Η «μεταναστευτική διαχείριση» με κόστος για όλους – τι απέγινε η απόφαση της Περιφέρειας;
Τελικά, για να καταλάβουμε πώς λειτουργεί η μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα, μάλλον χρειάζεται μόνο ένας χάρτης και… λίγη υπομονή.
Από την Κρήτη στη Σάμο.
Από τη Σάμο στη Λέσβο.
Από τη Λέσβο στην ενδοχώρα.
Και από εκεί σε κάποια άλλη δομή.
Ένας διαρκής κύκλος μετακινήσεων ανθρώπων και, μαζί, μετακινήσεων δημόσιου χρήματος.
Γιατί αυτό είναι ένα από τα βασικά ζητήματα που συστηματικά μένει έξω από τη συζήτηση: πόσο κοστίζει τελικά αυτή η διαδικασία;
Η απόφαση της Περιφέρειας
Στις 27 Αυγούστου 2026 το Περιφερειακό Συμβούλιο Βορείου Αιγαίου έλαβε ομόφωνη απόφαση κατά της επιπλέον επιβάρυνσης των νησιών με μεταφορές μεταναστών από άλλες περιοχές.
Και όμως, η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική.
Μετανάστες μεταφέρθηκαν στη Σάμο για καταγραφή και ταυτοποίηση, ενώ παράλληλα προγραμματίστηκε αντίστοιχη μεταφορά στη Λέσβο.
Ο περιφερειάρχης Κωνσταντίνος Μουτζούρης επανέλαβε στη σύσκεψη της 11ης Σεπτεμβρίου ότι η Περιφέρεια εμμένει στην απόφασή της.
Όμως η μεταφορά στη Σάμο είχε ήδη γίνει.
Και κάπου εδώ γεννιέται το αυτονόητο ερώτημα:
Τι ακριβώς σημαίνει στην πράξη μια ομόφωνη απόφαση της Περιφέρειας όταν το υπουργείο ακολουθεί τον δικό του σχεδιασμό;
Ένα ακριβό «πήγαινε-έλα»
Το επιχείρημα του υπουργείου είναι ότι η διαδικασία καταγραφής και ταυτοποίησης πρέπει να γίνει εκεί όπου υπάρχει διαθέσιμη δυνατότητα και ότι οι δομές της ηπειρωτικής Ελλάδας πιέζονται.
Κατανοητό ως διοικητική ανάγκη.
Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Μετακινήσεις από περιοχή σε περιοχή σημαίνουν πλοία, καύσιμα, προσωπικό, συνοδείες, μεταφορικά έξοδα, διοικητικές διαδικασίες και κόστος λειτουργίας δομών.
Και όταν το ίδιο πρόσωπο μετακινείται από την Κρήτη στη Σάμο, από τη Σάμο στη Λέσβο και στη συνέχεια στην ηπειρωτική Ελλάδα ή σε άλλη δομή, ο λογαριασμός δεν εξαφανίζεται.
Τον πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος.
Την ίδια ώρα, τα νησιά καλούνται να αντιμετωπίσουν και τις δικές τους ανάγκες, ενώ οι τοπικές οικονομίες έχουν ήδη επιβαρυνθεί σημαντικά από τις συνέπειες του μεταναστευτικού.
Για να «βρισκόμαστε σε δουλειά»;
Κάπως έτσι δημιουργείται η εικόνα μιας διαδικασίας που μοιάζει να λειτουργεί περισσότερο ως συνεχής μετακίνηση παρά ως οριστική και αποτελεσματική διαχείριση.
Φύγε από την Κρήτη, πήγαινε στη Σάμο.
Από τη Σάμο στη Λέσβο.
Από τη Λέσβο στην ενδοχώρα.
Και στο τέλος, ποιος πληρώνει;
Το κράτος.
Δηλαδή ο φορολογούμενος.
Και ποιος επωμίζεται την καθημερινή πίεση;
Οι τοπικές κοινωνίες.
Αν αυτή είναι η «λύση», τότε μάλλον κάποιος πρέπει να εξηγήσει γιατί χρειάζεται ένα τόσο δαπανηρό και πολυδαίδαλο σύστημα μετακινήσεων για μια διαδικασία που υποτίθεται ότι έχει συγκεκριμένο διοικητικό σκοπό.
Η ουσία δεν είναι η μετακίνηση. Είναι το κόστος.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι άνθρωποι που φτάνουν στη χώρα πρέπει να καταγραφούν και να ταυτοποιηθούν.
Το ζήτημα είναι πού γίνεται αυτό, με ποιον σχεδιασμό και κυρίως με ποιο κόστος.
Και ακόμη περισσότερο, γιατί η κυβέρνηση επιλέγει να μεταφέρει ανθρώπους από τη μία περιοχή στην άλλη, όταν κάθε τέτοια μετακίνηση συνεπάγεται νέο κόστος για το Δημόσιο και νέα επιβάρυνση για τις τοπικές κοινωνίες.
Η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου έχει ήδη πάρει θέση.
Το Περιφερειακό Συμβούλιο είπε ομόφωνα «όχι» στην επιπλέον επιβάρυνση των νησιών.
Το υπουργείο, όμως, συνεχίζει τον σχεδιασμό του.
Και έτσι μένει η εικόνα:
άλλος αποφασίζει, άλλος διαμαρτύρεται και στο τέλος τον λογαριασμό τον πληρώνει ο ίδιος πολίτης.
Για πόσο ακόμη θα συνεχίζεται αυτό το ακριβό «πήγαινε-έλα»;
