Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που δεν κρίνονται απλώς κυβερνήσεις.
Κρίνονται οι ίδιοι οι θεσμοί.
Η αξιοπιστία της Δημοκρατίας.
Η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος.
Και η σημερινή εικόνα της χώρας αποτυπώνει μια βαθιά, σχεδόν ιστορική κρίση εμπιστοσύνης.
Η επιλογή της κυβέρνησης και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη να χρησιμοποιηθεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία ως πολιτικό ανάχωμα απέναντι στη διερεύνηση πιθανών ποινικών ευθυνών συνιστά μια σκοτεινή θεσμική εκτροπή.
Μια επιλογή που μετατρέπει τη Βουλή ,από χώρο λογοδοσίας και δημοκρατικού ελέγχου ,σε πλυντήριο ευθυνών και μηχανισμό προστασίας της εξουσίας.
Υποκλοπές.
Τέμπη.
ΟΠΕΚΕΠΕ.
Τρεις υποθέσεις που τραυμάτισαν βαθιά την ελληνική κοινωνία. Και στις τρεις, η κοινωνία βλέπει ένα κοινό μοτίβο: καθυστερήσεις, μπλοκαρισμένες διαδικασίες, πλειοψηφίες που λειτουργούν σαν ασπίδα, εξεταστικές χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, πολιτικές υπεκφυγές και μια διαρκή προσπάθεια διαχείρισης της φθοράς αντί αναζήτησης της αλήθειας.
Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν οκτώ στους δέκα πολίτες δηλώνουν πλέον πως δεν πιστεύουν ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη.
Αυτό δεν αποτελεί απλώς δημοσκοπικό εύρημα.
Αποτελεί καμπανάκι δημοκρατικού κινδύνου.
Διότι μια κοινωνία που παύει να εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς της, αρχίζει σταδιακά να απομακρύνεται από την ίδια τη δημοκρατική κανονικότητα.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η αλαζονεία με την οποία η εξουσία μοιάζει να αντιμετωπίζει αυτή τη διάχυτη κοινωνική δυσπιστία.
Σαν να αρκούν οι «151» για να σβήσουν πολιτικές ευθύνες.
Σαν να μπορεί μια κομματική πλειοψηφία να λειτουργήσει ως μηχανισμός ηθικής αθώωσης.
Μόνο που η ιστορία είναι αμείλικτη απέναντι στις εξουσίες που θεωρούν ότι μπορούν να ελέγξουν τα πάντα.
Οι κυβερνήσεις δεν φθείρονται μόνο από τα σκάνδαλα.
Φθείρονται όταν οι πολίτες πειστούν ότι δεν υπάρχει καμία πραγματική πρόθεση λογοδοσίας.
Και σήμερα η Ελλάδα μοιάζει να κατρακυλά επικίνδυνα στον βούρκο της θεσμικής ανυποληψίας.
Σε μια πραγματικότητα όπου η Βουλή δεν λειτουργεί ως εγγυητής διαφάνειας αλλά ως πολιτικό καταφύγιο ισχυρών προσώπων.
Όπου η αλήθεια μοιάζει να εξαρτάται από τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς και όχι από την ανάγκη απονομής δικαιοσύνης.
Η χώρα, όμως, δεν αντέχει άλλο αυτή τη σήψη.
Δεν αντέχει άλλο τη λογική της συγκάλυψης, της κομματικής περιχαράκωσης και της ατιμωρησίας.
Γιατί όταν οι πολίτες πάψουν οριστικά να πιστεύουν ότι οι θεσμοί λειτουργούν για όλους το ίδιο, τότε δεν τραυματίζεται απλώς μια κυβέρνηση.
Τότε αρχίζει να τραυματίζεται η ίδια η ψυχή της Δημοκρατίας.
Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος
ΠΗΓΗ Paratiritisserres
