Η υπόθεση της Σάμου δεν είναι απλώς άλλη μία καθυστέρηση του κράτους. Είναι μια υπόθεση που πλέον αγγίζει τα όρια της πολιτικής αδιαφορίας – και θέτει ευθέως ζήτημα ευθύνης, τόσο για την κυβέρνηση όσο και για τον τοπικό της βουλευτή.
Πέντε χρόνια μετά τον σεισμό του 2020, το νησί εξακολουθεί να παραμένει εκτεθειμένο. Χιλιάδες κτίρια με προβλήματα, διαδικασίες που σέρνονται, αποζημιώσεις που δεν επαρκούν ούτε για τα μισά, και μια δημόσια διοίκηση που αποτυγχάνει να ανταποκριθεί ακόμα και στα στοιχειώδη.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει ένα γεγονός που δεν επιδέχεται καμία πολιτική “ερμηνεία”:
Ο βουλευτής Σάμου γνώριζε.
Η δραματική επιστολή του Τεχνικού Επιμελητηρίου, που μιλούσε ξεκάθαρα για επικίνδυνη κατάσταση και πιθανότητα νέας τραγωδίας, του είχε κοινοποιηθεί επισήμως από τον Οκτώβριο του 2025 .
Δεν υπήρχε περιθώριο άγνοιας. Υπήρχε μόνο περιθώριο επιλογής.
Και η επιλογή ήταν η σιωπή.
Καμία ουσιαστική κοινοβουλευτική πρωτοβουλία, καμία δημόσια πίεση, καμία ανάδειξη ενός ζητήματος που αφορά άμεσα τη δημόσια ασφάλεια. Την ώρα που το ίδιο το ΤΕΕ προειδοποιούσε για συνθήκες που μπορεί να οδηγήσουν σε “μακελειό”, η πολιτική εκπροσώπηση του νησιού επέλεγε να μην ενοχλήσει.
Αντίθετα, χρειάστηκε να παρέμβουν βουλευτές από άλλες περιοχές της χώρας για να φτάσει το θέμα στη Βουλή. Βουλευτές που δεν εκλέγονται στη Σάμο, αλλά ανέλαβαν να αναδείξουν καθυστερήσεις, ανισότητες και επικίνδυνα κενά στο σύστημα αποκατάστασης .
Η εικόνα είναι πολιτικά εκκωφαντική:
Άλλοι μιλούν για τη Σάμο.
Ο αρμόδιος σιωπά.
Και την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση συνεχίζει μια πολιτική που δημιουργεί πολίτες δύο ταχυτήτων. Σε άλλες περιοχές θεσπίζονται νέες ρυθμίσεις, ευέλικτα εργαλεία και ταχύτερες διαδικασίες. Στη Σάμο, το πλαίσιο παραμένει βαλτωμένο, ανεπαρκές και ξεπερασμένο.
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα:
Αποζημιώσεις που καλύπτουν μόλις το 50-60% του κόστους.
Δάνεια που δεν δίνονται.
Επικίνδυνα κτίρια που μένουν όρθια για χρόνια.
Καθυστερήσεις που μετατρέπουν την καθημερινότητα σε διαρκή απειλή .
Αυτό δεν είναι απλώς διοικητική ανεπάρκεια.
Είναι πολιτική επιλογή.
Είναι η επιλογή να μην συγκρουστείς, να μην πιέσεις, να μην αναδείξεις. Να αφήσεις το πρόβλημα να σέρνεται, ελπίζοντας ότι δεν θα υπάρξει το επόμενο τραγικό γεγονός που θα εκθέσει τους πάντες.
Όμως η πολιτική ευθύνη δεν μετριέται εκ των υστέρων. Μετριέται όταν υπάρχει χρόνος να αποτραπεί το κακό.
Και εδώ, ο χρόνος υπήρχε. Η ενημέρωση υπήρχε. Τα στοιχεία υπήρχαν.
Αυτό που δεν υπήρξε, ήταν η πολιτική βούληση.
Η Σάμος δεν είναι απλώς ένα ακόμη νησί στον χάρτη. Είναι μια κοινωνία που ζει καθημερινά με τον κίνδυνο πάνω από το κεφάλι της.
Και όσο η σιωπή συνεχίζεται, τόσο το ερώτημα γίνεται πιο σκληρό:
Πόσο ακόμα θα κοστίζει αυτή η αδιαφορία;
