Την ημέρα που ολόκληρη η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι στους Ήρωες των Ιμίων, ο Δήμος Ανατολικής Σάμου επιλέγει συνειδητά να γυρίσει την πλάτη στην Ιστορία. Και αυτή η επιλογή έχει ονοματεπώνυμο: Πάρης Παπαγεωργίου.
Δεν πρόκειται για αμέλεια. Δεν πρόκειται για παράλειψη.
Πρόκειται για πολιτική στάση.
Σε κάθε γωνιά της χώρας τελούνται επιμνημόσυνες δεήσεις και καταθέσεις στεφάνων. Παντού – εκτός από τον Δήμο Ανατολικής Σάμου. Τον Δήμο που έχει το βαρύ ιστορικό φορτίο να συνδέεται άμεσα με έναν από τους τρεις πεσόντες, τον Χριστόδουλο Καραθανάση, Σαμιώτη στην καταγωγή, με το σπίτι του στη αρχή του δρόμου προς Μάνα.
Και όμως, ο δήμαρχος Ανατολικής Σάμου έκρινε πως η θυσία ενός παιδιού του τόπου του αξίζει μόνο ένα δελτίο Τύπου. Ούτε μνημόσυνο. Ούτε στεφάνι. Ούτε παρουσία. Ούτε ίχνος σεβασμού.
Αντί για πράξεις, λόγια. Αντί για τιμή, χαρτί.
Αντί για μνήμη, λήθη.
Το πιο προκλητικό; Ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα «τιμά» τους ήρωες με γενικόλογες φράσεις, είναι ο ίδιος που απέφυγε να σταθεί δημόσια μπροστά στη μνήμη τους. Ο ίδιος που δεν βρήκε τον χρόνο, τη βούληση ή το θάρρος να πράξει το αυτονόητο.
Κάποτε, άλλος δήμαρχος στάθηκε στο ύψος του θεσμού. Ο Πέτρος Γρύλλος δεν κρύφτηκε. Τίμησε τον Χριστόδουλο Καραθανάση δίνοντας το όνομά του σε δρόμο. Με πράξη. Όχι με ανακοινώσεις.
Σήμερα, ο Δήμος Ανατολικής Σάμου υποβαθμίζει τη θυσία σε τυπική αναφορά και θεωρεί ότι «ξεμπέρδεψε». Δεν ξεμπέρδεψε. Εκτέθηκε.
Γιατί όταν ένας Δήμος ξεχνά συνειδητά τους ήρωές του, τότε δεν μιλάμε απλώς για κακή διοίκηση. Μιλάμε για φτώχεια πολιτική, ηθική και ιστορική.
Ο κ. Παπαγεωργίου δεν απέτυχε να τιμήσει.
Επέλεξε να μην τιμήσει.
Και αυτή η επιλογή δεν θα ξεχαστεί. Όπως δεν ξεχνιούνται οι ήρωες.
Αλλά θυμούνται – και κρίνονται – όσοι τους προσπέρασαν.
