Η προχθεσινή φωτιά στο Μεσόκαμπο απέδειξε ότι όταν η φωτιά καβαλάει κεντρικές οδικές αρτηρίες του νησιού και φτάνει στο κατώφλι ξενοδοχειακών μονάδων υψηλών προδιαγραφών τότε κάτι δεν πάει, ή δεν γίνεται καλά. Βέβαια το γεγονός ότι η φωτιά στο πέρασμά της πήρε σβάρνα και τις ανεμογεννήτριες, αυτόματα γίνεται σπαζοκεφαλιά για την πυροσβεστική υπηρεσία στο πλαίσιο έρευνας και εξιχνίασης του συμβάντος που λίγο έλειψε να πάρει πολύ σοβαρότερες διαστάσεις από αυτές των εκκενώσεων ξενοδοχείων και κατοικιών.
Δεν είναι καθόλου ευχάριστη εικόνα να βλέπεις τους τουρίστες, που τόσο ανάγκη έχει ο τόπος μας, να κάνουν βόλτες τις βαλίτσες τους στις παραλίες προκειμένου να αποφύγουν τον κίνδυνο, γιατί η φωτιά δεν κάνει διακρίσεις.
Ωστόσο τα κτίρια που κινδύνεψαν, ουσιαστικά, καθώς περιβάλλονται ακόμη κι από πεύκα, βρίσκονται μεταξύ δασικών και μη δασικών εκτάσεων. Και ναι μεν η ύπαρξη της βλάστησης πέριξ οικιών και κτιριακών εγκαταστάσεων αναψυχής μπορεί εν δυνάμει να αποτελέσει προνόμιο, παρόλα αυτά ο συνδυασμός αυτός ελλοχεύει τον υπέρτατο κίνδυνο της πυρκαγιάς. Και ναι μεν η πολεοδομική νομοθεσία επιβάλει τη διατήρηση συγκεκριμένων αποστάσεων των κτιρίων από δασικές εκτάσεις, παρόλα αυτά η φωτιά επιλέγει και αποφασίζει εάν θα περάσει το δρόμο ή θα πάρει δρόμο.
Δεν είναι καθόλου ευχάριστη εικόνα να βλέπεις σε πολλά σημεία της περιοχής ότι έχει δημιουργηθεί ένας ανεξέλεγκτος σκουπιδότοπος και το Δήμο να δηλώνει, όπως εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε, μόνο συμμετοχή στα συμβούλια περί πολιτικής προστασίας. Τα σκουπίδια και τα μπάζα δε, βρίσκονται επί τω πλείστων στις άκρες του οδικού δικτύου κι όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια.
Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να συνειδητοποιείς ότι από τύχη γλύτωσε το βενζινάδικο στην επαρχιακή οδό Σάμου – Πυθαγορείου κατά συνέπεια από το να γίνει παρανάλωμα του πυρός όλη η περιοχή.
Είναι όμως πολύ ευχάριστο να διαβάζεις ότι ο Δασάρχης Ιωαννίνων Χρ. Λαγός αποφάσισε να αλλάξει εικόνα στο περαστικό δάσος της πόλης απομακρύνοντας με τη συμμετοχή δασικών συνεταιρισμών 2.450 πεύκα και για πυροπροστατευτικούς λόγους δημιουργώντας ένα νέο δάσος από λιγότερο εύφλεκτα δασικά είδη. ( http://www.ele.gr/?p=44664 )
Η οριοθέτηση των δασών και των δασικών εκτάσεων, ειδικά στη Σάμο λόγο και του ειδικού ιδιοκτησιακού καθεστώτος, παρουσιάζει και θα παρουσιάσει ένα ασύμφωνο μωσαϊκό, αγροί και δάση ένα συνονθύλευμα. Παράλληλα εξαιτίας της αυστηρότητας που εφαρμόζεται η δασική νομοθεσία στο νησί, δεν υπάρχουν περιθώρια διαλόγου άρα και δικαιωμάτων υλοτόμησης ή και καθαρισμού με αποτέλεσμα να καίγονται ακόμη και τα χλωρά. Δεν πάει πολύ καιρός που είχε βουίξει ο τόπος για την παρέμβαση της Αγνής Καλογερή στη δασική υπηρεσία εξαιτίας της άρνησής της να παρέχει άδειες υλοτομίας.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι οι σύμμεικτες ζώνες χρήσεων γης, δασικές με μη δασικές εκτάσεις, ποτέ δε συμφιλιώθηκαν, έστω κι αν για χρόνια απέκρυπταν την αδυναμία συνύπαρξής τους.
Τέλος, προφανώς η έλλειψη αεροσκαφών είναι μείζον ζήτημα, όπως μείζον ζήτημα είναι εάν το κτίριο είναι μές στο δάσος ή το δάσος μες στο κτίριο! Στην περίπτωση του Μεσοκάμπου ισχύει το δεύτερο, στην περίπτωση των Σεϊτανίων ισχύει το πρώτο. Σε κάθε περίπτωση δεν έχουμε πρόληψη, έχουμε μόνο φωτιά.
