6 Μαΐου 2010

"Πνίγομαι..."



"Πνίγομαι. Έχω θυμό μέσα μου. Ντρέπομαι. Δεν ξέρω που πρέπει να φωνάξω. Ποιός
Φταίει τελικά? Οι πολιτικοί μας; Οι Ξένες Δυναμεις; Η μήπως εμείς οι ίδιοι? Μας έμαθε η Ιστορία οτι οι Έλληνες στα δύσκολα είναι πάντα ενωμένοι αλλά μόνο στην
Ιστορία, γιατί στη σημερινή κοινωνία ο καθένας κοιτάζει μόνο την τσέπη
του. Σκληρά τα μέτρα, περικοπές μισθων και συνταξεων, τι όμως...

έχουμε κάνει και
εμείς για να μην φτάσουμε εδω? Θα μου πείτε ο λαός τι φταίει; Φταίνε μόνο οι
πολιτικοί; Εμείς δεν φταίμε πουθενά? Εμείς το μονο που θέλαμε ήταν ο
δικός μας βουλευτής να μας βάλει σε μια μόνιμη καρέκλα στο Δημοσιο.
Την αξίζαμε δεν την αξίζαμε. Με την δικαιολογία «Έλα μωρέ, εγώ θα
σώσω την Ελλάδα? Ας βολευτώ εγώ, και τί με ενδιαφέρει για τα υπόλοιπα. Όλοι προσπαθούσαμε να χωθούμε
σε ένα Δημόσιο που συνεχώς βούλιαζε. Κανένας δεν θέλει τον ιδιωτικό
τομέα. Την αβεβαιότητα. Το μεροκαμάτο. Το σήμερα έχει, αύριο δεν εχει
μεροκάματο. Το αβέβαιο μέλλον. Σήμερα, τρεις νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή
τους, σε αυτό το μεροκάματο όπως και πολλοί άλλοι γιατί κάποιοι με
αρωστημένα μυαλά αυτό τους ήρθε και δυστυχώς αυτό έκαναν. Άραγε, με αυτό που έκαναν
χτύπησαν το κεφάλαιο; Όχι. Μόνο τρεις εργαζόμενους σκότωσαν. Αισθάνομαι
και εγώ υπεύθυνη για ό,τι έχει γίνει στη χώρα μας όταν αυτοί που
θέλαμε να μας βάλουν σε μια θεσούλα στο Δημόσιο, άρχισαν να απλώνουν
τα χέρια τους σε κάθε είδους Ταμεία. Εμείς γιατί τότε δεν φωναξαμε; Μήπως γιατί είμασταν
και εμείς βολεμένοι? Γιατί ο κυριάρχος Ελληνικός Λαός, όταν γίνονται εκλογές, δεντους μαυρισε? Γιατι δε μίλησε τότε; Γιατί δεν επαναστάτησε? Γιατί, γιατί, γιατί, δεν το γνωρίζω ή προτιμώ να μη το γνωριζω.Το μόνο που θα ήθελα ακόμα και τωρα την ύστατη στιγμή είναι οι
πολιτικοί μας, όλοι μαζί να δουλέψουν γι΄αυτή τη χώρα ενωμένοι. Να μην
μας κοροιδέψουν τώρα που έχουμε φτάσει στο χείλος του γκρεμού, μακριά
από τα εγώ τους. Για να είμαστε πάλι περίφανοι σαν Έλληνες. Νιώθω ντροπή
που για μια άλλη φορά η Ελλάδα γίνεται στόχος των διεθνών μέσων
μαζικής ενημέρωσης. Ασφυκτιώ, αλλά το να βγεις έξω να τα σπάσεις δεν
κερδίζεις τίποτα. Χάνεις και το δίκαιο που έχεις. Δεν αξίζουμε τέτοια Ελλάδα. Αξίζουμε μια
Ελλάδα περίφανη. Αξιοπρεπής όπως πάντα ήταν. Να δουλέψουμε όλοι μαζί για να την
αποκτήσουμε ξανά, μακριά απο μικροκομματισμούς και προσωπικά μικροωφέλη.

Με εκτίμηση

Μια άνεργη Ελληνίδα"