Η τοπική οργάνωση της Νέα Δημοκρατία στη Σάμο έχει επιλέξει τον δρόμο της πολιτικής αντιπαράθεσης αντί της ουσιαστικής διεκδίκησης για τους σεισμόπληκτους του νησιού. Πέντε χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό, την ώρα που εκατοντάδες οικογένειες εξακολουθούν να ζουν μέσα στην αβεβαιότητα, αυτό που κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο δεν είναι η πίεση για λύσεις, αλλά οι ανακοινώσεις εντυπώσεων.
Η αντίθεση γίνεται ακόμη πιο έντονη αν συγκρίνει κανείς τη Σάμο με το Αρκαλοχώρι. Εκεί, μετά τους σεισμούς του 2021, η Πολιτεία προχώρησε σε συνεχείς επικαιροποιήσεις μέτρων: παρατάσεις προθεσμιών, βελτιώσεις στη στεγαστική συνδρομή, κάλυψη τόκων και προσαρμογές που επέτρεψαν σε περισσότερους δικαιούχους να ενταχθούν. Με άλλα λόγια, αναγνωρίστηκε στην πράξη ότι τα αρχικά μέτρα δεν επαρκούσαν και διορθώθηκαν.
Στη Σάμο, αντίθετα, οι σεισμόπληκτοι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε ένα παλαιότερο και πιο άκαμπτο πλαίσιο, χωρίς την ίδια συστηματική επικαιροποίηση. Και το πιο οξύμωρο: ενώ η νησιωτικότητα θα έπρεπε να λειτουργεί υπέρ των πολιτών, στην πράξη δεν αξιοποιήθηκε ποτέ ως κριτήριο για πιο ευέλικτα και ενισχυμένα μέτρα στήριξης.
Αντί, λοιπόν, η τοπική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας να αναδείξει αυτή την προφανή ανισότητα και να πιέσει για αντίστοιχες ρυθμίσεις, επιλέγει να μεταθέτει τη συζήτηση σε κομματικές αντιπαραθέσεις, στοχοποιώντας άλλες πολιτικές δυνάμεις όπως το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής. Όμως η πραγματικότητα δεν αλλάζει με ανακοινώσεις: οι καθυστερήσεις παραμένουν, τα εμπόδια διογκώνονται και η αποκατάσταση πολλών κατοικιών δεν έχει ολοκληρωθεί.
Οι σεισμόπληκτοι της Σάμου δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση. Ζητούν το αυτονόητο: ισότιμη αντιμετώπιση με άλλες περιοχές, προσαρμογή των μέτρων στις πραγματικές ανάγκες και αναγνώριση των ιδιαιτεροτήτων της νησιωτικότητας.
Όταν, όμως, η τοπική φωνή δεν γίνεται δύναμη διεκδίκησης αλλά περιορίζεται σε πολιτική υπεράσπιση, τότε το πρόβλημα παύει να είναι μόνο διοικητικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό. Και αυτό είναι κάτι που οι πολίτες της Σάμου βλέπουν, βιώνουν και πλέον κρίνουν.
