22 Ιανουαρίου 2026

Το Βόρειο Αιγαίο «κλείνει» τον πολιτισμό πριν μιλήσει η Ευρωβουλή...Δημοκρατία με email, ενώ η Ευρώπη παρακολουθεί



 Με μια διαδικασία που περισσότερο θυμίζει εσωτερική αλληλογραφία παρά δημοκρατική λειτουργία συλλογικού οργάνου, η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου επέλεξε να προχωρήσει στην έγκριση του κανονισμού λειτουργίας του Επικούρειου Πολιτιστικού Κέντρου Σάμου μέσω δια περιφοράς ψηφοφορίας και αποκλειστικά με email.

Ένα θέμα σοβαρό, με πολυετείς συνέπειες για τη χρήση και τη διοίκηση ενός εμβληματικού πολιτιστικού χώρου, αποσύρθηκε από κανονική συνεδρίαση και επανήλθε αιφνιδιαστικά ως «κατεπείγον». Χωρίς δημόσια συζήτηση. Χωρίς αντιπαράθεση. Χωρίς εξηγήσεις.

Το «κατεπείγον» που δεν πείθει

Δεν υπήρξε καμία ανακοίνωση για προθεσμίες, καμία αναφορά σε κίνδυνο απώλειας χρηματοδότησης, κανένα έκτακτο γεγονός. Παρ’ όλα αυτά, η Περιφερειακή Αρχή έκρινε ότι ο κανονισμός δεν χωρούσε διάλογο, αλλά έπρεπε να εγκριθεί άμεσα.

Και όλα αυτά τη στιγμή που για το ίδιο θέμα έχει ήδη κατατεθεί ερώτηση στην Ευρωβουλή και αναμένονται απαντήσεις. Αντί για αναμονή και θεσμική ψυχραιμία, επιλέχθηκε η ταχύτητα.

Ένας κανονισμός χωρίς συζήτηση

Ο κανονισμός δεν είναι ένα απλό υπηρεσιακό έγγραφο. Καθορίζει:

ποιος αποφασίζει,
ποιος έχει λόγο,
ποιος ελέγχει,
και πώς θα χρησιμοποιείται το Επικούρειο τα επόμενα χρόνια.

Κι όμως, εγκρίνεται χωρίς συνεδρίαση, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς δυνατότητα αλλαγών. Οι περιφερειακοί σύμβουλοι καλούνται απλώς να στείλουν ένα email με «ναι» ή «όχι».

Η πολιτική ευθύνη

Εισηγητής του θέματος είναι ο Αντιπεριφερειάρχης Σάμου, ο οποίος επέλεξε να συνδέσει την εισήγησή του όχι με μια ανοιχτή πολιτική διαδικασία, αλλά με μια κλειστή και βιαστική απόφαση, μακριά από τα φώτα της συζήτησης.

Η επιλογή αυτή μπορεί να είναι τυπικά επιτρεπτή. Πολιτικά όμως είναι ξεκάθαρη: λιγότερος διάλογος, λιγότερη λογοδοσία, περισσότερος έλεγχος από τα πάνω.

Όταν ο πολιτισμός γίνεται υπόθεση email

Το Επικούρειο Πολιτιστικό Κέντρο παρουσιάζεται στα χαρτιά ως χώρος «κοινωνικής συνοχής». Στην πράξη, όμως, ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζεται το μέλλον του αποκλείει την κοινωνία από τη διαδικασία.

Ο πολιτισμός δεν είναι κατεπείγον πρόσχημα.
Ούτε μπορεί να διοικείται σιωπηλά.

Και σίγουρα δεν μπορεί να αποφασίζεται βιαστικά, την ώρα που η Ευρώπη παρακολουθεί.