Το Γενικό Νοσοκομείο Σάμου δεν βρίσκεται απλώς σε κρίση. Βρίσκεται σε προθανάτια κατάσταση. Αυτή δεν είναι υπερβολή ούτε πολιτικό σύνθημα. Είναι η λέξη που χρησιμοποιούν οι ίδιοι οι γιατροί και οι εργαζόμενοι για να περιγράψουν την πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά.
Τα τελευταία χρόνια – και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες – η εικόνα είναι δραματική. Το νοσοκομείο λειτουργεί με ελάχιστους γιατρούς, με ειδικότητες να λείπουν πλήρως και άλλες να στηρίζονται σε έναν μόνο άνθρωπο. Οι εφημερίες βγαίνουν με εξαντλητικά ωράρια, με μετακινήσεις «μπαλώματα» από άλλες δομές και με προσωπικό που έχει ξεπεράσει τα όριά του.
Σύμφωνα με δημόσιες καταγγελίες του Συλλόγου Εργαζομένων και επανειλημμένα ρεπορτάζ, υπάρχουν τουλάχιστον 12 κενές ιατρικές θέσεις, ενώ στο παρελθόν το νοσοκομείο έφτασε να λειτουργεί για μήνες χωρίς βασικές ειδικότητες, όπως παιδίατρο. Η κατάσταση έχει χαρακτηριστεί ακόμη και «νοσοκομείο στην εντατική».
Σήμερα, η εικόνα χειροτερεύει.
Ένας παθολόγος αποχωρεί.
Οι δύο χειρουργοί δουλεύουν με προσωρινές λύσεις και εξουθενωτικά προγράμματα.
Μία παθολόγος, ένας παιδίατρος και μία ακτινολόγος καλύπτουν τεράστιες ανάγκες – με την ακτινολόγο να μετακινείται από άλλη μονάδα.
Και πλέον, ακούγεται έντονα ότι ενδέχεται να αποχωρήσει και ο δεύτερος αναισθησιολόγος.
Αν συμβεί αυτό, το νοσοκομείο παύει ουσιαστικά να λειτουργεί. Χωρίς αναισθησιολόγους δεν υπάρχουν χειρουργεία. Χωρίς χειρουργεία, δεν υπάρχει νοσοκομείο.
Κι όμως, παρά τα συνεχή σήματα κινδύνου, η κυβερνητική απάντηση παραμένει ίδια: ανακοινώσεις, υποσχέσεις, προκηρύξεις που δεν αποδίδουν. Οι γιατροί δεν έρχονται. Και όσοι έρχονται, φεύγουν γρήγορα, γιατί οι συνθήκες είναι αποτρεπτικές.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αντιμετωπίζονται ως υγειονομικές «παρυφές». Ως περιοχές που μπορούν να λειτουργούν με το ελάχιστο – ακόμα κι αν αυτό θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Ιδιαίτερη ευθύνη όμως έχει και ο τοπικός κομματικός μηχανισμός. Όσοι κατέχουν θεσμικές θέσεις και γνωρίζουν την κατάσταση, αλλά δεν συγκρούονται, δεν πιέζουν και δεν διεκδικούν ουσιαστικές λύσεις, δεν μπορούν να παριστάνουν τους ανήξερους.
Δημόσια, τίθεται ένα ξεκάθαρο ερώτημα προς τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της ΔΕΕΠ Σάμου, Δημήτρη Ζαφείρη:
Τι ενέργειες έχει κάνει για τη διάλυση του νοσοκομείου;
Έχει καταθέσει ερώτημα;
Έχει μεταφέρει την πραγματική εικόνα στον βουλευτή και στο κόμμα;
Ή απλώς παρακολουθεί σιωπηλός;
Γιατί σε τέτοιες συνθήκες, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.
Η Σάμος δεν ζητά προνόμια. Ζητά τα αυτονόητα: ένα νοσοκομείο που να λειτουργεί, γιατρούς που να αντέχουν και ένα κράτος που να μην εγκαταλείπει τους πολίτες του.
Αν αυτή η πορεία δεν ανακοπεί άμεσα, τότε το ερώτημα δεν θα είναι ποιος φταίει.
Θα είναι ποιος θα αναλάβει την ευθύνη όταν το νοσοκομείο δεν θα μπορεί πια να σώσει ζωές.
