Η κατάσταση στο Νοσοκομείο Σάμου δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι εγκληματική και φέρει ξεκάθαρη πολιτική υπογραφή. Η κυβέρνηση, συνεχίζοντας απαρέγκλιτα την ίδια αντιλαϊκή πολιτική που εφάρμοσαν και οι προηγούμενες, στο όνομα των «δημοσιονομικών αντοχών» και των κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει μετατρέψει ένα ολόκληρο νησί σε υγειονομική έρημο.
Οι μισές ιατρικές ειδικότητες απουσιάζουν πλήρως. Εκεί που υπάρχουν γιατροί, είναι ένας κι ένας, εξουθενωμένοι, αδύνατον να καλύψουν εφημερίες και να διασφαλίσουν στοιχειώδη ασφάλεια. ΜΕΘ με έναν εντατικολόγο. Παθολογική με έναν παθολόγο. Παιδιατρική με έναν παιδίατρο. Ακτινοδιαγνωστικό με έναν ακτινολόγο. ΤΕΠ που λειτουργεί κυρίως με αγροτικούς γιατρούς. Αυτό δεν είναι νοσοκομείο. Είναι μονάδα διαχείρισης κινδύνου με ημερομηνία λήξης.
Και αντί η κυβέρνηση να προχωρήσει σε μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αντί να θωρακίσει ένα ακριτικό νησί με κρίσιμη γεωγραφική θέση, επιλέγει την επικοινωνία. Φωτογραφίες, δελτία τύπου, αναρτήσεις για «επιτυχημένες διακομιδές». Κυνισμός χωρίς όρια. Οι διακομιδές δεν είναι επιτυχία· είναι η απόδειξη της αποτυχίας. Είναι η παραδοχή ότι το κράτος σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει στον λαό της Σάμου: «αν αρρωστήσεις σοβαρά, προσευχήσου να έχει καλό καιρό».
Η τραγική μεταγωγή ψυχιατρικού ασθενούς χωρίς γιατρό, με μόνο συνοδούς αστυνομικούς, που κατέληξε με τον χειρότερο τρόπο, είναι η πιο ωμή απόδειξη του τι σημαίνει «πολιτική κόστους–οφέλους» στην Υγεία. Αν υπήρχαν ψυχίατροι, αν υπήρχαν δομές, αν υπήρχε στοιχειώδης φροντίδα, το έγκλημα αυτό θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.
Στο ίδιο αδιέξοδο και η νοσηλευτική υπηρεσία. Νοσηλευτές και νοσηλεύτριες εξαντλημένοι, μόνοι τους σε νυχτερινές βάρδιες, χωρίς άδειες, χωρίς ρεπό, με τεράστια ευθύνη και ελάχιστη στήριξη. Η κυβέρνηση τους χειροκροτούσε στα μπαλκόνια. Τώρα τους αφήνει να καταρρεύσουν σιωπηλά.
Η υποβάθμιση του Νοσοκομείου Σάμου δεν είναι ατύχημα. Είναι συνειδητή επιλογή. Είναι η ίδια πολιτική που βλέπει την Υγεία ως κόστος και όχι ως δικαίωμα. Είναι η ίδια πολιτική που θεωρεί τους νησιώτες πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Η κυβέρνηση οφείλει εδώ και τώρα να αναλάβει τις ευθύνες της. Κάθε μέρα που περνά χωρίς λύσεις, κάθε εφημερία ακάλυπτη, κάθε εργαζόμενος στα όρια, βαραίνει αποκλειστικά εκείνους που κυβερνούν.
Η Σάμος δεν ζητά χάρη. Απαιτεί ζωή, ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
