Τώρα που το πρόβλημα με τις εγκαταστάσεις των ειδικών σχολείων έχει πλέον αποκαλυφθεί σε όλο του το μέγεθος και αποδεικνύεται πως δεν υπήρχε ούτε καν νόμιμη οικοδομική άδεια , δεν υπάρχει χώρος για σιωπές, υπεκφυγές ή μισόλογα.
Τα ειδικά σχολεία στεγάστηκαν σε έναν χώρο που αποτελεί δομή υγείας, σε έναν χώρο δηλαδή όπου απαγορεύεται ρητά η εκπαιδευτική δραστηριότητα. Παρ’ όλα αυτά, επί χρόνια λειτουργούσαν εκεί σχολικές μονάδες, με παιδιά με αναπηρία, εκπαιδευτικούς και προσωπικό, χωρίς να πληρούνται οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις νομιμότητας και ασφάλειας.
Αυτό από μόνο του συνιστά σοβαρή θεσμική και διοικητική εκτροπή.
Και την ίδια στιγμή, στην πόλη της Σάμου υπήρχαν διαθέσιμα κτίρια που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν προσωρινά τα ειδικά σχολεία με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Το Επικούρειο Πολιτιστικό Ίδρυμα, ένας χώρος που θα μπορούσε να καλύψει κρίσιμες ανάγκες της ειδικής αγωγής, επιλέχθηκε να στεγάσει υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Ένα δεύτερο, μεγάλο κτίριο,η παλιά ΠΡΟΝΟΙΑ, που έδωσε το κράτος 1 εκκ για να επισκευαστεί επί της παραλιακής, παραχωρήθηκε για τη λειτουργία ιδιωτικού ωδείου.
Οι επιλογές έγιναν.
Και μέσα σε αυτές, τα παιδιά των ειδικών σχολείων δεν αποτέλεσαν προτεραιότητα.
Παιδιά με αυξημένες ανάγκες, παιδιά που χρειάζονται ειδικές υποδομές, σταθερό περιβάλλον, προστασία και σεβασμό, αντιμετωπίστηκαν για άλλη μια φορά σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού.
Σαν να μπορούν να περιμένουν.
Σαν να μπορούν να στοιβαχτούν σε ακατάλληλους χώρους.
Σαν να μην έχουν τα ίδια δικαιώματα.
Αυτό δεν είναι απλώς αμέλεια.
Δεν είναι απλώς λάθος εκτίμηση.
Είναι πολιτική επιλογή — και οι πολιτικές επιλογές έχουν ονοματεπώνυμο και ευθύνη.
Το ερώτημα είναι ξεκάθαρο και δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο:
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για αυτή την κατάσταση;
Ποιος θα νοιαστεί πραγματικά για τα παιδιά των ειδικών σχολείων;
