Ζωή - Σωτήρας - Χρυσοπηγή
Μετά τις δηλώσεις του «περί αυτοκάθαρσης στο αυτοδιοίκητο σώμα της Εκκλησίας» που έκανε την Κυριακή (13.2.2005), τη συνέντευξη που έδωσε (14.2.2005) στο MEGA και το επιτίμιο που επέβαλε στον αρχιμανδρίτη Νικόδημο Φαρμάκη, πληροφορίες τον φέρουν να έχει επωμιστεί την υπόθεση της αυτοκάθαρσης της Ελλαδικής Εκκλησίας.
Ποια είναι όμως η «Χρυσοπηγή» και ποιος ο ρόλος της;
Ιδρύθηκε το 1973 από τον τότε διάκονο Καλλίνικο Καρούζο («Ζωικό») και τους λαϊκούς Θανάση Λένη και Χρίστο Παρασκευαΐδη (σημερινό Αρχιεπίσκοπο, που μετά τη χειροτονία του ονομάστηκε Χριστόδουλος).
Η «Ζωή» και ο «Σωτήρας» είναι δύο οργανώσεις που διακρίθηκαν για το αντικομμουνιστικό τους μένος. Συνεργάστηκαν με την ΕΟΝ του Μεταξά, στη συνέχεια, κατά τα χρόνια του ελληνοϊταλικού πολέμου, εργάστηκαν για τη «Φανέλα του στρατιώτη». Στα «πέτρινα χρόνια» συνεργάστηκαν με τον Οργανισμό Βασιλικής Πρόνοιας για τις «παιδουπόλεις» που έστησε η Φρειδερίκη (όπως αποδεικνύεται από επίσημα έγγραφα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Η τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας 1946-1949, εκδόσεις Ριζοσπάστη Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1998, σελ. 457-469).
Σ' αυτήν τη χρονική περίοδο αναφέρεται και ο καθηγητής Χρ. Γιανναράς στο βιβλίο του «Καταφύγιο ιδεών». Γράφει λοιπόν ότι στις εν λόγω οργανώσεις είχε δοθεί από την τότε κυβέρνηση και το παλάτι ατέλεια χάρτου, υπό τον όρο στο σαλόνι των εντύπων τους να δημοσιεύονται κείμενα με αντικομμουνιστικό περιεχόμενο.
Στη Βασιλική Χωροφυλακή
Ο μητροπολίτης Αιγιαλείας Αμβρόσιος υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία κατά τα πέτρινα χρόνια στην «Ενδοξη Βασιλική Χωροφυλακή» ως αρχηγός της Θρησκευτικής Υπηρεσίας. Στα χρόνια της χούντας στη Χωροφυλακή τον διαδέχθηκε το νεότερο μέλος της «Χρυσοπηγής», ο σημερινός μητροπολίτης Σάμου Ευσέβιος (κατά κόσμον Ευάγ. Πιστολής).
Το ίδιο διάστημα που ο αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος... μελετούσε, διετέλεσε και αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου επί αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου Κατσώνη.
Το 1961 η τριανδρία εγκαταβίωσε αρχικά στα Μετέωρα για έναν χρόνο. Το 1973 η «Χρυσοπηγή», με βασιλικό διάταγμα, έγινε μοναστήρι με ηγούμενο τον Καλλίνικο Καρούζο και υπήχθη στην Ιερά Σύνοδο, είχε δε έδρα το Καπανδρίτι, στα όρια της δικαιοδοσίας του μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα! Εγκυροι εκκλησιαστικοί κύκλοι απορούν γιατί, κατά παράβαση του καταστατικού, δεν έγινε ποτέ έλεγχος στα οικονομικά της μονής και γιατί οι ισολογισμοί της δεν υποβλήθηκαν ποτέ στη Σύνοδο για έλεγχο.
Οι παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, με πρώτη τη «Ζωή», επηρεάστηκαν από τις «ευσεβιστικές» προτεσταντικές οργανώσεις που ανθούσαν στις αγγλοσαξονικές χώρες πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως τεκμηριώνει σε άρθρο του ο Αποστόλος Χαρίσης στο περιοδικό «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (2001, τεύχος 4, σελ. 75-99).
Ορθόδοξοι στοχαστές αλλά και μελετητές-μαρξιστές αποδίδουν στον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο πρακτικές «ευσεβιστών», αλλά και Ευαγγελικών των ΗΠΑ. Του καταλογίζουν ότι πασχίζει να εφαρμόσει «επαναθρησκειοποίηση της κοινωνίας». Ανάλογο ρόλο διαδραματίζουν σήμερα στις ΗΠΑ ο πρόεδρος Μπους και ο υπουργός Εθν. Αμυνας Ντ. Ράμσφελντ.
Οι «πεφωτισμένοι» από τις δοξασίες αυτές, για να επιτύχουν τις προσδοκίες τους, χρησιμοποιούν μεθόδους όπως το marketing, η «επικοινωνιακή καταιγίδα» και όσες άλλες πρακτικές, τις οποίες πολλές φορές ο Αρχιεπίσκοπος έχει επικρίνει φραστικά. Σε αυτό το κράμα προστίθεται ένας υπέρμετρος εθνικισμός, διανθισμένος από τον έρωτα της εξουσίας και του χρήματος, που συμβάλλει στην επιβολή της και όχι μόνο.
Στη «Χρυσοπηγή» προσχώρησαν αργότερα οι σημερινοί μητροπολίτες Σάμου Ευσέβιος, Δημητριάδος Ιγνάτιος και Καισαριανής Δανιήλ Πουρτσουκλής. Ενώ ο Φαναριοφαρσάλων Θεόκλητος Κουμαριανός, ο οποίος εγκαταβίωσε στη μονή, αλλά... κατά τον ηγούμενο αυτής δεν αφομοίωσε το ιδεολογικοπολιτικό πνεύμα της αδελφότητας, «ξεβράστηκε από αυτήν ως μη αρεστός λόγω οικογενειακο-πολιτικού DNA» (ο πατέρας του κ. Κουμαριανού είχε εξοριστεί στη Μακρόνησο και αυτό ενοχλούσε κυρίως τους μητροπολίτες Καλλίνικο και Αμβρόσιο). Ισως εκεί να οφείλεται το γεγονός ότι όσο διάστημα εγκαταβίωσε στην αδελφότητα ο Θ. Κουμαριανός «κάποιο αόρατο χέρι τού άνοιγε την αλληλογραφία του» («Απογευματινή» 2.2.2005).
Ο μόνος που τον αποδεχόταν ήταν ο Αρχιεπίσκοπος, διότι τον θεωρούσε πνευματικό του παιδί.
Εκκλησιαστικοί κύκλοι αποδίδουν στον μητροπολίτη Καλλίνικο και την Αδελφότητα της «Χρυσοπηγής» εχθρότητα έναντι των πρώην Σεραφειμικών.
Ο μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Σινετός ήταν εξ αυτών που πλήρωσαν την αντιπαράθεση, με «μπλοκάρισμα» της μετάθεσής του από τη μητρόπολη Δωδώνης στη μητρόπολη Αττικής. Τότε η αδελφότητα δεν ήθελε το μοναστήρι της «Χρυσοπηγής» στο Καπανδρίτι να υπαχθεί σε πρόσωπο μη εξαρτώμενο από αυτήν. Ετσι, πριμοδότησε τη μετάθεση του Παντελεήμονα Μπεζενίτη από τη Ζάκυνθο στην Αττική, ώστε να «είναι του χεριού τους»!
Οι ίδιοι κύκλοι αποδίδουν τα αισθήματα αυτά σε δύο λόγους: στο ιδεολογικό-πολιτικό πνεύμα από το οποίο διαπνέονται τα μέλη της αδελφότητας, αλλά και στην αίσθηση της αδικίας που τα διακατείχε. Οτι δηλαδή «επί περιόδου Σεραφείμ η "Χρυσοπηγή" δεν ωφελήθηκε, όπως προσδοκούσε, από την προηγούμενη ηγεσία της Ελλαδικής Εκκλησίας».
Ενα τέτοιο αίτημα χρηματοδότησης της «Χρυσοπηγής» (η «Ε» το παραθέτει) είχε υποβληθεί στον μακαριστό σήμερα επίσκοπο Κερνίτσης, Λεόντιο, διευθυντή των Οικονομικών Υπηρεσιών το 1996. «Η δυστοκία του να ικανοποιήσει τα οικονομικά αιτήματα του Καλλίνικου κόστισε στον Λεόντιο, κατά την περίοδο της αρχιεπισκοπικής εκλογής, τη διαπόμπευσή του για την οικονομική διαχείριση, διαπόμπευση που τον συνόδευσε μέχρι τον θάνατό του», σύμφωνα με αδιάψευστες πηγές.
Της ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ
Ως κριτής και τιμητής των «πνευματικών του τέκνων» στην αδελφότητα της «Χρυσοπηγής» -μηδέ εξαιρουμένου και του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου- εμφανίζεται ο ηγούμενος αυτής, μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος.
Ο μητροπολίτης Καλλίνικος, ιδεολογικός ινστρούκτορας της «Χρυσοπηγής» και ένα από τα έγγραφα βάσει των οποίων ζητούσε χρήματα από τη Σύνοδο για έργα στη Μονή |
Ποια είναι όμως η «Χρυσοπηγή» και ποιος ο ρόλος της;
Ιδρύθηκε το 1973 από τον τότε διάκονο Καλλίνικο Καρούζο («Ζωικό») και τους λαϊκούς Θανάση Λένη και Χρίστο Παρασκευαΐδη (σημερινό Αρχιεπίσκοπο, που μετά τη χειροτονία του ονομάστηκε Χριστόδουλος).
Η «Ζωή» και ο «Σωτήρας» είναι δύο οργανώσεις που διακρίθηκαν για το αντικομμουνιστικό τους μένος. Συνεργάστηκαν με την ΕΟΝ του Μεταξά, στη συνέχεια, κατά τα χρόνια του ελληνοϊταλικού πολέμου, εργάστηκαν για τη «Φανέλα του στρατιώτη». Στα «πέτρινα χρόνια» συνεργάστηκαν με τον Οργανισμό Βασιλικής Πρόνοιας για τις «παιδουπόλεις» που έστησε η Φρειδερίκη (όπως αποδεικνύεται από επίσημα έγγραφα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Η τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας 1946-1949, εκδόσεις Ριζοσπάστη Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1998, σελ. 457-469).
Σ' αυτήν τη χρονική περίοδο αναφέρεται και ο καθηγητής Χρ. Γιανναράς στο βιβλίο του «Καταφύγιο ιδεών». Γράφει λοιπόν ότι στις εν λόγω οργανώσεις είχε δοθεί από την τότε κυβέρνηση και το παλάτι ατέλεια χάρτου, υπό τον όρο στο σαλόνι των εντύπων τους να δημοσιεύονται κείμενα με αντικομμουνιστικό περιεχόμενο.
Στη Βασιλική Χωροφυλακή
Ο μητροπολίτης Αιγιαλείας Αμβρόσιος υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία κατά τα πέτρινα χρόνια στην «Ενδοξη Βασιλική Χωροφυλακή» ως αρχηγός της Θρησκευτικής Υπηρεσίας. Στα χρόνια της χούντας στη Χωροφυλακή τον διαδέχθηκε το νεότερο μέλος της «Χρυσοπηγής», ο σημερινός μητροπολίτης Σάμου Ευσέβιος (κατά κόσμον Ευάγ. Πιστολής).
Το ίδιο διάστημα που ο αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος... μελετούσε, διετέλεσε και αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου επί αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου Κατσώνη.
Το 1961 η τριανδρία εγκαταβίωσε αρχικά στα Μετέωρα για έναν χρόνο. Το 1973 η «Χρυσοπηγή», με βασιλικό διάταγμα, έγινε μοναστήρι με ηγούμενο τον Καλλίνικο Καρούζο και υπήχθη στην Ιερά Σύνοδο, είχε δε έδρα το Καπανδρίτι, στα όρια της δικαιοδοσίας του μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα! Εγκυροι εκκλησιαστικοί κύκλοι απορούν γιατί, κατά παράβαση του καταστατικού, δεν έγινε ποτέ έλεγχος στα οικονομικά της μονής και γιατί οι ισολογισμοί της δεν υποβλήθηκαν ποτέ στη Σύνοδο για έλεγχο.
Οι παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, με πρώτη τη «Ζωή», επηρεάστηκαν από τις «ευσεβιστικές» προτεσταντικές οργανώσεις που ανθούσαν στις αγγλοσαξονικές χώρες πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως τεκμηριώνει σε άρθρο του ο Αποστόλος Χαρίσης στο περιοδικό «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (2001, τεύχος 4, σελ. 75-99).
Ορθόδοξοι στοχαστές αλλά και μελετητές-μαρξιστές αποδίδουν στον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο πρακτικές «ευσεβιστών», αλλά και Ευαγγελικών των ΗΠΑ. Του καταλογίζουν ότι πασχίζει να εφαρμόσει «επαναθρησκειοποίηση της κοινωνίας». Ανάλογο ρόλο διαδραματίζουν σήμερα στις ΗΠΑ ο πρόεδρος Μπους και ο υπουργός Εθν. Αμυνας Ντ. Ράμσφελντ.
Οι «πεφωτισμένοι» από τις δοξασίες αυτές, για να επιτύχουν τις προσδοκίες τους, χρησιμοποιούν μεθόδους όπως το marketing, η «επικοινωνιακή καταιγίδα» και όσες άλλες πρακτικές, τις οποίες πολλές φορές ο Αρχιεπίσκοπος έχει επικρίνει φραστικά. Σε αυτό το κράμα προστίθεται ένας υπέρμετρος εθνικισμός, διανθισμένος από τον έρωτα της εξουσίας και του χρήματος, που συμβάλλει στην επιβολή της και όχι μόνο.
Στη «Χρυσοπηγή» προσχώρησαν αργότερα οι σημερινοί μητροπολίτες Σάμου Ευσέβιος, Δημητριάδος Ιγνάτιος και Καισαριανής Δανιήλ Πουρτσουκλής. Ενώ ο Φαναριοφαρσάλων Θεόκλητος Κουμαριανός, ο οποίος εγκαταβίωσε στη μονή, αλλά... κατά τον ηγούμενο αυτής δεν αφομοίωσε το ιδεολογικοπολιτικό πνεύμα της αδελφότητας, «ξεβράστηκε από αυτήν ως μη αρεστός λόγω οικογενειακο-πολιτικού DNA» (ο πατέρας του κ. Κουμαριανού είχε εξοριστεί στη Μακρόνησο και αυτό ενοχλούσε κυρίως τους μητροπολίτες Καλλίνικο και Αμβρόσιο). Ισως εκεί να οφείλεται το γεγονός ότι όσο διάστημα εγκαταβίωσε στην αδελφότητα ο Θ. Κουμαριανός «κάποιο αόρατο χέρι τού άνοιγε την αλληλογραφία του» («Απογευματινή» 2.2.2005).
Ο μόνος που τον αποδεχόταν ήταν ο Αρχιεπίσκοπος, διότι τον θεωρούσε πνευματικό του παιδί.
Εκκλησιαστικοί κύκλοι αποδίδουν στον μητροπολίτη Καλλίνικο και την Αδελφότητα της «Χρυσοπηγής» εχθρότητα έναντι των πρώην Σεραφειμικών.
Ο μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Σινετός ήταν εξ αυτών που πλήρωσαν την αντιπαράθεση, με «μπλοκάρισμα» της μετάθεσής του από τη μητρόπολη Δωδώνης στη μητρόπολη Αττικής. Τότε η αδελφότητα δεν ήθελε το μοναστήρι της «Χρυσοπηγής» στο Καπανδρίτι να υπαχθεί σε πρόσωπο μη εξαρτώμενο από αυτήν. Ετσι, πριμοδότησε τη μετάθεση του Παντελεήμονα Μπεζενίτη από τη Ζάκυνθο στην Αττική, ώστε να «είναι του χεριού τους»!
Οι ίδιοι κύκλοι αποδίδουν τα αισθήματα αυτά σε δύο λόγους: στο ιδεολογικό-πολιτικό πνεύμα από το οποίο διαπνέονται τα μέλη της αδελφότητας, αλλά και στην αίσθηση της αδικίας που τα διακατείχε. Οτι δηλαδή «επί περιόδου Σεραφείμ η "Χρυσοπηγή" δεν ωφελήθηκε, όπως προσδοκούσε, από την προηγούμενη ηγεσία της Ελλαδικής Εκκλησίας».
Ενα τέτοιο αίτημα χρηματοδότησης της «Χρυσοπηγής» (η «Ε» το παραθέτει) είχε υποβληθεί στον μακαριστό σήμερα επίσκοπο Κερνίτσης, Λεόντιο, διευθυντή των Οικονομικών Υπηρεσιών το 1996. «Η δυστοκία του να ικανοποιήσει τα οικονομικά αιτήματα του Καλλίνικου κόστισε στον Λεόντιο, κατά την περίοδο της αρχιεπισκοπικής εκλογής, τη διαπόμπευσή του για την οικονομική διαχείριση, διαπόμπευση που τον συνόδευσε μέχρι τον θάνατό του», σύμφωνα με αδιάψευστες πηγές.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/02/2005
