Ως πρώην Αντιδήμαρχος του νησιού μας, διαβάζοντας τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας για τον ρυθμό και τα ποσά που έχουν διατεθεί για την αποκατάσταση των σεισμόπληκτων περιουσιών, δεν μπορώ παρά να νιώθω θλίψη, απογοήτευση και οργή. Και στο μυαλό μου επιστρέφει διαρκώς μια φράση, σκληρή αλλά αληθινή:
Δυστυχώς, αποτύχαμε ως κοινωνία.
Από τη μεγαλύτερη φυσική καταστροφή που γνώρισε ποτέ το νησί μας, ένα στοιχείο όχι μόνο άντεξε, αλλά μεγαλούργησε: η γραφειοκρατία.
Όσο κι αν προσπαθήσαμε να τη μειώσουμε, όσο κι αν δώσαμε μάχες για να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, το αποτέλεσμα είναι σήμερα αμείλικτο.
Σήμερα, το νησί μας κινδυνεύει να μείνει με εκατοντάδες επικίνδυνα κτίρια να στέκονται όρθια, απειλώντας καθημερινά ζωές. Κτίρια που απαξιώνουν την καθημερινότητά μας και θέτουν σε άμεσο κίνδυνο ανθρώπινες υπάρξεις.
Γνωρίζω ότι κάποιοι θα πουν «υπερβολές». Όμως αυτή είναι η πραγματικότητα — ακόμη κι αν κάποιοι επιλέγουν να μην τη βλέπουν.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια σύσκεψη στο αμφιθέατρο της Περιφέρειας, παρουσία υπουργών και στελεχών του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας. Εκεί παρουσιάστηκαν τα σχέδια για 135.000.000 ευρώ που, υποτίθεται, θα διατίθεντο για το νησί μας. Τότε πήρα τον λόγο και προειδοποίησα ότι τα χρήματα αυτά δεν θα φτάσουν ποτέ πραγματικά στην τοπική κοινωνία, καθώς τα 95.000.000 ευρώ αφορούσαν τη ΔΑΕΦΚ — ένα λογιστικό ποσό και τίποτα παραπάνω.
Μία από τις προτάσεις που είχαμε καταθέσει ήταν οι σεισμόπληκτοι με μικρές ζημιές έως 20.000 ευρώ να μπορούν να εξυπηρετούνται από ιδιώτες μηχανικούς, χωρίς την έγκριση της ΔΑΕΦΚ, ώστε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες. Η πρόταση απορρίφθηκε άμεσα.
Σήμερα, δυστυχώς, τα στοιχεία επιβεβαιώνουν εκείνη την πρόβλεψη. Έχουν δοθεί μόλις περίπου 7.000.000 ευρώ, ενώ εκατοντάδες αιτήσεις παραμένουν σε εκκρεμότητα ή επιστρέφονται συνεχώς για επιπλέον δικαιολογητικά.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Και οφείλουμε να την πούμε.
