2 Ιανουαρίου 2020

Αποστολή στα Σκόπια



Ουρές σχηματίζουν στα σύνορα τα αυτοκίνητα που καταφτάνουν απ' όλη τη Βόρεια Ελλάδα - Περισσότερα από 13 εκατ. ευρώ έχασε το ελληνικό κράτος από πωλήσεις σε καύσιμα, τσιγάρα και ποτά μόνο στον Νομό Κιλκίς



Η μαζική μετακίνηση εκατοντάδων χιλιάδων Βορειοελλαδιτών στα Σκόπια λόγω κρίσης και προς αναζήτηση φθηνών αγαθών, υπηρεσιών, αλλά και της θεάς Τύχης, έχει σοβαρότατο αντίκτυπο στην τοπική αλλά και εθνική οικονομία, απειλώντας με αφανισμό ολόκληρους επαγγελματικούς κλάδους



Οι Σκοπιανοί επενδύουν πολλά στη διαφημιστική προώθηση των παροχών των καζίνο τους, με στόχο την προσέλκυση ακόμα περισσότερων Ελλήνων πελατών



Ειδικότερα, περνώντας από έναν υποτυπώδη έλεγχο στον μεθοριακό σταθμό των Ευζώνων, όπου η αστυνομική ταυτότητα παλαιού τύπου θεωρείται ταξιδιωτικό έγγραφο (!) και αρκεί να πεις στους Σκοπιανούς αστυνομικούς την κωδική λέξη «καζίνο», βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια εικονική πραγματικότητα. Λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά, μέσα στα χωράφια και στο απόλυτο σκοτάδι, υψώνονται επιβλητικά εκατέρωθεν της εθνικής οδού τα υπερπολυτελή καζίνο «Princess» και «Flamingo», αποτελώντας το επιχειρηματικό σήμα κατατεθέν της χώρας.



Στους δίδυμους πύργους του τζόγου συρρέουν καθημερινά χιλιάδες Ελληνες για να δοκιμάσουν την τύχη τους, ένας αριθμός επισκεπτών που αυξάνεται κατακόρυφα τα Σαββατοκύριακα, φτάνοντας τα 8.000 άτομα ημερησίως.



Στην ΠΓΔΜ λειτουργούν συνολικά πέντε καζίνο, με τη ναυαρχίδα τους, το «Princess», να προσελκύει περισσότερους από τους μισούς Ελληνες επισκέπτες (550.000) που πέρασαν τα σύνορα για ψυχαγωγία κατά την περσινή χρονιά.


Πρόκειται για το καμάρι του Τούρκου ιδιοκτήτη του, του επονομαζόμενου και «σουλτάνου των καζίνο», Σούντι Οζκάν, που άνοιξε τις πύλες του το 2010. Ο Τούρκος δισεκατομμυριούχος με την ταραχώδη επιχειρηματική ζωή είναι ιδιοκτήτης της ομώνυμης αλυσίδας που διαχειρίζεται 37 καζίνο και 21 πεντάστερα ξενοδοχεία ανά τον κόσμο.

 Πρόκειται για καζίνο με σαφώς ανατολίτικες επιρροές, το οποίο χτίστηκε αποκλειστικά για Ελληνες και προσφέρει τις υπηρεσίες του μόνο σε ευρώ, παρότι η χώρα έχει ως εθνικό νόμισμά της το δηνάριο.


Οι Σκοπιανοί και Τούρκοι υπάλληλοί του μιλούν άπταιστα την ελληνική γλώσσα -απαραίτητο προσόν πρόσληψης-, ενώ οι ανακοινώσεις των παιχνιδιών γίνονται στα ελληνικά, οι διαφημιστικές πινακίδες εντός και εκτός του χώρου είναι επίσης στη γλώσσα μας. Οσο οι Ελληνες δίνουν μαζικά και με πάθος τη μάχη της ρουλέτας, ο ιδιοκτήτης του καζίνο τρίβει τα χέρια του, καθώς η επιλογή του να επενδύσει σε μια έκταση 4 στρεμμάτων ασήμαντης, δεδομένων των μεγεθών, εμπορικής αξίας, αποδεικνύεται χρυσοφόρα.

 Η Γευγελή μετεξελίσσεται σε περιφερειακό κέντρο παροχής ιατρικών υπηρεσιών με έμφαση στην οδοντιατρική. Παρά τις επανειλημμένες συστάσεις των οδοντιατρικών συλλόγων της Μακεδονίας ότι δεν χωρούν εκπτώσεις σε θέματα υγείας, οι Ελληνες συρρέουν κατά εκατοντάδες λόγω του εξαιρετικά χαμηλού κόστους για να φροντίσουν τα δόντια τους όταν ενδεικτικά ένα σφράγισμα τιμολογείται στα 10 ευρώ. Η επιγραφή στα ελληνικά, «Οδοντιατρείο», είναι μια συνηθισμένη εικόνα στην πόλη, που ζει πραγματικά το ελληνικό θαύμα. Απόδειξη του ότι οι δουλειές πάνε κάτι παραπάνω από καλά είναι και το γεγονός ότι πολλές από τις οδοντιατρικές κλινικές αναλαμβάνουν τη δωρεάν μεταφορά των πελατών τους από και προς την Ελλάδα (Κοζάνη, Βέροια, Κατερίνη, Καβάλα, Δράμα κ.α.).



Διασχίζοντας τον «δρόμο της φιλίας», όπως μετονομάστηκε από τον Ζόραν Ζάεφ ο αυτοκινητόδρομος από τους Ευζώνους έως τα Σκόπια, που ο Γκρούεφσκι είχε βαφτίσει «δρόμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου», δεν βλέπει κανείς ούτε ένα πανό ούτε ένα σύνθημα στους τοίχους. Το ίδιο και στην πόλη των Σκοπίων. «Αμήχανα» στις όχθες του Βαρδάρη τα γύψινα και μπρούντζινα αγάλματα των «ηρώων του μακεδονικού έθνους» (Γκότσε Ντέλτσεφ, Τσέντο, Ντάμε Γκρούεφ, Αλέξανδρος, Φίλιππος κ.ά.) που είχε τοποθετήσει ο Νίκολα Γκρούεφσκι, «παρακολουθούν» την επιχείρηση απαξίωσής τους και μαζί και των «ιερών και οσίων του μακεδονικού έθνους», που κατά τους επικριτές του έχει δρομολογήσει μέσα από τη συμφωνία των Πρεσπών ο Ζάεφ.


Το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας ο ήλιος εμφανίστηκε για λίγες ώρες στον ουρανό των Σκοπίων, σε ένα άνοιγμα του καιρού έπειτα από συνεχόμενες ημέρες συννεφιάς και βροχής. Στην κεντρική πλατεία της πόλης όλα ήταν στη θέση τους – το άγαλμα του «έφιππου πολεμιστή» σε ύψος οκταώροφης οικοδομής, τα κιτς αρχαιοελληνικού τύπου μνημεία που παραπέμπουν σε φάρσα και η μεγάλη γιγαντοοθόνη στην πρόσοψη ενός κτιρίου, η οποία μετέδιδε σε λούπα διαφημιστικό σποτ για την εθνική ομάδα χάντμπολ της χώρας.



Μικρή και φτωχή χώρα στα βόρεια σύνορά μας κήρυξε την ανεξαρτησία της από την πρώην Γιουγκοσλαβία το 1991 με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», πυροδοτώντας σφοδρές αντιδράσεις στην Ελλάδα. Δύο χρόνια αργότερα έγινε δεκτή στον ΟΗΕ με την προσωρινή ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» (ΠΓΔΜ ή FYROM) και έκτοτε ξεκίνησε η διαμεσολαβητική προσπάθεια για κοινή αποδεκτή λύση, που κρατά τρεις δεκαετίες.


Βαδίσαμε στην παλιά πόλη των Σκοπίων, στην απέναντι όχθη του ποταμού Βαρδάρη, κάτω από το κάστρο. Το αλβανικό και μουσουλμανικό στοιχείο ήταν κυρίαρχο – ούτε Μέγας Αλέξανδρος ούτε αρχαιοελληνικά μνημεία.



Χαθήκαμε στα δαιδαλώδη σοκάκια, στα κεμπαπτζίδικα και στα τουριστικά μαγαζάκια, που πουλούσαν ασημικά και σουβενίρ με την αλβανική σημαία. Οι άνθρωποι εδώ είναι πολύ εξοικειωμένοι με τους τουρίστες.