Υπάρχουν στιγμές που μια υπόθεση παύει να αφορά ένα μεμονωμένο περιστατικό και μετατρέπεται σε καθρέφτη της λειτουργίας των θεσμών. Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή.
Όταν σε μια υπόθεση εμπλέκονται η Τροχαία Σάμου, το Λιμεναρχείο Σάμου, η Διεύθυνση Μεταφορών της Αντιπεριφέρειας Σάμου, το Διαδημοτικό Λιμενικό Ταμείο Σάμου, ο Δήμος Ανατολικής Σάμου και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου, οι πολίτες δικαιολογημένα περιμένουν ότι το κράτος θα λειτουργήσει συντονισμένα, άμεσα και αποτελεσματικά.
Αντί γι' αυτό, δημιουργείται η εντύπωση ότι χρειάστηκε η επιμονή ενός πολίτη για να αρχίσει να ξετυλίγεται ο «μίτος της Αριάδνης». Και εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα:
Πώς είναι δυνατόν να χρειάζεται ένας πολίτης να κάνει αυτό που η κοινωνία περιμένει από τις αρμόδιες Αρχές;
Σε μια μικρή κοινωνία όπως η Σάμος, όπου οι πληροφορίες διακινούνται γρήγορα, είναι εύλογο να τίθενται ερωτήματα για το αν οι αρμόδιες υπηρεσίες είχαν εγκαίρως στη διάθεσή τους τις πληροφορίες που απαιτούνταν για να ενεργήσουν. Αυτά τα ερωτήματα μπορούν να απαντηθούν μόνο με πλήρη διαφάνεια, τεκμηριωμένη λογοδοσία και δημόσιες, σαφείς εξηγήσεις από κάθε αρμόδιο φορέα.
Οι πολίτες δεν ζητούν εξυπηρετήσεις. Ζητούν απαντήσεις.
Πότε ενημερώθηκε η Τροχαία Σάμου;
Πότε ενημερώθηκε το Λιμεναρχείο Σάμου;
Ποιες ενέργειες πραγματοποίησε η Διεύθυνση Μεταφορών της Αντιπεριφέρειας;
Ποια ήταν η θέση του Διαδημοτικού Λιμενικού Ταμείου;
Ποιες πρωτοβουλίες ανέλαβε ο Δήμος Ανατολικής Σάμου;
Ποιος ήταν ο ρόλος της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου;
Αυτά δεν είναι ερωτήματα αντιπολίτευσης. Είναι ερωτήματα μιας κοινωνίας που απαιτεί να γνωρίζει πώς λειτουργούν οι θεσμοί που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
Όσο οι απαντήσεις δεν δίνονται, τόσο μεγαλώνει η δυσπιστία. Και όταν η δυσπιστία μεγαλώνει, δεν πλήττεται μόνο η εικόνα μιας υπηρεσίας. Πλήττεται η αξιοπιστία του ίδιου του κράτους.
Η λογοδοσία δεν είναι προαιρετική. Είναι θεμελιώδης υποχρέωση κάθε δημόσιας αρχής. Όταν προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα, δεν αρκεί η σιωπή. Απαιτούνται στοιχεία, εξηγήσεις και διαφάνεια.
Το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα δεν είναι ότι ένας πολίτης επέμεινε. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι χρειάστηκε να επιμείνει.
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, οι θεσμοί πρέπει να προηγούνται των πολιτών στην αναζήτηση της αλήθειας, όχι να ακολουθούν. Οι πολίτες δεν είναι ελεγκτές των υπηρεσιών· είναι εκείνοι που δικαιούνται να εξυπηρετούνται από αυτές.
Η κοινωνία της Σάμου δεν ζητά τίποτε περισσότερο από το αυτονόητο: θεσμούς που λειτουργούν, υπηρεσίες που συνεργάζονται, αποφάσεις που λαμβάνονται με διαφάνεια και δημόσιους λειτουργούς που λογοδοτούν όταν προκύπτουν εύλογα ερωτήματα.
Γιατί όταν ένας πολίτης αναγκάζεται να κάνει τη δουλειά τόσων υπηρεσιών, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη υπόθεση. Είναι ένα πρόβλημα που αφορά την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Και αυτή η εμπιστοσύνη δεν αποκαθίσταται με τη σιωπή. Αποκαθίσταται μόνο με την αλήθεια.
