Σάμος: όταν η κομματική πειθαρχία πνίγει την κοινωνία

 

Η κατάσταση στο Γενικό Νοσοκομείο Σάμου δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις. Δεν μιλάμε για «δυσκολίες». Μιλάμε για ένα σύστημα υγείας που λειτουργεί οριακά, χάρη στην υπεράνθρωπη προσπάθεια λίγων ανθρώπων που έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όριά τους.

Οι ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό δεν είναι καινούργιο φαινόμενο — είναι μόνιμη πληγή. Τμήματα υποστελεχωμένα, εφημερίες που βγαίνουν με το ζόρι, γιατροί που καλούνται να καλύψουν πολλαπλούς ρόλους ταυτόχρονα. Η εξουθένωση δεν είναι πιθανότητα, είναι καθημερινότητα. Και σε ένα νησί με αυξημένες ανάγκες, λόγω γεωγραφίας και μεταναστευτικών ροών, αυτή η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη.

Το αποτέλεσμα; Καθυστερήσεις, ανασφάλεια για τους ασθενείς, εργαζόμενοι στα όριά τους και μια κοινωνία που νιώθει ότι δεν έχει πού να στραφεί όταν χρειαστεί πραγματική φροντίδα.

Και εδώ προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: πού βρίσκεται η τοπική κομματική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας — η ΔΕΕΠ Σάμου;

Τα μέλη της δεν εξελέγησαν για να είναι σιωπηλοί παρατηρητές. Εξελέγησαν για να παρεμβαίνουν, να διεκδικούν, να μεταφέρουν την πίεση της κοινωνίας προς τα κέντρα αποφάσεων. Να χτυπούν πόρτες, να απαιτούν λύσεις, να συγκρούονται αν χρειαστεί.

Αντί γι’ αυτό, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι μιας παρουσίας τυπικής, σχεδόν εθιμοτυπικής. Λιγότεροι αγώνες, περισσότερες δημόσιες εμφανίσεις. Λιγότερη ουσία, περισσότερη εικόνα.

Ας ειπωθεί καθαρά: όταν το νοσοκομείο ενός νησιού φτάνει στα όρια της λειτουργίας του, δεν υπάρχει χώρος για σιωπή. Δεν υπάρχει περιθώριο για ρόλους «χαμηλής έντασης». Ή στέκεσαι δίπλα στην κοινωνία και πιέζεις για λύσεις — ή αποχωρείς.

Γιατί σε τέτοιες συνθήκες, η αδράνεια δεν είναι απλώς ανεπάρκεια. Είναι επιλογή. Και οι πολίτες της Σάμου δεν αξίζουν άλλη μία επιλογή σιωπής.