Δεν είχαμε καμιά αμφιβολία οτι εκεί θα προσγειώνονταν, στου Μαξίμου, το "παλληκάρι" μας ο Γ.Σταντζος, που όποιος τον παρακολουθήσει λίγο περισσότερο εύκολα αντιλαμβάνεται ότι διακατέχεται από μια ευκαιριακή κρίση για όλα τα ζητήματα που απασχολούν τον τόπο μας, και δυστυχώς λειτουργεί ακριβώς έτσι, ευκαιριακά.
Το ενδιαφέρον στην προκειμένη περίπτωση προκύπτει από τον συμβατικό τρόπο που αυτό το " παλληκάρι" αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό πρόβλημα, την καταστροφή της Σάμου, του τόπου μας.
Δηλώσεις, επιστολές, στερεότυπα, μια ανακύκλωση ενεργειών που ξεκίνησε ο προκάτοχός του Μ.Αγγελόπουλος και ο ίδιος ως άλλος μίμος επαναλαμβάνει, ενώ 5 χρόνια μετά τα γεγονότα τρέχουν με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα και η απόφαση για τη θυσία των νησιών μας, εχει πλέον ωριμάσει.
Και το "παλληκάρι" είναι τόσο λίγο, γι αυτό στο τέλος κάνει ότι του πουν, χάνοντας το δρόμο του, την κατεύθυνση που του ζήτησε να πάρει η Σαμιακη κοινωνία.
Αντί για το ΣτΕ άραξε στου Μαξίμου, με τον Μανώλη να αντικατοπτρίζεται στον καθρέφτη.
Γιατί ο Μανώλης χτυπά το ντέφι και ο Γιώργος χορεύει.
