Του Παναγιώτη Λιάκου
Είναι και διασκεδαστικό και εξοργιστικό αυτό που παρακολουθούμε στις τηλεοράσεις, διαβάζουμε στα έντυπα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο και ακούμε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Τα κόμματα που χρωστάνε της Μιχαλούς και οδήγησαν παντοιοτρόπως την Ελλάδα σε χρεοκοπία ανησυχούν μην τυχόν και συσταθεί νέο κόμμα, χειρότερο από δαύτα!
Στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ που κατέστρεψαν τη χώρα και συνολικά χρωστάνε περίπου 1 δισ. ευρώ έχουν βγει στις ρούγες και σπεύδουν να χαρακτηρίσουν πολιτικό σχηματισμό που δεν συστάθηκε ακόμα «σκορποχώρι», «χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό» (λες κι εκείνοι έχουν), «ψεκασμένο» και δεν συμμαζεύεται.
Αυτό είναι καλό σημάδι. Αν έχουν μαζί σου πρόβλημα εκείνοι που δημιούργησαν τα μεγαλύτερα των προβλημάτων, μπορεί και να βοηθήσεις την πατρίδα.
Από κοντά κι ο ΣΥΡΙΖΑ με τις παραφυάδες του. Έχει μούτρα και μιλάει η ροζουλί, νατοϊκή και συνάμα τροτσκιστική Αριστερά που έπινε νερό στο όνομα του Τσίπρα, μετά του Κασσελάκη κι έπειτα του επόμενου… περαστικού ή περαστικής, που έχει γίνει παντοιοτρόπως ρεζίλι. Τούτη η Αριστερά λησμονεί, μάλλον, την προσφορά της στον τόπο που ήταν μια τρίδιπλη, σκληρή κι αχρείαστη μνημονιάρα και η προδοτικότατη Συμφωνία των Πρεσπών.
Στη χορωδία των εκ των προτέρων επικριτικών για το εγχείρημα και το σταλινικό άλλοθι του συστήματος, το ΚΚΕ που εδώ και έναν αιώνα πουλάει ένα χαλασμένο ψυγείο (αυτό της ιδεολογίας του μαρξισμού – λενινισμού) και αποκαλεί φασίστα όποιον λέει ότι η συσκευή είναι χαλασμένη εκ κατασκευής. Εδώ, δεν μπορείς εύκολα να κάνεις κριτική γιατί η κατάστασή τους δεν σηκώνει λόγια. Είναι του… γιατρού, όχι του σχολιαστή, αυτή η κατάσταση.
Μιλούν για δημοκρατία εκείνοι που θέλουν να την καταργήσουν όταν αποκτήσουν την εξουσία, για διαφάνεια όταν οι ίδιοι δεν αποκαλύπτουν τους χορηγούς τους και για νομιμότητα αυτοί που πούλησαν σε ιδιώτες τις συχνότητες ραδιοφώνου και τηλεόρασης που είχε εκχωρήσει το Δημόσιο (δηλαδή όλοι εμείς) στο ΚΚΕ! Το ΚΚΕ, που μια χαρά ταΐζεται από το σύστημα, και το οποίο ιδρύθηκε ως… παράρτημα ξένης δύναμης, νιώθει την καυτή ανάσα του πανδαμάτορος χρόνου στον σβέρκο του και ξεσπάει στην Καρυστιανού, προσπαθώντας να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα θρονιάσματος στα ζεστά και χρυσοφόρα έδρανα του ελληνικού και ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι… χρωστάμε ψήφο σε οποιοδήποτε κόμμα θα συμμετάσχει ή θα είναι επικεφαλής η Μαρία Καρυστιανού. Αν θα προτιμηθεί ή όχι θα κριθεί από τις πράξεις, τις διακηρύξεις, το πρόγραμμα και -πάνω απ’ όλα- από τα πρόσωπα από τα οποία θα στελεχωθεί.
Πάντως, ένα καλό στην Ελλάδα μπορεί να το κάνει. Η παρουσία του στα κοινά ενδέχεται να αποδυναμώσει πολλά από τα πολιτικά χτικιά που αρρωσταίνουν το έθνος και απειλούν την επιβίωσή του.
