Την πολιτική και διοικητική αυτή αποτυχία ανέδειξε με σκληρή επιστολή του ο Σύλλογος Σεισμοπλήκτων Δήμου Μινώα Πεδιάδας «Η Ελπίδα», ο οποίος απευθύνθηκε απευθείας στους αρμόδιους υπουργούς, ζητώντας τα αυτονόητα: κατεδάφιση επικίνδυνων κτιρίων, χρηματοδότηση, χρονοδιάγραμμα, ευθύνη.
Η κατάρρευση κτιρίου στο Άνω Βαθύ Σάμου δεν ήταν «ατυχές περιστατικό». Ήταν προαναγγελθέν γεγονός. Ένα κτίριο χαρακτηρισμένο ως επικίνδυνο από το 2020 παρέμενε όρθιο επί έξι χρόνια, περιμένοντας πότε η γραφειοκρατία και η αδιαφορία θα ολοκληρώσουν τον κύκλο τους. Το ότι δεν θρηνήσαμε θύματα ήταν καθαρά ζήτημα τύχης.
Την πολιτική και διοικητική αυτή αποτυχία ανέδειξε με σκληρή επιστολή του ο Σύλλογος Σεισμοπλήκτων Δήμου Μινώα Πεδιάδας «Η Ελπίδα», ο οποίος απευθύνθηκε απευθείας στους αρμόδιους υπουργούς, ζητώντας τα αυτονόητα: κατεδάφιση επικίνδυνων κτιρίων, χρηματοδότηση, χρονοδιάγραμμα, ευθύνη.
Η παρέμβαση αυτή, όμως, εκθέτει πρωτίστως τον Δήμο Ανατολικής Σάμου. Διότι όταν σε κεντρικούς δρόμους και γειτονιές καθημερινής διέλευσης παραμένουν ετοιμόρροπα κτίρια επί χρόνια, δεν πρόκειται για απλή καθυστέρηση. Πρόκειται για διοικητική αδράνεια με δυνητικά θανατηφόρες συνέπειες. Η επίκληση έλλειψης πόρων ή αρμοδιοτήτων δεν αναιρεί την πολιτική ευθύνη. Αντιθέτως, την επιβεβαιώνει.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τεχνικές διαδικασίες και δημοσιονομικές δικαιολογίες. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι «υπό αίρεση» πολιτική επιλογή. Είναι συνταγματική και θεσμική υποχρέωση. Όταν μετά από σεισμό έξι ετών παραμένουν επικίνδυνα κτίρια όρθια, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό — είναι πολιτικό.
Ο Σύλλογος προειδοποιεί ξεκάθαρα: το επόμενο περιστατικό δεν είναι θέμα πιθανοτήτων, αλλά χρόνου. Και τότε κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν γνώριζε».
Το ερώτημα που αιωρείται πλέον πάνω από τη Σάμο είναι απλό και σκληρό: Πόσες προειδοποιήσεις χρειάζονται πριν αναληφθεί ευθύνη; Και κυρίως, θα υπάρξει αντίδραση πριν η τύχη σταματήσει να προστατεύει;
Η παρέμβαση αυτή, όμως, εκθέτει πρωτίστως τον Δήμο Ανατολικής Σάμου. Διότι όταν σε κεντρικούς δρόμους και γειτονιές καθημερινής διέλευσης παραμένουν ετοιμόρροπα κτίρια επί χρόνια, δεν πρόκειται για απλή καθυστέρηση. Πρόκειται για διοικητική αδράνεια με δυνητικά θανατηφόρες συνέπειες. Η επίκληση έλλειψης πόρων ή αρμοδιοτήτων δεν αναιρεί την πολιτική ευθύνη. Αντιθέτως, την επιβεβαιώνει.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τεχνικές διαδικασίες και δημοσιονομικές δικαιολογίες. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι «υπό αίρεση» πολιτική επιλογή. Είναι συνταγματική και θεσμική υποχρέωση. Όταν μετά από σεισμό έξι ετών παραμένουν επικίνδυνα κτίρια όρθια, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό — είναι πολιτικό.
Ο Σύλλογος προειδοποιεί ξεκάθαρα: το επόμενο περιστατικό δεν είναι θέμα πιθανοτήτων, αλλά χρόνου. Και τότε κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν γνώριζε».
Το ερώτημα που αιωρείται πλέον πάνω από τη Σάμο είναι απλό και σκληρό: Πόσες προειδοποιήσεις χρειάζονται πριν αναληφθεί ευθύνη; Και κυρίως, θα υπάρξει αντίδραση πριν η τύχη σταματήσει να προστατεύει;
