Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική παύει να είναι απλώς κυνική και μετατρέπεται σε ωμή προσβολή της κοινωνικής μνήμης. Η παρουσία του Κώστας Κυρανάκης στο μνημόσυνο για τα θύματα των Τεμπών, στο εκκλησάκι του ΟΣΕ στη Θεσσαλονίκη, δεν ήταν μια «ατυχής επιλογή». Ήταν μια πράξη απύθμενου θράσους.
Την ώρα που οι οικογένειες των θυμάτων εξακολουθούν να ζητούν το αυτονόητο –να λάμψει η αλήθεια και να πληρώσουν οι ένοχοι– η πολιτεία επιμένει να σέρνει την υπόθεση μέσα σε καθυστερήσεις, θεσμικές ασάφειες και εμφανή απροθυμία ανάληψης πολιτικών ευθυνών. Η Δικαιοσύνη, όπως καταγγέλλουν οι συγγενείς, δεν αφήνεται να κινηθεί απερίσπαστη. Και το σιδηροδρομικό δίκτυο; Παραμένει, ακόμη και σήμερα, μια διαρκής υπενθύμιση ότι τίποτα ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει. Τα τρένα δεν είναι ασφαλή. Αυτό δεν είναι σύνθημα· είναι πραγματικότητα.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η εμφάνιση κυβερνητικού στελέχους σε μια καθαρά πένθιμη τελετή, χωρίς συναίνεση, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση των οικογενειών, εκλήφθηκε δικαιολογημένα ως πρόκληση. Όχι ως σεβασμός. Όχι ως συμπαράσταση. Αλλά ως προσπάθεια «κανονικοποίησης» μιας πολιτικής παρουσίας πάνω σε μια ανοιχτή πληγή.
Η οργισμένη αντίδραση της Κανέλλα Ανδρεάδου, μητέρας της 22χρονης Αφροδίτης Τσιώμα, αποτύπωσε με τον πιο ωμό και ειλικρινή τρόπο το αίσθημα των οικογενειών. Τα λόγια της δεν ήταν αποτέλεσμα στιγμιαίας έντασης. Ήταν κατηγορητήριο. Μια κραυγή που συνοψίζει αυτό που αρνείται να ακούσει το πολιτικό σύστημα: ότι υπάρχουν ευθύνες που δεν αποδόθηκαν και αλήθειες που θάφτηκαν.
Η διαμαρτυρία της απευθύνθηκε προς τον Μητροπολίτη Βαρνάβα, θέτοντας και ένα σοβαρό θεσμικό ζήτημα. Ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, ως ποιμενάρχης, έχει την ευθύνη να διασφαλίζει ότι τέτοιες τελετές παραμένουν χώρος πένθους και σεβασμού. Όχι σκηνικό πολιτικής παρουσίας, ούτε πεδίο έμμεσης νομιμοποίησης εκείνων που, στα μάτια των οικογενειών, συνδέονται με τη συγκάλυψη.
Η κοινωνία δεν ξεχνά. Και κυρίως, δεν αντέχει άλλο την υποκρισία. Δεν μπορεί από τη μία να ζητείται «εμπιστοσύνη» και από την άλλη να παραμένουν αναπάντητα τα κρίσιμα ερωτήματα για τα Τέμπη. Όσο η αλήθεια δεν φωτίζεται πλήρως και όσο τα τρένα συνεχίζουν να κινούνται χωρίς ουσιαστικές εγγυήσεις ασφάλειας, κάθε τέτοια παρουσία θα αντιμετωπίζεται ως πρόκληση.
Η μνήμη των νεκρών δεν προσφέρεται για πολιτικές χειρονομίες. Είναι χρέος. Και απέναντι σε αυτό το χρέος, το ελάχιστο που απαιτείται είναι σιωπή, σεμνότητα και ανάληψη ευθύνης. Όχι απύθμενο θράσος.
ΠΗΓΗ Παρατηρητής Σερρών
