Καιρό τώρα Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. εμπαίζουν τους 4000 περίπου εργαζομένους του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι».
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., επί των ημερών του, απλά φρόντισε να διανείμει στους Δήμους τα ευρώ της κοινοτικής χρηματοδότησης, προκειμένου, να αρχίσει η υλοποίηση του προγράμματος, ενώ η Ν.Δ., επί των δικών της ημερών, απλά συνέχισε τη λειτουργία των υφισταμένων δομών, χωρίς καμία πρόνοια ή σχεδιασμό για τον τρόπο συνέχισης του προγράμματος μετά την 31η Αυγούστου 2008.
Έτσι, τώρα, οι δύο πυλώνες του δικομματισμού έφτασαν στο σημείο να αλληλοκατηγορούνται εξαιτίας ατοπημάτων ή παραλείψεων, για τις οποίες οι ίδιοι ευθύνονται.
Η λύση, όμως, είναι μία. Οι Δήμοι που ενεργοποίησαν το πρόγραμμα πρέπει, μέσω ενός νέου θεσμικού πλαισίου, να τύχουν της αναγκαίας χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη λειτουργία μονίμων δομών εξωιδρυματικής φροντίδας ΑΜΕΑ και ηλικιωμένων και να ενσωματώσουν τους νυν εργαζομένους του προγράμματος στο στελεχικό τους δυναμικό με συμβάσεις αορίστου χρόνου.
Με άλλα λόγια, ή θα παραδεχθούμε ότι το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» προσφέρει σε αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας σημαντικές και αναγκαίες υπηρεσίες φροντίδας, και άρα θα πρέπει πάση θυσία να συνεχιστεί η λειτουργία του, ή θα πρέπει να θέσουμε ένα τέλος στην ύπαρξή του ως απρόσφορο και αναποτελεσματικό.
Επειδή, όμως, η πραγματικότητα συνηγορεί για την αναγκαιότητα συνέχισης του προγράμματος και οι τοπικές κοινωνίες έχουν αγκαλιάσει με αγάπη τους εργαζομένους στο πρόγραμμα, εκτιμώντας τη μεγάλη τους προσφορά σε 100.000 περίπου συμπολίτες μας, η Πολιτεία θα πρέπει να σταματήσει τον εμπαιγμό και να αναλάβει τις ευθύνες της.
Αυτό σημαίνει ότι οι δομές πρόνοιας και κοινωνικής αλληλεγγύης των ΟΤΑ πρέπει να ενισχυθούν κατά προτεραιότητα, προκειμένου να προσφέρουν το έργο τους κατά τρόπο αποτελεσματικό και αδιάλειπτο.
Όλα τα άλλα είναι απλώς κουβέντες του αέρα, που λέγονται μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους. Όμως, η ακατάσχετη ρητορική αντιπαράθεση της Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ. Α.Ε. δεν πρέπει να μας ξενίζει. Ο δικομματισμός, για να σταθεί, χρειάζεται τις ανούσιες κοκορομαχίες που γίνονται απλά και μόνο για το θεαθήναι. Τι γίνεται όμως όταν δεν υπάρχουν πια θεατές; Αυτό ας το απαντήσουν οι κοκορομαχούντες.
