Η ανάθεση της διαχείρισης μιας ζωονόσου στον Στρατό δεν είναι κάποια «έκτακτη καινοτομία». Είναι το σύμπτωμα ενός κράτους που πρώτα διαλύει τις δημόσιες υπηρεσίες και μετά εμφανίζεται με στολή για να παριστάνει ότι αντιμετωπίζει τις συνέπειες της πολιτικής του.
Γιατί όταν ένα κράτος αφήνει τις κτηνιατρικές υπηρεσίες υποστελεχωμένες, αποδυναμώνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, στερεί από την παραγωγή επιστημονικό προσωπικό και υποδομές και αντιμετωπίζει κάθε δημόσια δαπάνη σαν «κόστος», κάποια στιγμή το λογαριασμό θα τον πληρώσει η κοινωνία.
Και τότε εμφανίζεται το χακί κράτος. Όχι για να διορθώσει την αιτία, αλλά για να διαχειριστεί το αποτέλεσμα.
Πρώτα διαλύουν. Μετά επιστρατεύουν.
Αυτό είναι το περίφημο «επιτελικό κράτος».
Αποψιλώνεις τις δημόσιες υπηρεσίες από ανθρώπους και πόρους. Αφήνεις την πρόληψη να σαπίζει. Αφήνεις τους ελεγκτικούς μηχανισμούς να φυτοζωούν. Και όταν η κρίση φτάσει στην πόρτα του κτηνοτρόφου, αντί να προσλάβεις κτηνιάτρους και να ενισχύσεις τις αρμόδιες υπηρεσίες, κατεβάζεις τον Στρατό.
Η επιστήμη παραμερίζεται και η πειθαρχία παίρνει τη θέση της. Ο κτηνίατρος γίνεται «κόστος». Ο δημόσιος ελεγκτής γίνεται «περιττή δαπάνη». Ο κτηνοτρόφος γίνεται αναλώσιμος κρίκος. Και ο ένστολος καλείται να καλύψει τα κενά μιας πολιτικής που δημιούργησε η ίδια η κυβέρνηση.
Ο Στρατός δεν είναι κτηνιατρική υπηρεσία. Και δεν μπορεί να υποκαταστήσει την επιστημονική γνώση, την πρόληψη, τον οργανωμένο κρατικό έλεγχο και τις δημόσιες υποδομές.
Και κάπως έτσι ο πολίτης συνηθίζει την εικόνα ενός κράτους που, αντί να διαθέτει λειτουργικές δημόσιες υπηρεσίες, εμφανίζεται κάθε φορά με στολή για να κλείσει τις τρύπες που άφησε η ίδια του η πολιτική. Αυτό δεν είναι αποτελεσματικό κράτος. Είναι κράτος έκτακτης ανάγκης σε μόνιμη λειτουργία. Και πίσω από όλη αυτή την ιστορία υπάρχει η γνωστή ταξική λογική:
Για το κεφάλαιο, η παραγωγή είναι αριθμός.
Για την κυβέρνηση, η δημόσια υπηρεσία είναι κόστος.
Για τον κτηνοτρόφο, η καταστροφή είναι η ζωή του.
Και για τον Στρατό, απομένει να μαζεύει τα αποκαΐδια.
Το πιο βολικό, βέβαια, είναι ότι έτσι κανείς δεν χρειάζεται να απολογηθεί για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Δεν χρειάζεται να εξηγήσουν γιατί οι υπηρεσίες δεν είχαν το απαραίτητο προσωπικό. Δεν χρειάζεται να μιλήσουν για την υποχρηματοδότηση. Δεν χρειάζεται να αναζητήσουν πολιτικές ευθύνες.
Αρκεί μια στολή, μια διαταγή και μερικές κάμερες.
Το κράτος διαλύει τις κοινωνικές του λειτουργίες και μετά εμφανίζεται ως «σωτήρας» με στρατιωτικές μπότες. Αυτό δεν είναι επιτελικό κράτος. Είναι η χρεοκοπία του κράτους που φόρεσε χακί για να μην φαίνεται γυμνό.
“Η κήρυξη «στρατιωτικού νόμου» στον κτηνοτροφικό κλάδο της Λέσβου δείχνει τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση της Ν.Δ. αντιμετωπίζει την κοινωνική αντίδραση. Το μέτρο δεν αφορά μόνο τους κτηνοτρόφους του νησιού, αλλά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και κυρίως τα λαϊκά στρώματα, καθώς και τις κοινωνικές και πολιτικές διαμαρτυρίες τους.
Ουσιαστικά, δηλαδή, η κυβέρνηση, με την ανάθεση της διαχείρισης μιας πολιτικής υπόθεσης στον Στρατό, δηλώνει ότι είναι αποφασισμένη να συνεχίσει την εφαρμογή της ίδιας πολιτικής με κάθε τρόπο και κάθε μέσο. Επιπρόσθετα, δείχνει ότι πιστεύει πως με τον τρόπο αυτό θα καταστείλει τις αντιδράσεις, οι οποίες είναι βέβαιο ότι θα ενταθούν ακόμη περισσότερο το επόμενο διάστημα. Σε ευρύτερο επίπεδο, το πολιτικό μήνυμα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία είναι πως η κυβέρνηση θα επιβάλει με απολυταρχικό τρόπο τις επιλογές της”, επισημαίνει συντάκτης της τοπικής ιστοσελίδας της Λέσβου “Στο νησί”
