Σε μια περίοδο όπου η Μέση Ανατολή θυμίζει πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε να στείλει ακόμη ένα μήνυμα πολιτικής αυταρέσκειας, σύγχυσης και επικίνδυνης επικοινωνιακής διαχείρισης των εθνικών θεμάτων.
Η απόφαση για απόσυρση των συστοιχιών Patriot από Κάρπαθο και Διδυμότειχο, αλλά και η αλλαγή σχεδιασμού γύρω από την παρουσία ελληνικών μαχητικών στην Κύπρο, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Όχι μόνο για τη στρατιωτική της διάσταση, αλλά κυρίως για το πολιτικό υπόβαθρο που τη συνοδεύει.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για έναν επιχειρησιακό ανασχεδιασμό. Μιλάμε για μια κυβέρνηση που εδώ και μήνες επένδυσε επικοινωνιακά σε μια εικόνα “γεωπολιτικής υπερδύναμης”, για να φτάσει τελικά να εκπέμπει αντιφατικά και αμήχανα μηνύματα μέσα σε λίγες ώρες.
Αρχικά κυβερνητικές διαρροές μιλούσαν για «αποκλιμάκωση» στη Μέση Ανατολή. Την ίδια ακριβώς στιγμή, όμως, ο Ντόναλντ Τραμπ αποκάλυπτε δημόσια ότι αποφασίστηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή η ματαίωση αμερικανικής επίθεσης κατά του Ιράν. Δηλαδή η περιοχή βρισκόταν ένα βήμα πριν από γενικευμένη ανάφλεξη, αλλά στην Αθήνα κάποιοι έβλεπαν… χαλάρωση της έντασης.
Και επειδή το αφήγημα κατέρρευσε μέσα σε λίγες ώρες, ήρθε η δεύτερη γραμμή άμυνας: «θα σταλούν Mirage στην Κάρπαθο». Δηλαδή η κυβέρνηση πρώτα δημιουργεί ερωτήματα για αποδυνάμωση κρίσιμων αμυντικών σημείων και μετά επιχειρεί να μαζέψει πολιτικά τη ζημιά με νέες διαρροές.
Το βασικό ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο:
Αφού η κατάσταση είναι τόσο ασταθής διεθνώς, γιατί αποσύρονται τώρα κρίσιμα αμυντικά συστήματα; Και αν δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα ασφαλείας, γιατί χρειάστηκε εκ των υστέρων η επικοινωνιακή “αντιστάθμιση” με τα Mirage;
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση έχει εγκλωβιστεί στις ίδιες της τις πολιτικές φαντασιώσεις.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πλέον περάσει σε μια σχεδόν μεσσιανική πολιτική αφήγηση, σύμφωνα με την οποία η χώρα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον ίδιο. Στο συνέδριο της ΝΔ παρουσίασε ουσιαστικά την προσωπική του πολιτική επιβίωση ως… εθνική ανάγκη για την «Ελλάδα του 2030».
Πρόκειται για μια πρωτοφανή πολιτική υπερβολή, την ώρα που η κοινωνία ασφυκτιά από ακρίβεια, σκάνδαλα, θεσμική απαξίωση και μια γενικευμένη αίσθηση ανασφάλειας.
Και μέσα σε αυτό το κλίμα εμφανίζεται και ο Γιώργος Γεραπετρίτης να περιγράφει σχεδόν ως ιστορική τομή τη δική του περίοδο στο ΥΠΕΞ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μόλις τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα απέκτησε «σταθερή εξωτερική πολιτική», λες και διαγράφηκαν δεκαετίες διπλωματικής πορείας και όλοι οι προηγούμενοι υπουργοί Εξωτερικών.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι η πολιτική αλαζονεία. Είναι ότι αυτή η αλαζονεία αρχίζει να παράγει και επικίνδυνες αυταπάτες.
Η θεωρία ότι το περιβόητο “Σύμφωνο Φιλίας” και τα «ήρεμα νερά» αρκούν για να κατευνάσουν την Άγκυρα, αποδεικνύεται όλο και πιο ασταθής. Οι τουρκικές προκλήσεις όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν, αλλά συνεχίζονται με διαφορετικές μορφές και στρατηγική επιμονή.
Κι όμως, η κυβέρνηση συνεχίζει να λειτουργεί σαν να βρίσκεται σε μόνιμη επικοινωνιακή καμπάνια αυτοθαυμασμού.
Με διαρροές αντί απαντήσεων.
Με αφηγήματα αντί στρατηγικής.
Με δημόσιες σχέσεις αντί καθαρών εξηγήσεων.
Και κάπου εκεί γεννάται το πιο ανησυχητικό ερώτημα:Μήπως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης δεν είναι η ανικανότητα, αλλά η πεποίθηση ότι είναι αλάνθαστη;
