Δεν πρόλαβε ο κ. Μαΐλης να δηλώσει ότι δεν σέβεται το... Σύνταγμα αυτής της χώρας, αφού το ΚΚΕ δεν το ψήφισε, και το ΠΑΜΕ προχώρησε στην επόμενη επαναστατική του πράξη: Μέλη του κατέλαβαν τον ιερό βράχο της Ακρόπολης και θέλησαν με αυτό τον τρόπο να στείλουν ένα μήνυμα εξέγερσης στους λαούς της Ευρώπης.
Ως πράξη είναι απαράδεκτη πέρα ως πέρα. Το ΚΚΕ κινείται το τελευταίο χρονικό διάστημα στα όρια της παράνοιας και είναι φανερό ότι επιζητεί εναγωνίως τη σύγκρουση. Μοιάζουν με τους φανατικούς χριστιανούς που περίμεναν το 2000 την έλευση της Δευτέρας Παρουσίας. Οι φανατικοί οπαδοί της Αλέκας πιστεύουν ότι αυτή η κρίση θα φέρει την πολυπόθητη επανάσταση.
Είναι επικίνδυνος ο δρόμος που έχουν επιλέξει. Διχαστικός, ανιστόρητος. Ήταν δικαίωμά τους να μην ψηφίσουν το Σύνταγμα. Αλλά δεν είναι δικαίωμά τους να μην σέβονται την άποψη της πλειοψηφίας. Αυτά που λένε και περισσότερο αυτά που κάνουν δεν έχουν σχέση με την Δημοκρατία.
Θα ρωτήσουν κάποιοι εύλογα αν το ΚΚΕ έφταιξε για τη σημερινή κατάντια της χώρας. Το ΚΚΕ βρέθηκε μία και μόνο φορά στην εξουσία, στην περίοδο της Οικουμενικής και θα ήταν άδικο να του χρεώσουμε τις αμαρτίες των πολιτικών των δύο μεγάλων κομμάτων. Ωστόσο, δεν ήταν εκτός του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Το ΚΚΕ της μεταπολίτευσης δεν ήταν το κυνηγημένο και αδικημένο κόμμα του εμφυλίου. Το αντίθετο, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον το ενοχικό αίσθημα της Δεξιάς και κατόρθωσε να επιβληθεί ιδεολογικά. Σε αντίθεση με ό,τι λένε, ο κρατισμός ήταν αυτός που επικράτησε τα τελευταία τριάντα χρόνια και κάθε προσπάθεια φιλελευθερισμού αντιμετωπίστηκε με λυσσαλέο τρόπο. Και σε αυτή την επικράτηση του κρατισμού διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο η ελληνική αριστερά.
Αυτό ακριβώς προσπαθεί σήμερα το ΚΚΕ. Να διαχωρίσει πάση θυσία την θέση του από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα και να εισπράξει μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας. Για τους αμετανόητους οπαδούς του σοβιετικού μοντέλου υπάρχουν δύο δρόμοι για την ελληνική κοινωνία: Ο ένας δρόμος είναι του καπιταλισμού και ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος του ΚΚΕ. Να μας συγχωρέσουν, αλλά θα επιλέξουμε τον πρώτο δρόμο.
Όσοι πιστεύουμε στις βασικές αρχές της Δημοκρατίας θεωρούμε αυτονόητο ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, αρκεί να μην καταπατεί τα δικαιώματα των άλλων. Ο κ. Μαϊλης, άραγε, έχει την ίδια αντίληψη για την Δημοκρατία;
Είναι επικίνδυνος ο δρόμος που έχουν επιλέξει. Διχαστικός, ανιστόρητος. Ήταν δικαίωμά τους να μην ψηφίσουν το Σύνταγμα. Αλλά δεν είναι δικαίωμά τους να μην σέβονται την άποψη της πλειοψηφίας. Αυτά που λένε και περισσότερο αυτά που κάνουν δεν έχουν σχέση με την Δημοκρατία.
Θα ρωτήσουν κάποιοι εύλογα αν το ΚΚΕ έφταιξε για τη σημερινή κατάντια της χώρας. Το ΚΚΕ βρέθηκε μία και μόνο φορά στην εξουσία, στην περίοδο της Οικουμενικής και θα ήταν άδικο να του χρεώσουμε τις αμαρτίες των πολιτικών των δύο μεγάλων κομμάτων. Ωστόσο, δεν ήταν εκτός του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Το ΚΚΕ της μεταπολίτευσης δεν ήταν το κυνηγημένο και αδικημένο κόμμα του εμφυλίου. Το αντίθετο, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον το ενοχικό αίσθημα της Δεξιάς και κατόρθωσε να επιβληθεί ιδεολογικά. Σε αντίθεση με ό,τι λένε, ο κρατισμός ήταν αυτός που επικράτησε τα τελευταία τριάντα χρόνια και κάθε προσπάθεια φιλελευθερισμού αντιμετωπίστηκε με λυσσαλέο τρόπο. Και σε αυτή την επικράτηση του κρατισμού διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο η ελληνική αριστερά.
Αυτό ακριβώς προσπαθεί σήμερα το ΚΚΕ. Να διαχωρίσει πάση θυσία την θέση του από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα και να εισπράξει μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας. Για τους αμετανόητους οπαδούς του σοβιετικού μοντέλου υπάρχουν δύο δρόμοι για την ελληνική κοινωνία: Ο ένας δρόμος είναι του καπιταλισμού και ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος του ΚΚΕ. Να μας συγχωρέσουν, αλλά θα επιλέξουμε τον πρώτο δρόμο.
Όσοι πιστεύουμε στις βασικές αρχές της Δημοκρατίας θεωρούμε αυτονόητο ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, αρκεί να μην καταπατεί τα δικαιώματα των άλλων. Ο κ. Μαϊλης, άραγε, έχει την ίδια αντίληψη για την Δημοκρατία;
Όχι! Δεν δημιούργησε το ΠΑΜΕ την κρίση. Επιχειρεί, όμως, να κερδίσει από αυτήν οδηγώντας την χώρα στα άκρα. Κι αυτό είναι ανεπίτρεπτο...
Θανάσης Μαυρίδης
thanasis.mavridis@capital.gr
