Τα όσα έγιναν στη Χίο με το σκάφος του Λιμενικού που όπως όλα πλέον δείχνουν εμβόλισε βάρκα με μετανάστες σκοτώντας 15 απ’ όσους επέβαιναν αποτελούν γεγονότα που θέτουν ξανά μεγάλα ερωτήματα τι εννοεί η κυβέρνηση όταν μιλά για «μεταναστευτική πολιτική». Μετά από το ναυάγιο στην Πύλο που εκθέτει ακόμη την χώρα , έρχεται η Χίος, με την κυβέρνηση να σπεύδει να δώσει συγχαρητήρια στο Λιμενικό πριν καν ολοκληρωθούν οι έρευνες για το τι συνέβη. Έρευνες που από την αρχή είχαν το στοιχείο της συγκάλυψης αφού μάθαμε ότι οι κάμερες του σκάφους του Λιμενικού δεν ήταν σε λειτουργία! Καμία έκπληξη… Από τα Ίμια όπου οι συσκευές καταγραφής των συνομιλιών με το ελικόπτερο που χάθηκε ,μέχρι τώρα στη Χίο , σ’ όλες τα δράματα που βίωσε και βιώνει αυτή η χώρα , πάντα κάτι δεν δουλεύει. Κι αυτό το κάτι έχει να κάνει πάντα με τις αποδείξεις για τον χαμό ανθρώπων.
Η Ελλάδα έχει δικαίωμα και υποχρέωση να φυλάει τα σύνορα της με τρόπο αποτελεσματικό . Είναι καθήκον κάθε κυβέρνησης να εξασφαλίζει αυτή τη φύλαξη. Όπως καθήκον της είναι να μην εκθέτει την χώρα και να την τοποθετεί σε θέση κατηγορούμενου, όπως έγινε στην Πύλο και θα γίνει και τώρα στην Χίο. Είναι καθήκον κάθε κυβέρνησης και της σημερνής ειδικότερα να καταγγείλει την Τουρκία η οποία όχι μόνο επιτρέπει αλλά πριμοδοτεί τις ροές μεταναστών και προσφύγων στο Αιγαίο. Ένα μεγάλο μέρος της μαύρης οικονομίας της Τουρκίας πριμοδοτείται από το μεταναστευτικό. Αντί γι’ αυτό ο Έλληνας πρωθυπουργός μιλά για «καλή συνεργασία» με την Τουρκία στο μεταναστευτικό , ουδείς τολμά να μιλήσει για τις ευθύνες της Τουρκίας και υπουργοί σπεύδουν να συγχαρούν τον τρόπο με τον οποίο πλήρωμα σκάφους του Λιμενικού έδρασε στη Χίο.
Αναμέναμε τέσσερις μέρες για να αναφερθούμε πιο αναλυτικά σε όσα έγιναν στη Χίο. Αν και από την πρώτη στιγμή ήταν προφανές τι συνέβη. 15 άνθρωποι σκοτώθηκαν και η ελληνική μεταναστευτική πολιτική -αν υπάρχει- αυτοκτόνησε ….
Το κείμενο που ακολουθεί είναι από την εφημερίδα «Ο Δρόμος της Αριστεράς». Αποτυπώνει με ψυχραιμία και ρεαλισμό ,όσα έγιναν στη Χίο:
Η τραγωδία στη Χίο με 15 μετανάστες νεκρούς, μετά από εμβολισμό της βάρκας στην οποία επέβαιναν από σκάφος του Λιμενικού, είναι μια ακόμη έκφραση των αδιεξόδων της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας μας.
Μιας πολιτικής που, δια στόματος του αρμόδιου υπουργού Πλεύρη, εξαντλείται στο να κάνει τη ζωή των μεταναστών και προσφύγων δυσκολότερη, αρνούμενη να αναμετρηθεί με την πραγματική πηγή του προβλήματος: Την ανατίναξη (οικονομική και πολιτική) ολόκληρων χωρών και περιοχών, τη δράση της Τουρκίας ως κράτους-δουλέμπορου, τους κανονισμούς της Ε.Ε. που μετατρέπουν τις χώρες εισόδου σε φράχτη και αποθήκη των απορριπτόμενων πληθυσμών.
Τα γεγονότα
Ας είμαστε ξεκάθαροι: Οι άνθρωποι αυτοί θα έπρεπε σήμερα να ζουν.
Καμιά εθνική απειλή, καμία επιχειρησιακή ανάγκη δεν επέβαλλε τη σύγκρουση-εμβολισμό της βάρκας τους από το Λιμενικό. Η επικοινωνιακή διαχείριση της υπόθεσης από την κυβέρνηση και το Λιμενικό Σώμα κάνουν την υπόθεση ακόμη χειρότερη. Από τις στοχευμένες διαρροές την ώρα του συμβάντος για δήθεν ανταλλαγή πυροβολισμών, και το επίσημο αφήγημα για προσπάθεια εμβολισμού…του σκάφους του Λιμενικού από τη βάρκα των μεταναστών, μέχρι την απαίτηση να κλείσει κάθε συζήτηση για διερεύνηση ευθυνών ως «εθνικά ύποπτη», έχουμε μια αλληλουχία κινήσεων από κυβέρνηση και ΜΜΕ που σίγουρα δεν αποσκοπούν στη διαλεύκανση της αλήθειας.
Σε κάθε περίπτωση, η έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη, οι ιατροδικαστικές εκθέσεις από τις σορούς των θυμάτων, καθώς και οι μαρτυρίες των επιζώντων που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο Χίου, αλλά και του υποδεικνυόμενου από τους επιζώντες ως διακινητή Μαροκινού, που κρατείται, αναμένεται να φωτίσουν πλευρές των όσων συνέβησαν το βράδυ της Τρίτης 3/2. Τα ερωτήματα πάντως παραμένουν:
– Γιατί δεν ήταν ενεργοποιημένη η θερμική κάμερα που φέρει το σκάφος του Λιμενικού; Αρκούν οι εξηγήσεις των χειριστών του ότι δεν χρειάστηκε επειδή η βάρκα των μεταναστών είχε εντοπιστεί και ήταν ορατή χωρίς την κάμερα;
– Ποιοι διέρρευσαν τα σενάρια για πυροβολισμούς την ώρα του συμβάντος; Υπήρξε οργανωμένη προσπάθεια διαμόρφωσης της κοι-
νής γνώμης;
– Πώς εξηγούνται οι μαρτυρίες γιατρών και νοσηλευτών στη Χίο, ότι τα τραύματα νεκρών και επιζώντων έμοιαζαν με αυτά ενός τροχαίου,
και ότι δεν υπήρχαν θύματα από πνιγμό;
– Ποια τα πρωτόκολλα που ακολουθεί το Λιμενικό κατά την επιτήρηση των θαλάσσιων συνόρων μας; Ποιες οι εντολές που έχει σε περιπτώσεις επικίνδυνων (όπως ισχυρίζονται πως είχαμε και σε αυτή την περίπτωση) ελιγμών ενός ελεγχόμενου σκάφους (οι χειριστές του οποίου δεν φέρουν αντίστοιχη εκπαίδευση και θεσμικές ευθύνες);
Αποτροπή ή δολοφονία;
Σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα οι νεκροί, αυτοί όπως και τόσοι άλλοι στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, δεν είναι παρά παράπλευρες απώλειες στην προσπάθεια θωράκισης των συνόρων από την παράνομη μετανάστευση. Είναι έτσι τα πράγματα; Ασκεί η χώρα μας μια πολιτική ανάσχεσης της μετανάστευσης, ή εξαντλεί τον τσαμπουκά της στους ανθρώπους που φτάνουν εδώ ως μετανάστες ή πρόσφυγες, πουλώντας νόμο και τάξη στο εγχώριο ακροατήριο; Σε αντίθετη περίπτωση, πριν φτάσουμε στα pushbacks και τους νεκρούς στη θάλασσα, θα είχαν προηγηθεί:
Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ
– Η καταγγελία της Τουρκίας που συνεχιζόμενα δρα ως κράτος-δουλέμπορος, οργανώνοντας τα δίκτυα των διακινητών, και εργαλειοποι-ώντας τους μεταναστευτικούς / προσφυγικούς πληθυσμούς που βρίσκονται στο έδαφός της.
– Η αποκάλυψη και η δημοσιοποίηση στοιχείων για τα δίκτυα των διακινητών που δρουν στα τουρκικά παράλια, αλλά και όσων τους διευκολύνουν στην από εδώ πλευρά. Η προσπάθεια (όπως και με τα αντίστοιχα δίκτυα στην Λιβύη) να θεωρηθούν ως εγκληματικές οργανώσεις και να κυνηγηθούν.
– Η οικοδόμηση κοινωνικής συνοχής στις μεθοριακές περιοχές (Έβρος, νησιά του Αν. Αιγαίου, αλλά προσφάτως και Κρήτη) που αποτελούν πύλες εισόδου. Μια πολιτική δηλαδή στον αντίποδα της εγκατάλειψης / τουριστικοποίησης, των επιβαλλόμενων άνωθεν κλειστών κέντρων μεταναστών, της αρπαγής ιδιοκτησίας από τουρκικά –και όχι μόνο– συμφέροντα (που βαφτίζεται μάλιστα ανάπτυξη).
– Οι συμφωνίες (ελληνικές και της Ε.Ε.) με άλλες χώρες τόσο για εγκαθίδρυση νόμιμων οδών, όσο και για επιστροφές / απελάσεις όσων
δεν πληρούν τα κριτήρια νόμιμης διαμονής.
Όσο λείπουν όλα τα παραπάνω, η χώρα μας θα συνεχίζει να είναι χώρος πειραματισμού για το φιλτράρισμα των μεταναστευτικών πληθυσμών, χώρος ταυτόχρονης εφαρμογής της πολιτικής ανοικτών και κλειστών συνόρων, ενσωματώνοντας με τη δράση τόσο της Frontex όσο και των ΜΚΟ, τις αντιφάσεις της εγκληματικής ευρωπαϊκής (αντι)μεταναστευτικής πολιτικής. Και θα συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται τα εγκλήματα όπως της Πύλου, της Χίου και άλλων αναρίθμητων περιπτώσεων…
Πολλαπλά επικίνδυνη πολιτική
Η παραπάνω κατάσταση θα έπρεπε να μας τρομάζει και για δύο ακόμη λόγους (αν πράγματι χρειάζονται άλλοι λόγοι πέραν του θανάτου και της απανθρωπιάς που γεννά):
Από τη μία οφείλουμε να θυμόμαστε πάντα ότι ζούμε σε πονηρούς καιρούς, και οι γεωπολιτικοί ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει για τα καλά. Το Αιγαίο (όπως και η Ν.Α. Μεσόγειος) βρίσκονται στο μενού των διεκδικήσεων αναθεωρητικών δυνάμεων (βλέπε Τουρκία) που επιθυμούν τη ρευστοποίηση της κυριαρχίας στην περιοχή. Η φύλαξη των συνόρων, αλλά και η ευθύνη έρευνας και διάσωσης, είναι στοι-χεία της κυριαρχίας. Μην ξεχνάμε ότι προ ετών (στην κορύφωση της προσφυγικής κρίσης) στο Αιγαίο επιχειρούσαν ΝΑΤΟϊκά πλοία, ενώ η Frontex έχει σταθερή παρουσία .
Η υπεράσπιση της Πατρίδας πάει χέρι-χέρι με την ανθρωπιά και την υπεράσπιση της ζωής
Κάθε τραγωδία συνοδεύεται πια από ένα δεύτερο κύμα βίας: τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που λειτουργούν ως μεγάφωνο. Χλευασμός για τους νεκρούς, ειρωνεία για τους επιζώντες, «καλά να πάθουν», «ας μην έρχονταν».
Μια ψευτοπερηφάνια που ντύνεται με εθνικές ή ηθικολογικές κορώνες, αντλεί δύναμη από την πλήρη απανθρωποποίηση του άλλου και αντιπαραβάλλεται με την υποκρισία της άλλης πλευράς, του καλά αμειβόμενου «ανθρωπισμού» των ΜΚΟ.
Το ίδιο μοτίβο το βλέπουμε και αλλού. Οι ίδιοι ή άλλοι άνθρωποι πανηγύριζαν για τη γενοκτονία στη Γάζα, θριαμβολογώντας για τη φονική μηχανή του «συμμάχου» ισραηλινού στρατού. Οι ίδιοι ή άλλοι άνθρωποι χλευάζουν και επιτίθενται στους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών με χυδαίες εκφράσεις. Οι ίδιοι ή άλλοι δικαιολογούν κάθε έγκλημα απέναντι στον «βολικό άλλο», από τη Χίο μέχρι την Μινεάπολη, αποτελώντας την τέλεια κατασκευή του τραμπικού ανθρωπότυπου. Αυτή η απανθρωπιά δεν γεννιέται μόνο από την ακροδεξιά, αν και βρίσκεται στον πυρήνα της. Τροφοδοτείται από ένα διάχυτο αίσθημα ανασφάλειας, ματαίωσης και φόβου, που μεταφέρεται προς τα κάτω, στον πιο αδύναμο, στον «ξένο», στον ανώνυμο.
Η εξουσία αξιοποιεί αυτή τη διάθεση. Την τροφοδοτεί, τη νομιμοποιεί, τη μετατρέπει σε εργαλείο πειθάρχησης. Έτσι εξηγούνται και τα δεκάδες bots (προφίλ φτιαγμένα μόλις εχθές που έχουν γνώμη για τα πάντα) τα οποία συμμετέχουν στις αντίστοιχες εκστρατείες διαμορφώνοντας το κλίμα.
Όσο και αν επιμένουν απάνθρωποι και bots, η μάχη για την υπεράσπιση της πατρίδας πάει χέρι-χέρι με την υπεράσπιση της ζωής και της ανθρωπιάς.
ΠΗΓΗ εφημερίδα «Ο Δρόμος της Αριστεράς».
