Η ανακοίνωση του Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Σάμου δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Περιγράφει μια καθημερινότητα που δεν θυμίζει σύγχρονο δημόσιο νοσοκομείο, αλλά μονάδα μόνιμης διαχείρισης κρίσης, με σοβαρούς κινδύνους για ασθενείς και εργαζόμενους.
Η δημόσια συζήτηση για την κατάσταση στο Νοσοκομείο Σάμου έχει πλέον ξεφύγει από το επίπεδο της απλής διαπίστωσης προβλημάτων. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια κραυγαλέα αντίφαση, που αγγίζει τα όρια της πολιτικής κοροϊδίας.
Ο νυν διοικητής του νοσοκομείου, Γιώργος Καμπούρης, παραδέχεται δημοσίως σοβαρά προβλήματα σε υποδομές και στελέχωση, επιμένοντας ωστόσο ότι το νοσοκομείο δεν βρίσκεται σε «κατάρρευση». Ταυτόχρονα, μέσα από τις δηλώσεις του, περιγράφει μια εικόνα εγκατάλειψης: κεντρική θέρμανση εκτός λειτουργίας για μήνες, σαθρές σωληνώσεις, ανύπαρκτα συστήματα κλήσης ασθενών, χρόνια υποστελέχωση και λειτουργία με προσωρινές λύσεις.
Όλα αυτά, όμως, εγείρουν ένα αμείλικτο ερώτημα:
Ποιοι διοικούσαν όταν δημιουργήθηκαν αυτές οι “παθογένειες ετών”;
Η απάντηση βρίσκεται στο ίδιο το Διοικητικό Συμβούλιο. Ο νυν αντιπρόεδρος του νοσοκομείου, Γιάννης Χατζηκωνσταντής, δεν είναι κάποιο νέο πρόσωπο που ήρθε να διορθώσει λάθη άλλων. Είναι ο πρώην διοικητής του ιδρύματος. Δηλαδή, ο άνθρωπος που είχε θεσμικά την ευθύνη ακριβώς την περίοδο κατά την οποία – σύμφωνα με τα σημερινά λεγόμενα – το νοσοκομείο αφέθηκε να φτάσει σε αυτή την κατάσταση.
Με απλά λόγια, ο νυν διοικητής περιγράφει ένα χάος και ο νυν αντιπρόεδρος είναι μέρος της διοίκησης που το άφησε να δημιουργηθεί. Κι όμως, κανείς δεν παραιτείται, κανείς δεν απολογείται, κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη. Αντίθετα, οι ίδιοι άνθρωποι εμφανίζονται σήμερα ως διαχειριστές μιας κρίσης που οι ίδιοι κληροδότησαν.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η υπόθεση της θέρμανσης. Όπως ειπώθηκε δημόσια, μόλις στα μέσα Οκτωβρίου διαπιστώθηκε ότι το σύστημα δεν λειτουργούσε εδώ και μήνες. Δηλαδή, για μεγάλο χρονικό διάστημα, ουδείς έλεγξε, ουδείς αντέδρασε, ουδείς θεώρησε επείγον το γεγονός ότι ένα νοσοκομείο οδηγείται στον χειμώνα χωρίς κεντρική θέρμανση. Αυτό δεν είναι αμέλεια στιγμής· είναι διοικητική αποτυχία με διάρκεια.
Το ίδιο ισχύει και για τις βασικές υποδομές, τη σίτιση, τα ραντεβού, την υποστελέχωση. Όλα αποδίδονται σε «διαχρονικές παθογένειες». Μόνο που οι παθογένειες αυτές δεν προέκυψαν μόνες τους. Έχουν ονοματεπώνυμο, θητείες και υπογραφές.
Η τοπική κοινωνία της Σάμου δεν αμφισβητεί ότι υπάρχουν δυσκολίες. Αμφισβητεί, όμως, δικαίως, το δικαίωμα των ίδιων προσώπων να εμφανίζονται σήμερα ως σωτήρες, όταν χθες ήταν οι διαχειριστές της παρακμής.
Δεν μπορείς να λες «τα βρήκαμε έτσι», όταν ήσουν εκεί όταν «έτσι» γίνονταν.
Δεν μπορείς να μιλάς για ευθύνη, όταν την ανακυκλώνεις από καρέκλα σε καρέκλα.
Και σίγουρα δεν μπορείς να ζητάς εμπιστοσύνη, όταν κοροϊδεύεις τη νοημοσύνη των πολιτών.
Η αλήθεια είναι απλή και σκληρή:
Το πρόβλημα στο Νοσοκομείο Σάμου δεν είναι μόνο τεχνικό ή οικονομικό. Είναι βαθιά διοικητικό και πολιτικό. Και όσο οι ίδιες λογικές και τα ίδια πρόσωπα εναλλάσσονται στους τίτλους, χωρίς λογοδοσία, καμία θέρμανση, κανένα κονδύλι και καμία προκήρυξη δεν θα διορθώσει την ουσία.
