Οι πρόσφατες δημόσιες δηλώσεις του κ. Χατζημανώλη στον ραδιοφωνικό σταθμό Radio 102 φωτίζουν μια ιδιαίτερα ανησυχητική πτυχή της υπόθεσης του πόσιμου νερού στους Μυτιληνιούς. Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο ίδιος, επιστολή που κατέθεσε επισήμως προς τον Πρόεδρο του Τοπικού Συμβουλίου Μυτιληνιών, κ. Καπλατζή, με αίτημα τη σύγκληση έκτακτης συνεδρίασης για την ακαταλληλότητα του νερού λόγω αρσενικού, ουδέποτε οδήγησε σε συνεδρίαση του οργάνου.
Ακόμη πιο σοβαρό: ερωτηθείς τι απέγινε η επιστολή, ο ίδιος απάντησε δημοσίως ότι δεν γνωρίζει, προσθέτοντας ότι ποτέ μέχρι σήμερα το Τοπικό Συμβούλιο δεν συνεδρίασε για το ζήτημα του αρσενικού στο νερό.
Αν οι δηλώσεις αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα –και μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει καμία επίσημη διάψευση– τότε προκύπτουν συγκεκριμένες και ονομαστικές ευθύνες.
Ευθύνη πρώτον: ο Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου
Ο Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Μυτιληνιών, κ. Καπλατζής, καλείται να απαντήσει δημόσια:
Τέθηκε σε γνώση των μελών του Συμβουλίου;
Για ποιο λόγο δεν συγκλήθηκε συνεδρίαση, ενώ το αντικείμενο αφορούσε άμεσα τη δημόσια υγεία;
Η μη σύγκληση του Τοπικού Συμβουλίου σε τέτοιο θέμα δεν αποτελεί πολιτική επιλογή. Αποτελεί θεσμική παράλειψη, εφόσον επιβεβαιωθεί.
Ευθύνη δεύτερον: η Δημοτική Αρχή
Η Δημοτική Αρχή δεν μπορεί να επικαλείται άγνοια για ζητήματα που αφορούν την ποιότητα του πόσιμου νερού. Όταν τίθεται θέμα αρσενικού –ενός αναγνωρισμένα τοξικού και καρκινογόνου στοιχείου– η υποχρέωση ενημέρωσης και ενεργοποίησης των θεσμικών οργάνων είναι αυτονόητη.
Εάν το Τοπικό Συμβούλιο δεν συνεδρίασε ποτέ:
ποιος έκρινε ότι το θέμα δεν είναι επαρκώς σοβαρό;
ποιος αποφάσισε ότι μπορεί να μείνει εκτός θεσμικού διαλόγου;
Ευθύνη τρίτον: οι αρμόδιες υπηρεσίες
Εύλογα τίθενται και ερωτήματα προς τις αρμόδιες τεχνικές και υγειονομικές υπηρεσίες:
Πότε διαπιστώθηκε το πρόβλημα;
Ποιος ενημερώθηκε και πότε;
Υπήρξε εισήγηση για ενημέρωση των τοπικών οργάνων;
Η σιωπή των υπηρεσιών, εφόσον υπήρξε, δεν απαλλάσσει αλλά επιβαρύνει τη διοικητική ευθύνη.
Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι αν κάποιος «ήθελε» ή «δεν πρόλαβε». Το κρίσιμο ζήτημα είναι ότι ένα πρόβλημα δημόσιας υγείας δεν συζητήθηκε ποτέ θεσμικά στο αρμόδιο τοπικό όργανο, παρά την ύπαρξη επίσημης επιστολής.
Η κοινωνία των Μυτιληνιών δικαιούται απαντήσεις με ονόματα, ημερομηνίες και πρακτικά. Όχι αοριστίες. Όχι μετακύλιση ευθυνών. Και σίγουρα όχι σιωπή.
Γιατί όταν μιλάμε για το νερό, η απραξία δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή. Και οι επιλογές στη δημόσια διοίκηση έχουν πάντα υπεύθυνους.
