Ο πρωτοχρονιάτικος μπουφές της Αντιπεριφέρειας Σάμου έγινε είδηση. Όχι γιατί ήταν λαμπερός, όχι γιατί έσφυζε από κόσμο, αλλά γιατί… δεν πάτησε άνθρωπος. Και όταν ένα τραπέζι με τυριά, πίτες και καναπεδάκια καταφέρνει να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον περισσότερο από την ίδια την κοινωνία, τότε πράγματι κάτι δεν πάει καλά.
Σύμφωνα με το άτυπο «ρεπορτάζ», οι συμμετέχοντες ήταν καμιά δεκαριά όλοι κι όλοι. Δέκα άτομα, τρεις πιατέλες, πέντε ειδών τυριά, επτά πίτες και άπειρα βλέμματα απορίας:
«Μα γιατί δεν έρχεται ο κόσμος;»
Ίσως γιατί ο κόσμος έχει άλλα να κάνει. Ίσως γιατί δεν τον αφορά το τελετουργικό της αυτάρεσκης κοπής πίτας μπροστά σε καθρέφτες εξουσίας. Ίσως γιατί, όταν η καθημερινότητα πιέζει, ο μπουφές δεν είναι πολιτική, είναι απλώς… θερμίδες.
Κι όμως, για κάποιους όλα πήγαν ρολόι.
Ο μπουφές στήθηκε.
Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν.
Τα τυριά στοιχήθηκαν με γεωμετρική ακρίβεια.
Η πραγματικότητα; Κάπου αλλού.
Και φυσικά, όταν τα πληρώνει το Δημόσιο, όλα είναι καλά. Γιατί να αγχωθεί κανείς για συμμετοχή, κοινωνική απήχηση ή νόημα; Σημασία έχει το τραπέζι να είναι γεμάτο – ακόμη κι αν η αίθουσα είναι άδεια.
Ο λαός απών, αλλά το κασέρι παρόν.
Η κοινωνία απούσα, αλλά το αλλαντικό σε αφθονία.
Η πολιτική ουσία μηδενική, αλλά το catering πλούσιο.
Τελικά, ο πρωτοχρονιάτικος μπουφές δεν ήταν απλώς μια εκδήλωση. Ήταν σύμβολο:
Ένα τραπέζι στρωμένο για λίγους, σε μια κοινωνία που δεν έχει όρεξη – ούτε να φάει, ούτε να χειροκροτήσει.
Καλή χρονιά. Και καλή χώνεψη.
