Στο επίκεντρο σφοδρής πολιτικής και θεσμικής κριτικής τίθενται τόσο το Υπουργείο Υγείας όσο και το Γενικό Νοσοκομείο Σάμου, μετά από κοινοβουλευτική παρέμβαση που φέρνει στο φως μια εικόνα παρατεταμένης εγκατάλειψης και διοικητικής ανεπάρκειας.
Η ουσία της καταγγελίας δεν περιορίζεται στην πολιτική αντιπαράθεση, αλλά αγγίζει τον πυρήνα της δημόσιας υγείας. Το Υπουργείο Υγείας κατηγορείται για συστηματική αδράνεια, καθώς επί μήνες δεν έχει απαντήσει σε θεσμοθετημένες ερωτήσεις Κοινοβουλευτικού Ελέγχου, πρακτική που υπονομεύει ευθέως τη συνταγματική υποχρέωση λογοδοσίας. Η σιωπή αυτή εκλαμβάνεται όχι ως γραφειοκρατική καθυστέρηση, αλλά ως συνειδητή πολιτική επιλογή αποφυγής ευθυνών.
Παράλληλα, το Γενικό Νοσοκομείο Σάμου εμφανίζεται να λειτουργεί υπό καθεστώς αποδόμησης. Χρόνια υποστελέχωση, εξουθενωμένο προσωπικό και σοβαρές ελλείψεις σε βασικές ιατρικές ειδικότητες συνθέτουν μια εικόνα που απέχει δραματικά από τα ελάχιστα αποδεκτά standards δημόσιας νοσοκομειακής περίθαλψης. Η πρόσφατη παύση λειτουργίας του τηλεφωνικού κέντρου δεν εκλαμβάνεται ως μεμονωμένο τεχνικό πρόβλημα, αλλά ως σύμπτωμα πλήρους διοικητικής απορρύθμισης.
Η ευθύνη βαραίνει διπλά:
αφενός το Υπουργείο, που δεν άσκησε ουσιαστικό έλεγχο ούτε παρενέβη έγκαιρα για να αποτρέψει την κατάρρευση,
αφετέρου τη διοίκηση του Νοσοκομείου, η οποία φαίνεται ανίκανη να διασφαλίσει στοιχειώδη λειτουργικότητα σε μια κρίσιμη υγειονομική δομή ακριτικής περιοχής.
Το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: η Σάμος αντιμετωπίζεται ως περιφέρεια χαμηλής προτεραιότητας, όπου η υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας γίνεται ανεκτή, ακόμη και όταν αγγίζει τα όρια της επικινδυνότητας για ασθενείς και εργαζόμενους. Η απουσία συγκεκριμένου σχεδίου, χρονοδιαγράμματος και δεσμεύσεων ενισχύει την εντύπωση ενός κράτους που παρακολουθεί παθητικά την αποσύνθεση των δομών του.
Σε τελική ανάλυση, το ζήτημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι βαθιά κοινωνικό και θεσμικό. Και όσο το Υπουργείο Υγείας και η διοίκηση του Γενικού Νοσοκομείου Σάμου επιλέγουν τη σιωπή και την αδράνεια, η ευθύνη για την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας στο νησί καθίσταται βαρύτερη και αδιαμφισβήτητη.
