Πώς κράτος, ρυθμιστικές αρχές και ενεργειακοί όμιλοι φορτώνουν τον λογαριασμό στα νοικοκυριά
Οι λογαριασμοί ρεύματος δεν είναι απλώς υψηλοί. Είναι προϊόν ενός συστήματος που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να μην γίνεται κατανοητό και, κυρίως, να μην αμφισβητείται. Πίσω από την τιμή της κιλοβατώρας κρύβεται ένας λαβύρινθος χρεώσεων που μετατρέπει το ρεύμα από κοινωνικό αγαθό σε εργαλείο μόνιμης οικονομικής πίεσης.
Η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Έχει ονόματα και θεσμούς: υπουργείο Ενέργειας, ΡΑΕΕΥ, ΑΔΜΗΕ, ΔΕΔΔΗΕ και οι καθετοποιημένοι ενεργειακοί όμιλοι που κυριαρχούν πλέον στην αγορά.
ΡΑΕΕΥ: ο θεσμικός σφραγιστής των αυξήσεων
Κάθε νέα επιβάρυνση στους λογαριασμούς περνά από τη ΡΑΕΕΥ. Και σχεδόν πάντα εγκρίνεται. Οι αυξήσεις στις ρυθμιζόμενες χρεώσεις παρουσιάζονται ως τεχνικές αναπροσαρμογές, απαραίτητες για τη «βιωσιμότητα των δικτύων». Στην πράξη, όμως, αποτελούν μόνιμες μεταφορές κόστους από το κράτος και τις εταιρείες στους καταναλωτές.
Οι πολίτες δεν έχουν λόγο, δεν έχουν επιλογή και, κυρίως, δεν έχουν μηχανισμό άμυνας. Ακόμη και όταν μειώνουν την κατανάλωση, οι λογαριασμοί παραμένουν φουσκωμένοι, γιατί οι πάγιες χρεώσεις λειτουργούν ως εγγυημένα έσοδα για τους διαχειριστές.
ΑΔΜΗΕ και ΔΕΔΔΗΕ: επενδύσεις χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα
Οι διαχειριστές των δικτύων επικαλούνται επενδύσεις δισεκατομμυρίων για διασυνδέσεις και αναβαθμίσεις. Το κόστος όμως μετακυλίεται άμεσα στους λογαριασμούς, ενώ τα υποτιθέμενα οφέλη μετατίθενται διαρκώς στο μέλλον.
Οι ΥΚΩ δεν μειώνονται, οι χρεώσεις αυξάνονται και η υπόσχεση ότι «σε βάθος χρόνου θα υπάρξει όφελος» επαναλαμβάνεται εδώ και πάνω από μία δεκαετία. Οι καταναλωτές πληρώνουν σήμερα για ένα όφελος που δεν έρχεται ποτέ.
Οι εταιρείες «κλειδώνουν» τους καταναλωτές
Τα σταθερά τιμολόγια με υψηλά πάγια και ρήτρες αποχώρησης δεν είναι φιλοκαταναλωτική επιλογή. Είναι στρατηγική δέσμευσης. Οι εταιρείες εξασφαλίζουν προβλέψιμα έσοδα και περιορίζουν τη μετακίνηση πελατών, ενώ τα νοικοκυριά εγκλωβίζονται σε συμβόλαια που ακυρώνουν κάθε έννοια εξοικονόμησης.
Η περίφημη «ελευθερία επιλογής» στην αγορά ρεύματος αποδεικνύεται προσχηματική. Επιλέγεις μόνο τον τρόπο με τον οποίο θα πληρώσεις , όχι το αν θα πληρώσεις λιγότερα.
Συνδυαστικά πακέτα: θεσμοθετημένη σύγχυση
Η πώληση ρεύματος μαζί με άσχετες υπηρεσίες δεν είναι καινοτομία. Είναι μηχανισμός συγκάλυψης του πραγματικού κόστους. Όταν το ρεύμα ενσωματώνεται σε πακέτα με φυσικό αέριο, τηλεφωνία ή «προνόμια», η σύγκριση καταργείται και ο καταναλωτής αποπροσανατολίζεται.
Αυτή η πρακτική ευνοεί αποκλειστικά τους μεγάλους ομίλους και ακυρώνει στην πράξη κάθε έννοια διαφάνειας και ανταγωνισμού.
Πολιτική ευθύνη χωρίς άλλοθι
Τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς πολιτική κάλυψη. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν παρενέβη για να περιορίσει τις χρεώσεις, αλλά διατήρησε μια αγορά που λειτουργεί υπέρ των ισχυρών και εις βάρος της κοινωνίας.
Το ρεύμα αντιμετωπίζεται ως χρηματοδοτικό εργαλείο επενδύσεων και όχι ως βασική ανάγκη. Οι λογαριασμοί χρησιμοποιούνται για να εξασφαλιστούν κέρδη, όχι για να εξυπηρετηθεί το δημόσιο συμφέρον.
Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο
Οι χρεώσεις ρεύματος δεν είναι παρενέργεια της αγοράς. Είναι ο πυρήνας της. Και όσο παραμένουν ανεξέλεγκτες, κάθε συζήτηση για φθηνότερη κιλοβατώρα είναι αποπροσανατολισμός.
Το ρεύμα έχει πάψει να είναι απλώς ακριβό. Έχει γίνει εργαλείο αναδιανομής πλούτου από τα νοικοκυριά προς λίγους ισχυρούς παίκτες – με την υπογραφή του κράτους.
ΠΗΓΗ https://karditsastakra.com/
