Τον Ιανουάριο του 2025 ο εντεταλμένος σύμβουλος του Δήμου Ανατολικής Σάμου για τα αδέσποτα, Γιάννης Πνευματικάκης, διαβεβαίωνε τους πολίτες ότι το επόμενο βήμα ήταν η δημοπράτηση του έργου και ότι αυτό θα προχωρούσε «με πολύ γρήγορους ρυθμούς».
Λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2025, εμφανιζόταν ακόμη πιο αισιόδοξος, μιλώντας για έργο που βρίσκεται «στην τελική ευθεία» και εκτιμώντας ότι η υλοποίηση θα ξεκινούσε στις αρχές του 2026.
Σήμερα, τα ίδια τα επίσημα έγγραφα δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο αυτές οι διαβεβαιώσεις ανταποκρίνονταν στην πραγματική κατάσταση του έργου.
Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου καταγράφει ότι μέχρι τις 26 Μαρτίου 2026 δεν είχε ακόμη υπογραφεί η σύμβαση, καθώς δεν μπορούσε να εκδοθεί η αναγκαία ανάληψη δαπάνης λόγω εκκρεμοτήτων στον προϋπολογισμό του Δήμου.
Με απλά λόγια, ενώ οι πολίτες άκουγαν για «τελική ευθεία», το έργο δεν είχε περάσει ούτε στο στάδιο της συμβασιοποίησης.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό:
Όταν ο κ. Πνευματικάκης μιλούσε για ταχεία υλοποίηση και άμεση έναρξη εργασιών, γνώριζε ότι υπήρχαν ακόμη κρίσιμες διοικητικές εκκρεμότητες ή όχι;
Αν γνώριζε, τότε οι δημόσιες δηλώσεις του αποδείχθηκαν υπερβολικά αισιόδοξες.
Αν δεν γνώριζε, τότε προκύπτει ζήτημα επαρκούς ενημέρωσης για ένα έργο του οποίου ήταν πολιτικά υπεύθυνος.
Ακόμη πιο προβληματικό είναι το γεγονός ότι το έργο χρηματοδοτείται από πρόγραμμα στο οποίο ο Δήμος είχε ενταχθεί ήδη από τον Νοέμβριο του 2020. Δηλαδή, έξι χρόνια μετά την ένταξη και παρά τις επανειλημμένες δημόσιες διαβεβαιώσεις περί προόδου, το καταφύγιο εξακολουθεί να μην έχει ξεκινήσει να κατασκευάζεται.
Κανείς δεν αμφισβητεί τη νομιμότητα της διαδικασίας. Η ίδια η Αποκεντρωμένη Διοίκηση το ξεκαθαρίζει.
Αυτό που αμφισβητείται είναι η αξιοπιστία των πολιτικών εξαγγελιών.
Διότι όταν η πραγματικότητα απέχει τόσο πολύ από τα χρονοδιαγράμματα που παρουσιάζονται δημόσια, οι πολίτες δικαιούνται να ζητούν εξηγήσεις.
Και ο Γιάννης Πνευματικάκης οφείλει να εξηγήσει γιατί η «τελική ευθεία» κατέληξε σε νέα παράταση και γιατί ένα έργο που παρουσιαζόταν ως άμεση προτεραιότητα παραμένει, μέχρι σήμερα, περισσότερο υπόσχεση παρά πραγματικότητα.
