Τα επικαιροποιημένα στοιχεία δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι δεύτερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε «φτώχεια διακοπών», με τον έναν στους δύο πολίτες να μένει καθηλωμένος στο σπίτι του, την ώρα που το πολιτικό προσωπικό συστήνει κυνικά «δωρεάν μπάνια στο Φάληρο»
Τα αναθεωρημένα στοιχεία της Eurostat και η πρόσφατη έκθεση του ΙΕΛΚΑ γκρεμίζουν με πάταγο την εικονική πραγματικότητα των γεμάτων τουριστικών θερέτρων, αποκαλύπτοντας ότι το ελληνικό καλοκαίρι αποτελεί πλέον προνόμιο για λίγους.
Σύμφωνα με την επίσημη ευρωπαϊκή καταγραφή, το 46,6% των Ελλήνων δηλώνει αδυναμία να πληρώσει για επτά ημέρες διακοπές τον χρόνο μακριά από το σπίτι του, φέρνοντας την Ελλάδα στη δεύτερη χειρότερη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αμέσως μετά τη Ρουμανία. Το ποσοστό αυτό είναι σοκαριστικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο μέσος όρος στην Ευρωζώνη περιορίζεται στο 26,6% και στην ΕΕ στο 27,5%.
Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δραματική για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, καθώς η αδυναμία πληρωμής μιας εβδομάδας διακοπών πλήττει το 64,2% των συνταξιούχων και το 61,6% των μονογονεϊκών νοικοκυριών. Για όσους δε ζουν ήδη στα όρια της φτώχειας, το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο εφιαλτικό 82,5%. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι η «φτώχεια διακοπών» στην Ελλάδα όχι μόνο παραμένει σταθερά σε υψηλά επίπεδα, αλλά βαίνει αυξανόμενη την τελευταία τριετία, αποτελώντας έναν από τους βασικότερους δείκτες υλικής και κοινωνικής στέρησης των πολιτών.
Το άλλοθι της επιλεκτικής πολυκοσμίας και ο μύθος των γεμάτων οδικών δικτύων
Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, αναπτύσσεται συχνά ένας επιφανειακός αντίλογος που εστιάζει στις γεμάτες εθνικές οδούς τα τριήμερα, στο μποτιλιάρισμα των διοδίων και στις υψηλές πληρότητες των δημοφιλών προορισμών. Η εικόνα αυτή όμως είναι άκρως παραπλανητική. Στην πραγματικότητα, η κίνηση αυτή τροφοδοτείται από ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό της κοινωνίας, το ένα τρίτο, που ευημερεί ή τουλάχιστον δεν μένει χωρίς χρήματα στο τέλος του μήνα, σε συνδυασμό με τον εισερχόμενο τουρισμό από το εξωτερικό που κατακλύζει τα αστικά κέντρα μέσω Airbnb.
Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων που καταφέρνει τελικά να αποδράσει αποτελεί τη λεγόμενη «μαρίδα». Πρόκειται για ανθρώπους που θα ξοδέψουν μισό μηνιάτικο ή το δώρο διακοπών για ελάχιστες ημέρες, επιστρατεύοντας κουπόνια, κοινωνικό τουρισμό, youth pass ή οικονομική βοήθεια από γονείς. Ακόμα και η διάρκεια των διακοπών συρρικνώνεται δραματικά, καθώς το 42% θα περιοριστεί σε 4 έως 7 ημέρες και ένα 8% σε μια απλή μονοήμερη ή τριήμερη απόδραση, ενώ το 45% σκοπεύει να μειώσει δραστικά τις δαπάνες του λόγω του ανεξέλεγκτου πληθωρισμού.
Ο προκλητικός κυβερνητικός κυνισμός και η θάλασσα που δεν πληρώνει τα υπέρογκα έξοδα
Η κοινωνική αυτή απομόνωση γίνεται ακόμα πιο προκλητική όταν αντιμετωπίζεται με πολιτική αλαζονεία. Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος δήλωσε κυνικά ότι «και πάμφτωχος να είσαι στην Αθήνα, έχεις δίπλα σου το Φάληρο, να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα τζάμπα», καλώντας τους πολίτες να μην είναι αγνώμονες επειδή ζουν σε μια χώρα που είναι «το ένα τρισεκατομμύριο στο σύμπαν».
Αυτή η ρητορική επιχειρεί να εξισώσει την αξιοπρεπή διαβίωση και την ανάγκη για πραγματική ανάπαυση με μια υποχρεωτική, δωρεάν βουτιά στην κοντινότερη ακτή. Ωστόσο, η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη: το δωρεάν μπάνιο δεν πληρώνει τα υπέρογκα ενοίκια, τους λογαριασμούς ρεύματος και το σούπερ μάρκετ. Ο ήλιος και η θάλασσα δεν μπορούν να αποτελέσουν υποκατάστατο της κοινωνικής πρόνοιας, ειδικά όταν τα στοιχεία του ΙΕΛΚΑ επιβεβαιώνουν ότι ο ένας στους δύο Έλληνες δεν θα πάει καθόλου διακοπές, αδυνατώντας να προσεγγίσει ακόμα και κάποιο ιδιόκτητο ή φιλικό εξοχικό σπίτι.
ΠΗΓΗ https://periodista.gr/
