Εδώ και τρία χρόνια, η συζήτηση γύρω από τις παιδικές χαρές επανέρχεται με το ίδιο σταθερό επιχείρημα: «δεν υπάρχει πιστοποίηση». Η φράση αυτή, που επικαλείται επανειλημμένα ο πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου Σάμου, Ευάγγελος Τσεσμελής, έχει μετατραπεί σχεδόν σε μόνιμη απάντηση. Το ερώτημα όμως πλέον δεν είναι τι λείπει — αλλά γιατί συνεχίζει να λείπει.
Καταρχάς, είναι κρίσιμο να ξεκαθαριστεί τι σημαίνει «πιστοποίηση». Δεν πρόκειται για μια γενική ή ασαφή διαδικασία, αλλά για έναν συγκεκριμένο και μετρήσιμο έλεγχο ασφάλειας. Πιστοποίηση σημαίνει ότι ένας ανεξάρτητος, διαπιστευμένος φορέας έχει ελέγξει την παιδική χαρά και έχει διαπιστώσει ότι:
- ο εξοπλισμός (κούνιες, τσουλήθρες κ.λπ.) είναι ασφαλής και σύμφωνος με ευρωπαϊκά πρότυπα,
- οι αποστάσεις και η διάταξη των οργάνων δεν εγκυμονούν κινδύνους,
- τα δάπεδα είναι κατάλληλα για απορρόφηση κραδασμών,
- ο χώρος συνολικά πληροί τις προδιαγραφές για ασφαλή χρήση από παιδιά.
Μετά από αυτόν τον έλεγχο εκδίδεται πιστοποιητικό συμμόρφωσης και στη συνέχεια το λεγόμενο «σήμα καταλληλότητας», που αποτελεί ουσιαστικά την άδεια λειτουργίας της παιδικής χαράς.
Πόσο χρόνο χρειάζεται
Εδώ βρίσκεται και η ουσία.
Η διαδικασία δεν είναι απεριόριστη:
Έλεγχος: 2–6 εβδομάδες
Έγκριση: 2–8 εβδομάδες
Συνολικά: 1 έως 3 μήνες
Ακόμη και με προβλήματα ή διορθώσεις:έως 6–12 μήνες
Ακόμη και σε περιπτώσεις όπου απαιτούνται διορθώσεις ή παρεμβάσεις, οι διαδικασίες σπανίως ξεπερνούν τους 6 έως 12 μήνες.
Συνεπώς, όταν η «έλλειψη πιστοποίησης» παραμένει ως μόνιμη εκκρεμότητα επί τρία χρόνια, η συζήτηση δεν αφορά πλέον τη διαδικασία, αλλά την αδυναμία ολοκλήρωσής της. Διότι η πιστοποίηση δεν είναι το πρώτο βήμα — είναι το τελευταίο. Προϋποθέτει ότι έχουν προηγηθεί συντήρηση, τεχνικός έλεγχος, αποκατάσταση προβλημάτων και πλήρης διοικητικός φάκελος.
Με άλλα λόγια, η επίκληση της πιστοποίησης δεν εξηγεί την καθυστέρηση· την αποκαλύπτει.
Και όταν πρόκειται για χώρους που απευθύνονται σε παιδιά, η καθυστέρηση αυτή δεν είναι ουδέτερη. Η απουσία ασφαλών και αδειοδοτημένων παιδικών χαρών για χρόνια δεν αποτελεί απλώς διοικητική εκκρεμότητα, αλλά ζήτημα καθημερινότητας και ποιότητας ζωής.
Έπειτα από τρία χρόνια, λοιπόν, το ερώτημα τίθεται πλέον ξεκάθαρα:
πρόκειται για μια διαδικασία που καθυστερεί — ή για μια ευθύνη που δεν έχει αναληφθεί;
Γιατί η πιστοποίηση είναι απαραίτητη. Αλλά δεν μπορεί να λειτουργεί επ’ αόριστον ως απάντηση χωρίς αποτέλεσμα.
