υπό τη διοίκησή του, ένας εκπαιδευτικός χώρος λειτουργούσε χωρίς τα στοιχειώδη. Όχι από λάθος. Όχι από μια αβλεψία της στιγμής. Αλλά μέσα από μια αλυσίδα παραλείψεων που μόνο ως θεσμική αδιαφορία μπορούν να χαρακτηριστούν.
Το γεγονός αυτό δεν ελαφρύνει τις ευθύνες. Τις βαραίνει. Γιατί όταν γνωρίζεις και δεν πράττεις, δεν μιλάμε για άγνοια — μιλάμε για συνειδητή αδράνεια. Και όταν αυτή η αδράνεια αφορά χώρους με παιδιά, εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους, τότε αγγίζει τα όρια της εγκληματικής αμέλειας.
Αν αυτό συνέβη με Δήμαρχο που είναι «της δουλειάς», τι θα γινόταν αν δεν ήταν;
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι βαθιά πολιτικό και βαθιά ηθικό. Διότι η τεχνική γνώση, όταν δεν συνοδεύεται από διοικητική ευθύνη και πολιτική βούληση, μετατρέπεται σε κενό τίτλο.
Η κοινωνία δεν ζητά ειδικούς τίτλους για βιτρίνα. Ζητά ασφάλεια, πρόληψη, λογοδοσία. Και σε αυτή την υπόθεση, όσο κι αν κάποιοι προσπαθήσουν να τη «μαζέψουν» με προθεσμίες και διορθώσεις εκ των υστέρων, το ερώτημα θα παραμένει:
ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη αν η φωτιά δεν έμενε στα χαρτιά;
