Ο βουλευτής Σάμου εκτοξεύει ευθύνες γύρω από τα σεισμόπληκτα κτίρια του νησιού και καταλήγει να μιλά για περιφράξεις στον οικισμό Άνω Βαθέως, εκεί όπου δεν υπάρχει καν χώρος να σταθείς.
Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση; Απαγορεύεις τη διέλευση από το σημείο με σαφή σήμανση. Απλό. Στο Άνω Βαθύ όμως αυτή η απλή λογική φαίνεται άγνωστη.
Άγνωστη στον βουλευτή που ψάχνει αποδιοπομπαίους τράγους στις υπηρεσίες του δήμου. Άγνωστη και στο δήμαρχο που συμπεριφέρεται σαν να μην πρόκειται για σεισμόπληκτα σπίτια αλλά για κάτι αμελητέο. Άγνωστη και στην αιωνόβια προϊσταμένη της τεχνικής υπηρεσίας που δεν ξέρει να εισηγηθεί ούτε για μια κορδέλα ώστε να αποκλειστούν επικίνδυνες γειτονιές στην πιο τραυματισμένη περιοχή της Σάμου.
Η πραγματικότητα όμως δεν ωραιοποιείται και δεν κρύβεται πίσω από δηλώσεις περί περιφράξεων, ανέμων και υδάτων. Ο οικισμός είναι αναγνωρισμένος ως ιστορικού κάλους, αλλά η εγκατάλειψη μετά το σεισμό και η προχειρότητα που αντιμετωπίζουν το φαινόμενο οι υπεύθυνοι ξεκινώντας από την Τοπική Κοινότητα έως και το Βουλευτή, τον μετατρέπουν καθημερινά σε παγίδα.
Πριν από λίγους μήνες τοπικοί παράγοντες μαζί με το βουλευτή υποδέχθηκαν το κυβερνητικό κλιμάκιο της «σωτηρίας» του νησιού. Στη συνάντηση παρουσιάστηκαν σχέδια σε οθόνες για την ανάκαμψη του τόπου με υποσχέσεις για εκατομμύρια και μεγάλα λόγια για έργα και λύσεις. Σχέδια που υποτίθεται ότι θα οικοδομούσαν αλλά στην πράξη αφήνουν πίσω τους περισσότερη αποσύνθεση από όση βρήκαν.
Την ίδια περίοδο, με εισαγγελική εντολή, στελέχη του Δήμου Ανατολικής Σάμου βγήκαν στους δρόμους για επανεκτίμηση της επικινδυνότητας των σεισμόπληκτων κτιρίων.
Παράλληλα, μηχανικοί του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας πραγματοποίησαν δικούς τους ελέγχους. Τα πορίσματα αυτών των ελέγχων δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ, οι πολίτες δεν ενημερώθηκαν, ούτε προειδοποιήθηκαν για την επικινδυνότητα.
Και κάπως έτσι η πραγματικότητα στο Άνω Βαθύ προχωράει αμείλικτη. Τη στιγμή που επισκευαζόταν ένα σπίτι, το διπλανό κατέρρεε σαν ντόμινο.
Και ένας οικισμός που θα έπρεπε να προστατεύεται ως ζωντανό κομμάτι της ιστορίας μετατρέπεται σε ένα σύνολο ετοιμόρροπων τοίχων που εξακολουθούν να στηρίζονται ο ένας πάνω στον άλλο μόνο από καθαρή τύχη. Σπίτια κολλημένα μεταξύ τους, σοκάκια ασφυκτικά στενά και πρόσβαση σχεδόν ανύπαρκτη. Το Άνω Βαθύ, όπως οι περισσότεροι παραδοσιακοί νησιωτικοί οικισμοί, συνθέτουν εξ αρχής ένα περιβάλλον που δε συγχωρεί λάθη και δεν αφήνει περιθώρια καθυστέρησης για την αντιμετώπιση κρίσεων καταστροφών.
Ένα μεγάλο τμήμα του Άνω Βαθιού οφείλει να παραμείνει κλειστό για το κοινό, όσο κι αν αυτό ενοχλεί. Πλέον κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί ότι το γενικότερο πρόβλημα με την τύχη των σεισμόπληκτων κτιρίων θα αντιμετωπιστεί άμεσα και σοβαρά από τον κρατικό μηχανισμό. Μέχρι τότε, ο κίνδυνος παραμένει. Και μαζί του η απειλή να θρηνήσουμε θύματα.
