Στη Σάμο δεν έχουμε αιρετούς· έχουμε κινητές φιγούρες βιτρίνας. Από το πρωί μέχρι το βράδυ τρέχουν να φωτογραφίζονται σε κάθε εκδήλωση που διαθέτει μικρόφωνο, τραπεζομάντιλο ή έστω ένα πανό στο βάθος. Χαμόγελο μόνιμο, λόγος γενικός, ευθύνη καμία. Αν δεν γράφει ο φακός, δεν ενδιαφέρει.
Και όταν δεν προλαβαίνουν εκδηλώσεις, τους πιάνει ξαφνικός «ενδιαφεροντισμός» στις παρελάσεις. Εκεί να δεις αγωνία. Ποιος θα ανέβει πρώτος στην εξέδρα, ποιος θα φανεί πιο πολύ, ποιος θα πιάσει καλύτερη θέση για να τον δει ο κόσμος. Όλοι πάνω, στριμωγμένοι, λες και μοιράζουν παρουσίες, όχι τιμές.
Στην εξέδρα πρωταγωνιστές. Στα προβλήματα άφαντοι. Γιατί τα σοβαρά θέματα του νησιού τα έχουν φορτώσει στον κόκορα και προχωρούν με αυτόματο πιλότο, σαν να κυβερνούν κάτι που δεν τους αφορά. Υποδομές, καθημερινότητα, ποιότητα ζωής; Βαρετά πράγματα. Δεν βγαίνουν καλές φωτογραφίες.
Οι δηλώσεις ίδιες, ανακυκλωμένες, αλλάζει μόνο το φόντο. «Στηρίζουμε», «αγωνιζόμαστε», «είμαστε δίπλα στον πολίτη». Τόσο δίπλα που δεν τους βρίσκεις ποτέ όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη. Η Σάμος βουλιάζει στη στασιμότητα κι αυτοί ποζάρουν σαν να βρίσκονται σε μόνιμη προεκλογική περίοδο.
Αλήθεια, άλλη δουλειά δεν έχουν; Ή αυτή είναι η δουλειά: να φαίνονται απασχολημένοι, να παριστάνουν τους χρήσιμους και να μετρούν χειροκροτήματα; Γιατί το νησί δεν χρειάζεται άλλες φιγούρες στην εξέδρα. Χρειάζεται ανθρώπους να κατέβουν από αυτήν, να αφήσουν τον φακό και να πιάσουν δουλειά.
Αλλά πού τέτοια τύχη… δεν έχει φλας.
