Κατά την προσωπική μου άποψη, ο ιδανικός ιερέας θα πρέπει να έχει το Θείο κάλεσμα και να προετοιμάζει τον εαυτό του για την ιεροσύνη. Το θείο κάλεσμα είναι αυτό που κάποιοι πατέρες της Εκκλησίας αποκαλούν έκτη αίσθηση. Να είναι ηθικά άμεμπτος , ευλαβής , να μην είναι φιλοχρήματος και καιροσκόπος. Δηλαδή, όταν έχει αποφασίσει να εισέλθει στον Κλήρο, η απόφαση του αυτή να στηρίζεται στην αγάπη και την αφοσίωση του στον ύψιστο Θεό και όχι σε λόγους οικονομικούς και λόγους που συνδέονται με υλικά συμφέροντα. Προανέφερα το άμεμπτο του χαρακτήρα και την ευλάβεια, που πρέπει να διακατέχεται σε μεγάλο βαθμό ο ιερέας, αφού είναι δύο βασικές προϋποθέσεις για να δεχθεί το Θείο κάλεσμα και να γίνει κληρικός.
Έπειτα, θα πρέπει να αγαπά το ποίμνιό του, όπως ο βοσκός τα πρόβατά του, να είναι άκαιρος και δίκαιος και να μην κάνει διακρίσεις στο ποίμνιό του. Να συζητά με τους πιστούς, να μετάσχει στις χαρές και στις λύπες των ενοριτών του και να τους βοηθά να ξεπερνούν τα προβλήματά τους. Με λίγα λόγια, όταν θα χειροτονηθεί και θα τοποθετηθεί σε οποιαδήποτε ενορία, θα πρέπει αξιοποιώντας τις παραπάνω αρετές να προσελκύσει τους πιστούς, αυξάνοντας έτσι το εκκλησίασμα. Η συνεχής επαφή και η ανιδιοτελής προσφορά στο ποίμνιό του αποτελούν για τον ιερέα πράξεις λύτρωσης του ίδιου από τα δεσμά της αμαρτίας και συνάμα λύτρωσης του ποιμνίου του από τα δεσμά της υλιστικής θεώρησης της ζωής ,που ανοίγουν δρόμους αγάπης και οδηγούν στην αγκαλιά του θεού και στην κατανόηση της διδασκαλίας του.
Επίσης, είναι βέβαιο ότι θα πρέπει να υπακούει πιστά στις παραινέσεις, συμβουλές και εντολές του Αρχιερέα του , να σέβεται τους αρχιερείς, τους μητροπολίτες και το ανώτερο ιερατικό σώμα και να ακολουθεί τις οδηγίες τους. Όταν για παράδειγμα, λαμβάνει οποιαδήποτε διευκρίνιση από τον επίσκοπο, τόσο για το τελετουργικό μέρος, όσο και για την οικονομική διαχείριση της ενορίας του, να κινεί γη και ουρανό για την άρτια υλοποίηση του. Η υπακοή του να στηρίζεται στον σεβασμό του Αρχιερέα του , ο οποίος με τον βίο και το έργο του εμπνέει τον κλήρο και τον λαό στον κοινό σκοπό ,αυτόν δηλαδή της σωτηρίας της ψυχής του ανθρώπου από την αμαρτία και της απαλλαγής του από τα δεσμά της υλιστικής εξάρτησης.
Ακόμα, υπάρχουν κάποια άλλα σημαντικά προσόντα που πρέπει να έχει ο ιερέας, όπως να είναι ιεροπρεπής, σεβάσμιος, ταπεινός, αλλά και εργατικός. Να μην προκαλεί την κοινή γνώμη, να μη δίνει το δικαίωμα στους εχθρούς της Εκκλησίας και στα φερέφωνά τους να διαστρεβλώνουν το πρόσωπό του και την εκκλησία. Μίλησα και για εργατικότητα, αφού θα πρέπει να μεριμνά για την διατήρηση της ενορίας του, αλλά και να πρωτοστατεί σε έργα αγάπης όπως λ. χ συσσίτια για τους απόρους, θρησκευτικές ομιλίες, επιβράβευση των αριστούχων μαθητών, κατηχητικό κ. α.
Τέλος η εικόνα του ιδανικού ποιμένα συμπληρώνεται όταν ο ιερέας διακρίνεται από ένα σύγχρονο πνεύμα, ώστε να μπορεί να επικοινωνεί με τη νέα γενιά άμεσα και αποτελεσματικά. Να είναι εξοικειωμένος με τη σύγχρονη τεχνολογία, ώστε να παρακολουθεί το σφυγμό των νέων, τους προβληματισμούς τους, τις αγωνίες τους, ώστε να τους στηρίζει έμπρακτα. Ακόμη να επεμβαίνει διορθωτικά όταν βλέπει ότι παρεκτρέπονται. Με αυτόν τον τρόπο, θα αγκαλιάσει και θα γίνει ένα με τους νεαρούς ενορίτες του, βοηθώντας έτσι τη νεολαία να εξοικειωθεί με την εκκλησία και το Χριστιανισμό.
Αυτά τα βασικά προσόντα και ικανότητες του ιδανικού ιερέα μπορεί να φαντάζουν απλά και αυτονόητα για έναν έφηβο που κινείται στο μεταίχμιο της αθωότητας της παιδικής ηλικίας και στην βαρβαρότητα της κοινωνίας στην οποία ετοιμάζεται να εισέλθει ως ώριμος νέος. Κι όμως η καλλιέργεια των παραπάνω προτερημάτων και δεξιοτήτων στον χαρακτήρα ενός ανθρώπου , που θέλει και πρέπει να αποτελεί υπόδειγμα για τους πιστούς, απαιτεί αγώνα πνευματικό ( μελέτη ιερών κειμένων, προσευχή, εξομολόγηση κ.λ.π) αλλά και άσκηση χειραγώγησης των ανθρώπινων παθών ( νηστεία, εθελοντική εργασία κ.λ.π) .
