Ακόμη κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε, ο νέος ¨εμφύλιος¨ έχει ήδη κηρυχθεί. Το ότι ξεκίνησε σιωπηρά και ότι μεθοδικά και ύπουλα διευρύνει τις διαστάσεις του, δεν μπορεί και δεν πρέπει να μας ξεγελάσει. Η χώρα προσεγγίζει εθελοτυφλώντας το μεγάλο γκρεμό.
Η Ελληνική κοινωνία χορεύει ξανά το χορό του Ζαλόγγου.
Η διαφορά του τότε από το σήμερα είναι στο τρόπο θέασης του εχθρού.
Τότε ήταν αυτοπρόσωπος και θεατός.
Ήταν ο από χρόνια εγκαταστημένος κατακτητής.
Είχε όνομα, είχε εθνικότητα, είχε στρατό και είχε εκδηλωμένη τη θέση και τη διάθεσή του.
Έτσι γίνονταν οι πόλεμοι τότε.
Οι εχθροί είχαν υπόσταση και ταυτότητα.
Τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά και λειτουργούν παντοιοτρόπως αθέατα.
Οι εξουσίες που μεθοδεύουν τον πόλεμο φόρεσαν το φερετζέ της ύπουλης αδιαφάνειας. Η πολιτική της υποκρισίας έγινε καθεστώς.
Τα γιαταγάνια αντικαταστάθηκαν με κουκούλες, τα βόλια με μνημόνια, τα γιουρούσια με συνελεύσεις, οι έφοδοι με φορολογικούς συντελεστές και οι όρκοι των πολεμιστών, με πολυσέλιδες κι ακατανόητες συμφωνίες των διακεκριμένων γραβατομένων.
Οι τοκογλύφοι λέγονται θεσμοί, οι πολιτικοί μιλάνε πολύ δίχως να λένε τίποτα, οι μεγάλοι οργανισμοί διοικούνται από διορισμένα ανδρείκελα.
Η κατάσταση μας είναι αναμφίβολα ζοφερή.
Η Ελλάδα διαβάλλεται και όπως αληθοφανέστατα ομολογεί και το σχετικό λαϊκό άσμα «όποιος –λέει- ότι δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατάει και που πηγαίνει»…
Η πραγματικότητα είναι εδώ. Η πικρή αλήθεια άρχισε να μας περιζώνει ασφυκτικά. Η αντοχή και η υπομονή μας πνίγονται άδοξα.
Κάθε παράταση της σιωπής και της ανοχής, υποσκάπτει επέκεινα τα δοκιμαζόμενα θεμέλια της εθνικής μας ανεξαρτησίας.
Το φορτίο που μεθοδικά και δόλια εναποθέτουν στις πλάτες της πατρίδας μας οι επίδοξοι κατακτητές, σύντομα θ’ αποδειχθεί αβάσταχτο.
Το Αιγαίο από γαλανό μετεξελίσσεται σε γκρίζο. Η χώρα ¨απόκτησε¨ πρόσφατα μονόπλευρα σύνορα, επειδή μας τα όρθωσαν κατάμουτρα οι Σκοπιανοί.
Οι ροές μεταναστών και προσφύγων με προορισμό εισόδου από την πύλη της Κω, ξαφνικά εκμηδενίστηκαν, ενώ δυνάμωσαν της Μυτιλήνης.
Τυχαίο; Βεβαίως όχι.
Το εξελισσόμενο κατάντημα της πολιτικής μας απροσδιοριστίας και η παθητική κοινωνική της αποδοχή «μην τάχα και θιγούν συντάξεις, μισθοδοσίες και επιδόματα» είναι παγίδα με ρίζα διττή και βάθος δολιότητας απροσμέτρητο.
Η πλειοψηφία των φορολογούμενων Ελλήνων πληρώνει ήδη ακριβά το μάρμαρο της πολιτικής υποκρισίας και την ίδια ώρα η μειοψηφία των άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενων, αρπάζει ότι βρει, ότι εκποιείται, ότι
διατίθεται ανεξέλεγκτο κι απροστάτευτο.
Οι συνταξιούχοι ταξινομήθηκαν στο αιτούμενο έλεος, οι πρόσφατα εξεγερμένοι αγρότες στην υποσχετική αναμονή… οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στα φορολογικά τάρταρα και τα κάθε είδους λαμόγια περιάγονται στα ψαχνά της αγοράς, του προσοδοφόρου γι’ αυτούς ενεστώτα.
Στον πολιτισμικό βούρκο της Ειδομένης γεννιούνται παιδιά και θάβονται προσδοκίες και όνειρα.
Στον προσφυγικό βάλτο του Πειραιά, βαλτώνει καθημερινά, το εθνικό φιλότιμο και η συναισθηματική μας αξιοπρέπεια.
Στα λιμάνια της υποδοχής, οι Μ.Κ.Ο θέτουν φευ όρους συμπεριφοράς, εισπράττοντας πόρους και διεθνείς εντυπώσεις.
Ο Ελληνικός στρατός χορηγεί αφειδώς τα εγκαταλειμμένα του στρατόπεδα ως καταυλισμούς και αντί να φυλάει διαφορετικά τα σύνορα, μαγειρεύει και χορηγεί τροφή, για τους αναξιοπαθούντες αλλοδαπούς εισβολείς!
Οι παντοδύναμοι διεθνείς παραγωγοί του προσφυγικού δράματος, έχουν δουλεμένο καλά το επίδοξο σχέδιο τους.
Χρεώνουν το βάρος της δικιάς τους ενοχής, στους ανυποψίαστους άλλους.
Οι περισσότεροι όμως από τους άλλους εννόησαν την εξελισσόμενη απάτη και φράζουν τα σύνορα των χωρών τους λέγοντας «ως εδώ».
Οι δικοί μας (αλίμονο) στρουθοκαμηλίζουν.
Το αν δεν ξέρουν, ή έστω δεν μπορούν, δε σημαίνει ότι οι λοιποί είμαστε διατεθειμένοι να υποστούμε αδιαμαρτύρητα την αναμφίβολα λαθεμένη τακτική τους.
Δεν πρόκειται για σύνδρομο -καθώς θέλουν να το λένε- φοβιστικό.
Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν με αριθμητικό ορθολογισμό το καλπάζων εγχώριο δράμα.
Η ανεργία αυξάνει, οι επιχειρήσεις κλείνουν, οι έντιμοι πολίτες βάλλονται, οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται, οι καταβεβλημένοι από τις συνθήκες αυτοκτονούν, οι εργαζόμενοι καταληστεύονται επισήμως.
Στην αντίπερα του φιλότιμου και της εντιμότητας όχθη, τα λαμόγια διαπρέπουν, οι υποκριτές διανθούν και οι διαπλεκόμενοι απολαμβάνουν τον άλλοτε ορατό, κι άλλοτε αδιόρατο προσοδοφόρο ιστό τους. Οι δουλέμποροι διαπρέπουν, προφανώς ακαταδίωκτοι.
Η κατάσταση διχάζει τη χώρα, η αντοχή δοκιμάζει τα όρια της.
Και η σιωπή των αμνών δεν θα κρατήσει πολύ.
Για τούτο οι συνθήκες αιτούνται αμέριστη προσοχή, καθώς αποτελεί ενδεχόμενο, κάποιοι να έχουν επενδύσει ακόμη και στο βωμό της κοινωνικής εξέγερσης.
Διότι η συνεπαγόμενη φωνή της σιωπηρής αγανάκτησης εγείρει σιγά – σιγά το κραυγαλέο της νόημα.
«Φύλακες γρηγορείτε, για να μην σας πιάσουνε στον ύπνο, όσοι
κυνηγάνε τον ύπνο σας»
Κατά τα λοιπά, ζυγώνει η Λαμπρή των Ελλήνων!!!
