4 η ώρα ξημέρωμα Παρασκευής. Με ξύπνησαν τα γνώριμα ουρλιαχτά πια των επενδυτών. Έχω την τύχη - ατυχία να μένω απέναντι τους αμφιθεατρικά και με ορατό μάτι (ακόμη και νύχτα) να ξεχωρίζω τις φιγούρες τους, ν' ακούω τις φωνές τους. Ακολούθησε η σειρήνα του περιπολικού της αστυνομίας και καμιά 10 αρια σαν πυροβολισμοί μου ακούστηκαν. Και δεν πέρασαν ούτε 10 λεπτά κι επήλθε ησυχία. Ενα μεγάλο μπράβο κι ένα ευχαριστώ σε αυτά τα παιδιά που νυχθημερόν προσπαθούν και επιβάλλουν την ταξη. Πρωτόγνωρες καταστάσεις για το νησι μας. Τον τελευταίο όμως καιρό είναι σύνηθες το φαινόμενο αυτό. Κάτι πρέπει να γίνει. Δεν μιλάω για τα παιδιά και τους οικογενειαρχες. Μιλάω για αυτούς που ξεκινούν τις διαφορές καταστάσεις και που σίγουρα έχουν εντοπιστεί. Αυτοί ν' απομονωθούν και να εκδιωχθούν. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης. Και σιγά σιγά να εφαρμοστούν για όλους τους υπόλοιπους όσα έχουν συμφωνηθεί και υπογραφεί. Κι εγώ μετανάστρια δεύτερης γενιάς υπήρξα. Οι γονείς μου στην Αφρική που πήγαν, πήγαν μετά από πρόσκληση και σεβάστηκαν απόλυτα την χώρα που τους φιλοξένησε.
κάτοικος Σάμου
